Whatever!

Lopen in hartslagzones

2009-06-09T23:32:00.006+02:00

Vorige week in mijn mailbox een mailtje van mijn atletiektrainer dat op de eerstvolgende training een Zoladztest zou worden gehouden. Hartslagmeter mee, als je er een had, en het was handig je HFmax te weten. Mocht je die niet weten of nooit getest hebben, dan moest je uitgaan van de vuistregel (220 minus leeftijd, voor vrouwen 10 erbij). Het mailtje eindigde met de mededeling dat je in elk geval aan het eind van de test je HFmax wel zou weten.
Brr, dat klonk onheilspellend. En vermoeiend. (Van nature ben ik behoorlijk lui.) Het woordje ‘test’ gaf me bovendien associaties met proefwerken en examens. Mijn hartslag schoot bij voorbaat al naar max.

De hardlopers onder mijn lezers hoef ik niets uit te leggen over de Zoladztest, en voor de niet-hardlopers zal ik even een linkje maken (klik) dan hoef ik ook aan jullie niets uit te leggen.

De test begon op 50 slagen onder HFmax, dat was voor mij op 131, gebruik makend van de vuistregel. (Ja echt, over een paar maanden Sarah...) 6 minuten hardlopen en de gelopen afstand onthouden. Ik begon met een rustige looppas. Het bleek te snel. Ik moest zelfs gaan wandelen. Heb ook nog even stil gestaan, om je dood te schamen werkelijk. Mijn afgelegde afstand was meen ik 600 m…
Zone 2: 6 minuten lopen in 40 slagen onder HFmax. En weer was het dribbelen en stilstaan. Ik vreesde al dat ik een hartprobleem had. Pas in zone 4 kon ik een beetje doorlopen, maar echt moe werd ik niet. Het was nog steeds behoorlijk comfortabel. In zone 5 begon het er wat op te lijken, maar van 6 minuten word je niet echt moe.
Als afsluiting 600 meter voluit tot je hart je keel uit springt en je benen niet meer willen. Rode bezwete koppen naast me (oké oké, ik ook wel, maar ik kan veel roder). Aangezien de meesten er al een pittige piramidetraining op hadden zitten, en ik maar wat gesjokt had (voor mijn gevoel dan), had ik nog wel wat reserve. Op mijn hartslagmeter stond uiteindelijk 190. Het bleek dat ik de hele test in een zone te laag had gelopen… gestart in zone 0!
Over drie maanden doen we de test nogmaals. Dan ga ik uit van mijn werkelijke HFmax. Ben benieuwd of ik dan wel moe word.

Tweetaholism

2009-06-03T22:14:00.004+02:00

Ik ben nog steeds into het twitteren. Het is gezellig, soms informatief (dit argument voor het twitteren gebruik ik alleen tegen verstokte non-twitteraars, want natuurlijk twitter ik niet voor het informatieve), het brengt verstrooiing, het is vrijblijvend, het is luchtig, het is tijdverdrijf, het is gezellig (oh, had ik dat al gezegd?) en het is natuurlijk een klein beetje verslavend…
Twitteren is microbloggen. Wat je kwijt wilt moet je in 140 karakters zeggen. Dat is een hele kunst op zich. Wellicht wil je ook een linkje bijvoegen. Dat kan allemaal, mits je het aantal karakters niet overschrijdt. Soms wil je iets met een ander delen wat je op het net of op TV las of hoorde. Het is echt niet alleen onzin wat de twitterklok slaat.
Gelukkig kan ik niet op mijn werk twitteren, noch heb ik een i-phone, anders zou het hek van de twitterdam zijn, dan zou ik non-stop twitteren als Twitter dat zou toelaten. (Er schijnt een twittermax te zijn, een soort dagelijks twitterquotum. Echt, dat verzin ik niet, vandaag vertelde een tweep me dat tijdens een tweeting.) Laatst las ik over een hardlopende twitteraar, in dit geval een twitterende hardloper, die al twitterend en rennend de tak niet zag hangen, wat hem een blauw oog opleverde.
Natuurlijk twitter ik soms te veel (en te onzinnig). Ik beken. Maar so what. Er zijn ernstiger verslavingen. Het negatieve commentaar komt voornamelijk van mensen die niet twitteren. Het is lastig uit te leggen wat Twitter zo leuk maakt, en vaak zucht ik omdat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ieder zijn ding. Gamers mogen gamen (ook al vind ik dat tijdverspilling) chatters mogen MSN'en, pokeraars mogen online pokeren enzovoorts. Laat mij maar lekker twitteren als ik dat wil.
Door het twitteren heeft zich een apart cultuurtje onwikkeld onder de tweeps, compleet met een eigen taal, de twittertaal. (Tweep: iemand die twittert.) De meeste woorden komen uit het Engels en beginnen met de letters tw, maar ook het Nederlands heeft al een heel scala aan twitterwoorden. Er duiken steeds nieuwe woorden op, hier een paar veel gebruikte twitterwoorden:

Tweep = twitteraar (iemand die twittert)
Twuste = welterusten
Twexit = ik sluit twitter af
Tweeting = ontmoeting met tweeps
Twaiting = twitteren terwijl je ergens op wacht
Twit and run = even je twitterberichten checken voor je verder gaat met wat je aan het doen was

Op deze site vind je een hele lijst met twitterwoorden. Creatieve tweeps bedenken hun eigen twitterwoorden, neem het vooral niet te serieus, er hoort een vette knipoog bij.

Dit is geen ode aan Twitter. Ik probeer niemand over te halen, om te praten of warm te maken een twitteraccount aan te maken. Verdedigen doe ik het ook niet meer, maar dat Twitter hot is kan niemand meer ontkennen.

De irritatiegrens gepasseerd

2009-05-28T23:02:00.006+02:00

Ik had geen idee dat ze nog gebruikt werden. Wel dat ze nog bestaan: mijn moeder heeft ook nog een oude bakelieten telefoon met draaischijf. Hij doet het nog prima, maar ze gebruikt hem uiteraard niet meer.
Vandaag had ik aan de balie een gejaagd mevrouwtje (ze bleek jonger te zijn dan mijn moeder) dat duidelijk niet mee is gegroeid met de moderne technologie. De huisarts bellen voor een afspraak of een herhaalrecept lukt haar niet meer, want, vertelde ze, ze liep vast bij het keuzemenu.
"Goedemorgen, huisartsenpraktijk ‘de Huisarts’. Toets 1 als u een recept wilt aanvragen. Toets 2 als u een afspraak wilt maken. Toets 3….. " Tsja. Daar zit je dan met je draaischijftelefoon.

Ik voelde een grote ergernis opkomen. ‘Ga toch mee met de tijd, mens!’ dacht ik, ‘zo oud ben je nou ook weer niet’. Soms heb je dagen dat je weet dat je irritatiegrens laag ligt. Zo’n dag was het. En juist dan krijg je de meest onredelijke, arrogante en veeleisende patiënten. De wet van Murphy. Of lijkt het alleen maar onredelijker, arroganter en veeleisender omdat jezelf niet veel kunt verdragen? Ze sommeerde (ja echt, sommeerde!) mij haar huisarts te bellen voor een recept, of haar tenminste een gedeelte van de medicijnen mee te geven. Maar als ik zo’n onverzettelijke bui heb, word ik halstarriger naarmate de klant lastiger wordt. Dit ging bovendien om benzo’s die ze ook nog eens zelf moest betalen. (‘Hihi lekker puh’ dacht ik heel kinderachtig bij mezelf. Ja echt, ik kan zó kinderachtig doen… en daar van genieten ook. Inwendig dan, hè, ik laat dat natuurlijk niet merken.) Ze had bovendien geen nummertje getrokken, en ze drong voor, wat mijn irritatie vergrootte.
Ik adviseerde haar haar telefoon om te laten ruilen voor een druktoetstelefoon. Ze bond iets in toen ik haar vertelde dat er toestellen zijn die haast identiek zijn aan die ouderwetse draaischijftoestellen, maar dan met druktoetsen. (‘Oh echt? Dat wist ik niet…’)
Toen zag ik dat het eigenlijk een zielig vrouwtje was, vastgeroest in oude gebruiken en bang voor nieuwigheid. Ik schaamde me voor mijn gebrek aan empatie. Toch heb ik niet gebeld voor haar. Er zijn grenzen. (Zoals mijn irritatiegrens...)

Caesarion

2009-05-25T22:48:00.005+02:00

Toen ik Tommy Wieringa bij Pauw & Witteman zag, raakte ik net zo in de ban van zijn stem en persoon als een paar jaar geleden van zijn boek Joe Speedboot. Wat een mooie man, wat een hypnotiserende diepe stem en wat een fantastisch schrijver…
Joe Speedboot had me geraakt door de prachtig gecomponeerde zinnen enerzijds en aan de andere kant door het verhaal, het gegeven. Soms heel herkenbaar, soms vreemd absurdistisch. Van begin tot eind boeiend, veel oog voor detail. Ik vond het een ontdekking.
Bij P & W vertelde Tommy Wieringa over zijn nieuwe boek Caesarion. Ik wist niet dat hij een nieuw boek geschreven had, noch dat het slechte recensies had gekregen, ik wist wel dat ik het zou kopen en lezen, no matter what.
Naar de boekhandel gesneld, waar ik haast over het boek struikelde, je kon het niet missen. Vol bombarie in grote stapels geëtaleerd, in tegenstelling tot zijn eerste boek Joe Speedboot, waar hij mee heeft moeten leuren voordat iemand er brood in zag.
Ik kocht het boek en las het binnen een week uit.
Na de eerste moeizame hoofdstukken wilde ik de recensenten gelijk geven. Het taalgebruik is geforceerd en gekunsteld, het lijkt er sterk op dat Wieringa krampachtig probeert mooie taal te maken, als wil hij zijn kunstje uit Joe Speedboot herhalen. Ik kreeg geen sfeerbeelden door, eigenlijk voelde ik niks. Moest hooguit terugbladeren omdat ik de draad kwijtraakte door de gezwollen en opgeblazen zinnen.
Gaandeweg begon het boek me te boeien, iets wat ik wel vaker heb bij boeken waar ik in het begin niet door kan komen. Het blijkt dat het, na even doorzetten, toch meestal wel goed komt tussen een boek en mij.
De verhaallijn zal ondertussen bij de meesten bekend zijn: een jongen ontdekt dat zijn moeder pornoactrice geweest is en daar heeft hij moeite mee. Er komen wat Oedipus-achtige elementen in voor (hij zoekt avontuurtjes met oudere vrouwen), je zou kunnen zeggen dat het een boek is over een moeder-zoonrelatie, maar tevens is het een zoektocht naar een vader, die zijn gezin vlak na de geboorte van zijn zoon verliet.
De hoofdpersonen hoppen van de ene exotische plek op aarde naar de andere. Alexandrië, Los Angelos, een Grieks eiland, Tunesië, Engeland, Nederland... Er wordt vermoeiend veel gereisd.
Ergens halverwege lijkt het of Tommy Wieringa de juiste toon heeft gevonden voor het verhaal. De lezer moet er even in komen, maar de schrijver moest dat ook. Een vrolijk boek is het niet, blij word je er niet echt van, maar ik vond het de moeite van het doorzetten waard.
Tommy Wieringa laat de lezer weer verbazen. Het is een ongewoon boek, net als Joe Speedboot dat was.

Het debuut

2009-05-18T23:34:00.004+02:00

Het is nu 18 mei, dat betekent dat het gisteren 17 mei was: de dag der dagen, de moeder der dagen, de dag des oordeels (uiteindelijk viel dat mee) oftewel: de dag dat ik mijn eerste halve marathon liep!

En… ik heb hem uitgelopen!

Vanavond natuurlijk even mijn neus (en medaille) laten zien op de atletiek en de verhalen van de andere halvemarathonlopers aangehoord. De meesten hadden in Leiden gelopen. De een had een nog snellere tijd dan de ander. Ze snoefden elkaar af: 1.47, 1.39, 1.36…. En daar kwam ik met mijn 2.04.46. Het klinkt misschien heel langzaam, maar reken maar dat ik blij ben met die tijd.
Tot de 18 km kon ik soepel lopen. Vanaf dat punt kreeg ik onbedwingbare neiging om te gaan wandelen. Door mezelf stevig toe te spreken ‘ben je nou helemaal besodemieterd, je moet genieten, g-e-n-i-e-t-e-n, trut!’ kon ik blijven rennen, al was het genieten ver te zoeken. (Heel, heel even, toen we weer in Hoorn waren, vlak voor de finish, en ik onder de donkere boog van de Oosterpoort liep, heb ik -heel even maar-, en dat heeft hoop ik niemand gezien, daarom vraag ik ook om het NIET door te vertellen, heel even dus, heb ik twee stappen gewandeld, maar dat ben ik zelf al weer half vergeten, dus telt het niet. Ze voelden niet eens lekker, die twee wandelstappen daar onder de Oosterpoort. Als ik ze had mogen overdoen, had ik ze gewoon gerend.)

Ooit schrijf ik wel een zinnig blogje over mijn debuut, dit is slechts een snelle en korte update voor de geïnteresseerden.
Kernwoorden: tevreden, vermoeiend, blij, trots.
Opmerkelijkste moment: de man die me op blote voeten voorbij liep.
Leukste moment: vlak voor de start aangesproken worden met ‘Ben jij Gonda?’ Bleek het Maurice te zijn! Over toeval gesproken…
Genantste moment: daar onder die Oosterpoort…
Moeilijkste moment: toen een toeschouwer me toeriep ‘nog 2 km!’ terwijl ik dacht dat het nog maar 500 m was.
Opgeluchtste moment: toen ik de finishboog zag opdoemen. Ik dacht bij mezelf: dat doe ik NOOIT meer. Maar net als bij een bevalling ben je een dag later de pijn en ellende vergeten.
Ooit loop ik weer een halve marathon, en wie weet wel onder de twee uur!

Foto: uiterst links loop ik met daarnaast mijn evenzeer vermoeide Lief die het ook super heeft gedaan!

Een drieluik

2009-05-14T17:33:00.009+02:00

Al een tijdje inspiratieloos (behalve over hardloop- en atletiektrainingen, maar daar krijgt iedereen vast een puntneus van, of is het punthoofd?), en ineens zomaar drie onderwerpen om over te bloggen.
Wat nu?
Een drieluik dan maar. (Slechts een van de drie onderwerpen gaat over hardlopen, heel netjes toch?)

In chronologische volgorde:

1. Twittermeeting in Leeuwarden
Het twitteren verdringt een beetje het bloggen, ik geef het eerlijk toe. Het is aan niet-twitteraars nauwelijks uit te leggen wat nou precies het leuke aan twitteren is, het is vooral het interactieve aspect er van. Heel anders dan chatten (waar sommigen het mee vergelijken), want reageren op anderen hoeft niet, maar mag wel. Lekker vrijblijvend en weinig tijdrovend (nou ja, als je het gedoseerd doet tenminste…).
Twitteren is een sociale bezigheid, voor zover je sociaal kunt zijn achter je beeldschermpje. Daarom bedacht een aantal tweeps (twittertaal, de betekenis laat zich raden) om elkaar in real life te ontmoeten. Een twittermeeting, oftewel een tweeting. (De logica van twittertaal wordt nu vast duidelijk.)
Alsdus geschiedde. Het leuke was dat er ook een paar bloggers tussen zaten die ik al jaren volg, dus die ik al jaren ‘ken’. (Bloggen is ook een sociale bezigheid.)
Het was dan ook superleuk om Gerhard (van Tagelus) te ontmoeten, en Esther (van Estercita), alhoewel ik de laatste al tijdens de boekenclubmeetingen had leren kennen. (Ook een voortvloeisel van het bloggen!)
Ik vond het jammer dat de groep te groot was om iedereen (lang genoeg) persoonlijk te spreken. Groepsgesprekken zijn aan mij niet zo besteed door mijn slechthorendheid. Ik kan niet ad rem zijn, en het volgen van het gesprek is lastig en vermoeiend. Niet vreemd dat ik de eerste was die wegging, maar dat was niet omdat het niet gezellig was, integendeel. Misschien komt er nog wel eens een herkansing om een rustiger gesprek te voeren.

2. Hardloopmeeting
Deel een van het drieluik gaat naadloos over in deel twee: hardlopen met Gert (blogger en twitteraar).
Je leest elkaars blogs, je twittert wat over en weer, en voor je het weet ligt er een afspraak om samen hard te lopen! Zo verging het Gert en mij. Het moest een rustig loopje worden in verband met de marathoorn (leuke woordspeling van Ron) komend weekend. Wel in een mooie omgeving natuurlijk, want dat is de lol van het lopen. Het werd omgeving Reeuwijkse Plassen, de afstand was net geen 10 km en de tijd was misschien net iets te snel voor een hele rustige loop, maar daar hadden we weinig last van. (Voor meer data zie Gert’s blog.) Waar we wel last van hadden was de warmte, maar gelukkig waaide er af en toe een verkoelend briesje.
Ik liep in mijn kersverse weRUNtogether.nl roparunshirtje van het Roparunteam van RunningRonald. Mooie Nikekwaliteit, perfecte pasvorm. (Er zijn nog shirtjes over, je steunt er een goed doel mee, dus het mes snijdt aan twee kanten. Slechts €25,- Bestellen kan via RR.)
Deze twittermeeting was één op één, dat maakte het communiceren makkelijker. (Voor zover je makkelijk kunt praten tijdens het lopen, maar dat is een ander verhaal, haha!) Het terras wat ik in gedachten had, was nog gesloten, dus werd het na afloop een biertje in mijn achtertuin.
Onnodig te vermelden dat ook deze meeting herhaald mag worden, het was heel gezellig.

3. Stratenmakers
Mijn straat wordt opgehoogd. Zonder enige vorm van aankondiging lag maandagochtend de straat half open. Ik was nog net op tijd om er met mijn auto uit te kunnen rijden. Natuurlijk heb ik mijn beklag gedaan bij de stratenmakers over alle ongemak en over het gebrek aan informatie, en zij zeiden mij slechts dat ik niet de enige was die klaagde. Verder vertelden ze mij dat ik een probleem zou krijgen met (wat door moet gaan voor) mijn voortuin. Die zou wel héél laag komen te liggen. Een soort tuinkuil. Auto erin parkeren zou lastig worden.
Met mijn meest verleidelijke blik (ahum) heb ik een deal gemaakt met de stratenmakers: ze komen op Tweede Pinksterdag mijn tuin ophogen tot straatniveau. En betegelen uiteraard, de hele mikmak. Natuurlijk tegen betaling. Geen idee of het een reëel bedrag is, maar ik vind het allemaal best. Het had al veel langer moeten gebeuren, de gaten vielen er spontaan in.

Dit was mijn drieluik. Allemaal positief, ik ben een blij mens. (Na het weekend nog blijer, als ik de marathoorn uitgelopen heb.)

De Dag des Oordeels

2009-05-05T19:33:00.004+02:00

De dag waarop ik mijn eerste halve marathon ga lopen, nadert met rasse schreden. Ik wilde schrijven: ‘ongemerkt’, maar als er iets niet waar is, is dat het. Alles staat in het teken van hardlopen. Tenminste, zo voelt het. Ik voel de druk enorm. De druk om te presteren, om niet af te gaan op het moment suprême, om te (moeten) trainen, om kilometers te maken. Stom eigenlijk, want waarom wilde ik nou precies lopen? Omdat het zo lekker is!
Het is ook lekker, maar nu even niet. Na 17 mei wordt het weer lekker. Dan ga ik weer genieten van het lopen in de Noord-Hollandse polders of in het Groene Hart. Genieten van het gevoel dat je benen vanzelf bewegen. Van de flow waarin je komt als je een lange duurloop maakt, van de kick dat je het weer gered hebt.
Tot 17 mei nog even afzien. Ik ben nerveus.
Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om in conditie te komen. Met die conditie zit het denk ik wel snor. Afgelopen weekend, tijdens een familiebijeenkomst, heb ik met mijn oudste broer (een fanatiek en fervent hardloper) een duurloop van bijna 20 km gelopen. Eigenlijk in een tempo wat iets te hoog lag voor mij, maar ja, ik wilde me niet laten kennen tegenover mijn broer en ik volgde hem. Hij hield constant rekening met mij en vroeg steeds naar mijn hartslag. Die was veel te hoog voor een trainingsloop, maar ik heb het wel twee uur zonder noemenswaardige problemen volgehouden. Conclusie: mijn conditie is oké, maar mijn lichaam moet toch wel herstellen van zo’n lange afstand in zo'n hoog tempo. Daar komt nog bij dat de maandagavondtraining ook behoorlijk pittig was. Ik doe alles mee met de die-hards die zoveel meer loopervaring hebben dan ik, en die al jaren bij de Lallers lopen. Natuurlijk kom ik consequent als laatste binnen na het intervalprogramma, maar dat deert me niet. Tot nu toe zijn er altijd mensen die met me mee lopen in mijn tempo, vanwege vage blessures, of herstel van lange duurlopen. Of het zijn gewoon smoesjes en word ik als excuus voor een te pittige training gebruikt… Hoe het ook zij, het is prettig dat ze mij door de trainingen slepen. Naderhand voel ik me altijd supervoldaan en krijg ik er energie van, maar nu even niet. Nu ben ik stram en doen mijn benen zeer. Ik voel me behoorlijk krakkemikkig.
Ik wil me niet zo voelen als vandaag wanneer ik de halve marathon loop, dus de trainingsintensiteit moet een tandje lager. Het lijkt me verstandig als ik de training van komende donderdag laat schieten, en zelf een rustige, niet te lange duurloop ga doen. Het weekend weer, en komende maandag misschien wel weer een intervalprogramma bij de club, maar that’s it.
Nu moet ik de nadruk leggen op ontspanning. Goed eten en goed slapen. De opbouwfase is voorbij. Geen uitputtende trainingen meer, maar rust.
17 mei nadert.
De dag des oordeels.

de Lallers

2009-04-08T14:32:00.003+02:00

Het moest er maar eens van komen, ik riep het al weken. Ik ken mezelf redelijk goed, en heb altijd even tijd nodig om aan iets te wennen. Twee avonden per week trainen bij een atletiekvereniging is best een verandering van mijn wekelijkse structuur en routine.
Het idee begon me aan te staan, dus na stap één (aan het idee wennen) volgde stap twee: het daadwerkelijk aanmelden bij AV Gouda met lijf en leden. Vooraf had ik al wat gemaild met de ledenadministratie, ze wisten dat ik mee zou doen. Ik moest dus wel. Spannend. Ik werd er nerveus van en nervositeit werkt op mijn darmen… Ellende.
Waar was ik nou precies zo bang voor? Dat ik niet mee zou kunnen komen? "So what!", sprak ik mezelf vermanend toe. "Ik mag best de laatste zijn, per slot van rekening ben ik een relatieve beginner!"
Zo stond ik vorige week maandag tussen de Lallers, oftewel de langeafstandlopers. Routiniers die al vele marathons in de benen hebben.
Tijdens de inloopkilometers werd er veel gekletst (gelald), en mij, als nieuweling bij de groep, wilden ze allemaal wel even aanhoren (uithoren). Goddank lag het tempo laag, zodat ik niet te opvallend hijgde. Dan val je gelijk al zo door de mand.
Het programma van die training was meteen een van de pittigste: intervallen. 10 x 600 meter sprinten, en tussendoor steeds 200 meter dribbelen. Dan vergeet ik nog de warming-up te vermelden. En het feit dat de training gegeven werd door twee stagiairs: sportinstructeurs bij de Marine.
Pure afbeulerij!
Al tijdens de warming-up voelde ik mijn spieren protesteren. Maar ja, domme domme ik, ik deed alles wat de defensie-dudes vroegen. Fanatiek ook nog. Want eerste keer hè, dan ga je niet een beetje lopen miepen dat je moe wordt of pijntjes krijgt. Nee, dan laat je het onderste uit de kan zien, zodat je geen figuur slaat.
Natuurlijk was ik degene die als laatste finishte bij het intervalprogramma (niet vreemd, had ik verwacht), maar ik heb alles gelopen! Tot nu toe was ik een comfortabele loper (het deed nooit echt zeer) en intervallen deed ik al helemaal niet. In mijn eentje kon ik dat domweg niet opbrengen. Ik probeerde het wel eens, maar één interval is niet echt een intervaltraining te noemen… Juist voor die intervallen ben ik lid geworden. Om vooruit te komen met het hardlopen moet je af en toe diep gaan. ‘Pijn is fijn’ is mijn mantra.

De rest van de week kon ik nauwelijks lopen, laat staan hardlopen. Ik bewoog me houterig, want elke stap deed zeer. Wat was ik blij dat ik die donderdag een schouwburguitje had. Het was werkelijk onmogelijk om te trainen. Dat zou pas een afgang zijn: afzeggen omdat je spierpijn hebt.
Ondertussen heb ik de tweede training achter de rug, waarbij ik zo verstandig ben geweest om iets beter te doseren. Geen spierpijn deze week (tot nu toe).
Morgen de derde training bij de Lallers als echte Laller, want ik heb me ondertussen ingeschreven als lid!

Sportvreugde

2009-03-21T15:34:00.008+01:00

Afgelopen week was een week van gedwongen rust. Ik had gedacht dat het mij niet zou overkomen, maar ineens was het er: een pijnlijke enkel. Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen, want na elke duurloop de afgelopen weken voelde ik al een zeurend pijntje in de achterkant van mijn voet. Ik kon niet exact aangeven waar het zat, maar wist wel precies bij welke beweging het pijnlijk was. Na de training van anderhalve week geleden was het goed mis. Tijdens de laatste kilometer werd de tot dan toe zeurende steek ineens dramatisch erg. Strompelend kwam ik thuis. Ik was ook nog eens zo stom door te lopen, want ja, ik had een route uitgezet van een bepaald aantal kilometers, en die moest en zou ik uit lopen.
Natuurlijk baalde ik enorm van mezelf, ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Ik had me zo voorgenomen geen blessures op te lopen door overbelasting. Dom, dom, dom!
Wat te doen?
Na het een paar dagen te hebben aangezien, besloot ik een afspraak te maken bij een sportfysiotherapeut in hetzelfde Medisch Centrum als mijn apotheek. Ik was als de dood dat hij zou zeggen dat ik het hardlopen wel kon vergeten de komende tijd omdat ik, alle signalen negerend, toch door was gelopen bij pijn. Tussen twee haakjes: normaal gesproken zou ik bij dit soort pijntjes niet meteen naar een fysiotherapeut gaan, maar ja, dat hardlopen hè, dat wordt een verslaving. Ik moest en zou weten wat er aan de hand was met mijn enkel, waardoor het ontstaan was en wanneer ik weer mocht lopen.
Het bleek alles mee te vallen. Een verzwikking waarschijnlijk, waardoor ik last had van wat bandjes waarvan ik tot voor kort het bestaan niet wist. En ik weet volgens mij ook wanneer ik die verzwikking opgelopen heb: ik herinner me een missstap van een aantal weken geleden, waarbij mijn enkel dubbel ging.
De halve marathon van 17 mei zou ik volgens de fysio makkelijk kunnen halen met die enkel. Goed nieuws dus. Om conditioneel in vorm te blijven mag ik oefenen in de oefenzaal van de fysiotherapiepraktijk. Dat is dan weer het voordeel van werken in een Medisch Centrum. Snel even tussendoor naar de huisarts, in je lunchpauze een work-outje doen bij de fysio, even snel naar de audicien voor advies, naar het Oogcentrum om je lenzen schoon te laten maken. Alles onder één dak!
Zo kwam het dat ik donderdagmiddag totaal bezweet weer aan het werk ging. Geen tijd om te douchen. Niet eens aan gedacht een handdoek mee te nemen. Snel mijn bezwete kop afgeveegd aan m'n shirtje. Ik heb zeker nog een uur staan uitdampen tijdens mijn werk.
Vandaag voor het eerst weer een voorzichtige duurloop gedaan. Beetje zenuwachtig, want stel dat... (zere enkel) of stel dat...(weinig conditie) of stel dat...(zware benen). Zorgen voor niets! Prima benen, prima conditie en ook mijn enkel gedroeg zich heel behoorlijk. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt.

(Momenteel heb ik een ander ongemak: op mijn zitvlak zit een raadselachtige schaafwond en een blauwe plek. Ik vermoed door het heen en weer schuiven op het bankje van de roeiergometer. Hoe kom je anders aan zoiets?!)

Niet zomaar een taartschep

2009-02-25T13:22:00.005+01:00

Ik vond het het meest onnuttige stuk keukengereedschap wat je maar kunt bedenken. Met een beetje breed uitgevallen mes kun je toch alles doen waar een taartschep voor bedoeld is? Met een taartschep kun je niet snijden, maar met een mes kun je wel scheppen, dus waarom zou je een taartschep nodig hebben?!

Toch heb ik een taartschep. Altijd als ik hem gebruik, denk ik aan de gevers. Dat was precies de bedoeling. Het was hun huwelijkscadeau aan ons. De gevers, mijn grootouders, gaven graag iets ‘blijvends’. Ons verzoek om geld werd afgekeurd, evenals wat andere ideetjes voor een cadeau. Het was allemaal niet ‘blijvend’ genoeg.
Vroeger (vroegah) kreeg je bestekcassettes, tafelzilver, serviezen en allerhande huishoudelijke utensiliën als je trouwde, tegenwoordig trouwt haast niemand meer vanuit het ouderlijk huis. De ‘uitzet’ is grotendeels al bij elkaar gesprokkeld. De tijd dat meisjes al jong begonnen met sparen voor de uitzet, is sowieso voorbij. Zelfs in mijn tijd was dat ouderwets. Maar wisten mijn grootouders veel.

We moesten ‘iets blijvends’ bedenken. Wat in godsnaam is ‘blijvend’?
Ongeveer 25 jaar geleden was de maatschappij nog niet zo wegwerp als nu, maar er was wel al een duidelijk verschil in waarden tussen de generaties.
Afijn, het kwam er op neer dat mijn grootouders ons graag een taartschep wilden geven. Die stond op hun lijstje met blijvende cadeaus. Niet op ons cadeaulijstje, maar dat was bijzaak.

Een paar keer per jaar kom ik hem tegen in mijn keukenla. Gebruiken doe ik hem ook. Hij bleek blijvender dan mijn huwelijk, heel wrang.
Mijn taartschep is niet zomaar een taartschep, het is een verhaal. Een deel van een geschiedenis. Ik ben er toch wel aan gehecht geraakt…

Stoempen

2009-02-22T23:09:00.008+01:00

Met het risico lezers weg te jagen door wéér over hardlopen te schrijven, toch een klein updeetje van mijn hardloopavonturen. De anti-hardlopers kunnen nu weg klikken. (Klik) Onder mijn lezers bevindt zich nu een aantal hardloopliefhebbers, dat houdt de boel dan mooi in evenwicht. Ik beloof: volgende keer weer wat ‘normale’ blogjes voor de ‘normale’ lezers.
De afgelopen drie weekenden hebben we steeds een lange duurloop van net geen 20 km gelopen. Ik heb er vertrouwen in dat ik die halve marathon van Hoorn op 17 mei ga halen. Het gaat goed!
Vandaag was het wel een gestoemp van jewelste. Gelukkig op de heenweg. Puur toeval, want we hadden de windrichting niet gecheckt. Ploeteren en zwoegen tegen de wind in. De snottebellen vlogen spontaan uit mijn neus. Maar daarvoor heb je handschoenen aan. We waren nu bevoorraad met water en gel in een knijpzakje. (Vies! Blackcurrant-smaak met extra cafeïne. Weggespoeld met water.) Vorige week kreeg ik op ongeveer driekwart van ons parcours acuut honger en het kan niet anders dan dat mijn prestatie daar onder geleden heeft. Vandaag dus een extra koolhydraatshotje tijdens het lopen. En volgens mij heeft het effect gehad. In elk geval een placebo-effect: ik bleef tot het eind lekker lopen. Oké, oké, de laatste kilometer ging wat minder, maar dat kwam door dat verschrikkelijke viaduct over de A7 wat we (voor de tweede maal) over moesten… Omhoog ging nog redelijk, maar daarna was ik totaal leeg. Het minimale valse platje daarna voelde haast zwaarder dan het viaduct…

Ondanks het feit dat het lopen prima gaat (we boeken nog steeds voorruitgang) en tot nu toe blessurevrij, overweeg ik toch me bij een loopgroep of AV aan te sluiten. Niet voor motivatie, maar wel voor techniektips en loopschema’s en wat al niet meer. Het lopen wordt nu zo serieus, dat ik het wel serieus moet benaderen.
Ik hou jullie op de hoogte! (Over een paar blogjes, eerst komen wat andere onderwerpen aan de orde!)

De Halve van Hoorn

2009-02-08T21:24:00.006+01:00

Soms heb je van die nachten dat je geen oog dicht doet. Waar dat nou aan ligt? Geen idee. Je kunt er over tobben en piekeren, maar de ervaring leert dat je dan helemaal niet meer in slaap valt. Misschien ben je gewoon niet moe genoeg om te slapen.
Afgelopen nacht was ik weer eens een hele nacht wakker. Om half drie ben ik nog naar de wc geweest. (Als je ligt te wachten op de slaap, verbeeld je je zelfs dat je je blaas vol voelt lopen. Ik wist tenminste zeker dat ik het voelde. Alsof ik mijn nieren in werking zag. Raar maar waar. Ik voelde kleine scheutjes urine mijn blaas in lopen. Lach me niet uit!) Na het toiletbezoek durfde ik niet meer op mijn horloge te kijken. Het werd licht en ik was nog steeds wakker...
Waar ik me vooral zorgen om lag te maken, was of ik de volgende ochtend fit genoeg zou zijn voor onze lange duurloop. We hadden een leuke route uitgestippeld van bijna 18 km. Dat is bijna 6 km langer dan mijn langste duurloop ooit.
Heel even was ik opgelucht toen ik de wereld aanschouwde bij het opentrekken van de gordijnen: alles lag onder een laag verse sneeuw en de laatste sneeuw was nog niet gevallen. Dikke vlokken dwarrelden gestaag naar beneden. ‘Met deze sneeuw glibberen we weg’, dacht ik verheugd, 'no way dat we kunnen lopen'. Ik zag mezelf de hele middag lui op de bank hangen, kijkend naar het WK schaatsen. Niet verkeerd. Ik kon wel wat rust gebruiken na die slapeloze nacht.
De opluchting was maar van korte duur. Meteen daarna begon ik me druk te maken om mijn trainingsschema. Hoe moest dat nou. Maandagavond geen tijd, dinsdagavond afspraak, pas woensdag zou ik weer een lekker eind kunnen lopen. Natuurlijk kan ik altijd ’s ochtends vroeg lopen, maar toch niet zo relaxed als overdag of ’s avonds. Ik zeg niet dat ik nooit meer voor het werk ga lopen, maar als het kan tóch liever een ander tijdstip van de dag.

We dronken een paar koppen koffie en bekeken de buienradar. Lang leve het www. Een uur later zou de bui over zijn getrokken, zagen we. We besloten gewoon te gaan zoals we gepland hadden, die sneeuw zou wel smelten.
Het was een heerlijke loop. Besneeuwde velden, maar prima asfalt om op te lopen. Het zonnetje maakte het zelfs warm. Nog even en ik kan mijn winterwarme tight vervangen door de gewone en mijn thermo shirt uitlaten. Vandaag zou mijn winddichte jasje met een singlet eronder ruimschoots voldaan hebben. Mijn handschoenen had ik na een kwartiertje al uitgedaan: ik kon de warmte haast niet kwijt. Met spijt dacht ik aan Schoorl. Liep we daar maar….
Thuis voelden we ons zo opgetogen en voldaan dat we besloten ons in te schrijven voor de halve marathon van Hoorn op 17 mei a.s. Mijn eerste!

IJzersterke discipline

2009-02-03T07:43:00.008+01:00

Eindelijk heb ik gedaan wat ik al maanden van plan was: 's ochtends vroeg hardlopen. Iedere avond nam ik het me voor, zette de wekker eerder, maar steevast was ik de volgende ochtend zwak. Die snoozeknop had een magische aantrekkingskracht...

De expert van Runnersworld, waar ik mijn nieuwe schoenen gekocht heb, vroeg naar mijn trainingspatroon. Verder dan twee trainingen per week kom ik niet. Het lukt me niet ze in mijn werkweek in te plannen. Hij adviseerde me toch een derde training te doen. Kort en langzaam. Twintig minuten. Mijn snelheid zou ik moeten berekenen met een hartslagmeter. Die hij me natuurlijk graag wilde verkopen. Volgens hem, een triatleet, zouden die langzame 20 minuten extra per week toch wat uitmaken. Hij had het over de aanmaak van haarvaatjes in de spieren, betere doorbloeding, beter uithoudingsvermogen, betere prestaties. Ik geloofde hem onmiddellijk. Aangezien ik nu dure schoenen heb, vind ik dat ik ook wel wat serieuzer met hardlopen bezig mag zijn.

Vanmorgen lukte het me om na de eerste snooze mijn bed uit te komen.

Ik hoop dat ik er over een paar maanden wat minder moeite mee heb, als het buiten niet zo verrekte donker is. Nu ben ik trots op mezelf!

(Die hartslagmeter komt er ook nog wel, dat weet ik zeker...)

Koud zweet

2009-01-28T18:16:00.013+01:00

Het is nu een paar dagen geleden, er is wat tijd overheen gegaan, dus kan ik er over bloggen zonder dat het schaamrood op mijn kaken verschijnt. Alhoewel, ik geneer me nog steeds behoorlijk als ik er aan denk. Maar zoals we tegen elkaar zeiden: "Over tien jaar is het een leuke anekdote". Zo is het. Nu is het voornamelijk genant.

We zitten momenteel in Salzburg. Mozartwoche, muziek etc. Zie vorig blogje. Doel was om veel concerten te bezoeken. Natuurlijk zouden we ook de stad verkennen. Altijd wel wat moois te beleven. We zouden op de bonnefooi gaan, hadden we afgesproken, zonder vooraf te reserveren. In Salzburg zelf zouden we langs de concertzalen gaan en informeren wat er beschikbaar was.

De dag voor we zouden afreizen sloeg de twijfel toe. "Wat als alles uitverkocht zou zijn? Tegenwoordig bestelt iedereen online. Veel blijft er misschien niet over... Misschien nog wat Einzelplätze..."

Dat risico wilden we niet nemen. We besloten te proberen online te reserveren. Dan hadden we tenminste wát.

Wat een zenuwentoestand, dat online reserveren. We kwamen er bovendien achter dat de plaatsen niet goedkoop waren. En potdomme, iedere keer kregen we een melding dat de reservering niet was gelukt. Daar zaten we dan, achter de computer, zweet op de handen, rode konen van spanning. Shit, niet gelukt, dan maar een ander concert proberen te reserveren. Nóg duurder... Maar goddank, mijn mailprogramma reageerde met een "ping!" Binnengekomen mail: bevestiging van onze online reservering! Joepie!! Yes! Mooie plaatsen, mooie muziek, we waren blij! Het was ons maar mooi gelukt. We omhelsden elkaar, we lachten opgetogen. Nu konden we opgelucht adem halen: wat er ook zou gebeuren, kaarten voor één concert hadden we maar mooi weten te bemachtigen.

Met de uitgeprinte mail stonden we een paar dagen later in het ticketoffice van het Mozarteum in Salzburg om de kaarten op te halen. Een strenge kassamevrouw mompelde iets over "nicht gekommen".

Wat?? We waren er toch?

Ze liet ons de inhoud van de envelop zien die voor ons klaar lag.

Het drong tot ons door. We kregen het allebei bloedheet. En ijskoud. Want. Wat bleek. We hadden een concert zomaar. Gemist. Geen bevestiging van gehad. Niks. Maar vast wel afgeschreven van Visa. Alsof het niks was, die xxxx euro's. (Hoeveel zeg ik niet, 't is al erg genoeg.) GVD.

Ze haalde haar schouders op, die kassamevrouw. Niks aan te doen, sorry. (Maar niet heus.)

We gingen als verdoofd het Wohnhaus van Mozart in. Zagen niks. Liepen wezenloos langs de zalen. Keken elkaar af en toe hoofdschuddend aan. Pas na een uurtje of zo, en een paar koppen koffie, leek het iets minder erg. We konden al wat gniffelen om onze domheid. Maar waren ook nijdig om het ontbreken van een bevestigingsmail. En we besloten nooit meer online te reserveren.

Ertussenuit

2009-01-24T13:43:00.009+01:00

Er gebeurt zo weinig op mijn blog, dat ik vrees dat u denkt: ze is alleen nog maar aan het hardlopen. Nu doe ik dat wel heel regelmatig (en met progressie!), maar gelukkig heb ik er nog een leven naast. Ik moet wel uitkijken dat ik niet te geobsedeerd raak van het hardlopen, want die neiging heb ik. Ik kan doorslaan. Hongerig absorbeer ik alles wat over hardlopen geschreven en gepubliceerd wordt. Ik koop tijdschriften, boeken, lees hardloopblogs en ik struin het www af naar alles wat maar naar hardlopen riekt. Ik heb grote bewondering voor marathon- en ultralopers. Als ik dat toch ooit zou kunnen….
Waarom toch die obsessie? Ik snap het zelf niet helemaal, maar dat ik een superboost krijg van al dat geloop heeft er ongetwijfeld mee te maken. Is dat het werk van die beroemde endorfines? Of is het de trots op mezelf waardoor ik steeds meer, langer en vaker wil?
Lopen ís heerlijk! Ik merk dat ik ook anderen probeer enthousiast te maken, alsof ik een godsdienst aan het verkondigen ben. (Dus, probeer het. Echt echt echt, je zult er geen spijt van hebben.)
Komende week zal ik misschien niet zo vaak lopen als ik wil of gewend ben, want zondagochtend gaan we voor een korte vakantie naar Salzburg. Nee, niet skiën. Nooit gedaan en geen behoefte aan. Ik zou ongetwijfeld met de gipsvlucht terug komen. We gaan naar Salzburg omdat Mozart daar geboren is. Jaarlijks rond zijn Geburtstag (27 januari) wordt er een festival georganiseerd: 'die Mozartwoche'. Veel muziek van Mozart en tijdgenoten. Ik ben heel benieuwd of we nog kaarten kunnen krijgen, want we hebben niets gereserveerd. Misschien niet handig in dit ‘onlinetijdperk’. Mocht het helemaal niet lukken met die kaarten, dan gaan we gewoon andere leuke dingen doen. Cultuur, natuur, ontspanning. En mochten we ons toch nog vervelen, dan gaan we… rennen! Want onze hardloopoutfit gaat natuurlijk wel mee!

Het is volbracht

2009-01-12T22:27:00.009+01:00

Zwikkend, struikelend en strompelend liep ik door het mulle zand en ik vroeg me serieus af waarom ik me had laten verleiden om mee te doen. Ik vond het echt niet leuk. Na kilometers ploeteren op het strand met een straffe, ijskoude tegenwind, zag ik in de verte een duin zo hoog als de Mount Everest opdoemen. Duizenden lopers leken er als kleine zwarte mieren tegenop te kruipen. Ook ik kroop haast op mijn knieën, neus zowat op de grond, dat enorme kuitenbijtende stuk duin over.
Maar toen.
Met grote passen het duin af, anderen inhalen en op adem komen. Eindelijk een verharde weg. Wat een heerlijkheid! Het tweede deel van de kwart marathon was door de rugwind en de beschutting van de duinen bijna een peulenschil. Ik kwam weer helemaal bij. Mijn lief was op het strand een heel stuk van me weggelopen, hij voelde zich supersterk, maar hield heel goeiig in zodat we het laatste stuk samen konden lopen.
Wat een oppermachtig gevoel om te worden toegejuicht door de vele omstanders en door onze eigen meegebrachte supporters. Ik vergat op slag de strandellende.
Bij het naderen van de finishboog voelde ik precies wat ik gehoopt had te voelen. Het hield het midden tussen een vreemd soort ontroering en een euforie. “Kijk mij nou toch, ik heb het hem geflikt!”
Met een grote grijns op mijn gezicht en met mijn armen in de lucht passeerde ik de finish.

Ik was niet de enige die het zwaar had. (klik)

Uche uche...

2008-12-24T10:46:00.006+01:00

Het hele jaar ben ik niet ziek geweest of heb ik me, om wat voor reden dan ook, niet ziek gemeld op mijn werk. Dat laatste is nog steeds het geval, maar als ik vandaag had moeten werken, had ik me wellicht ziek moeten melden. Gisteren gingen de laatste uurtjes al niet lekker. Bovendien vraag ik me af of het verstandig is dat je in een apotheek de patiënten staat aan te blaffen van achter de balie. Of dat je (met mondlap, dat wel) staat te hoesten boven een poedermengsel voor capsules of een andere bereiding. Gelukkig hoef ik niet over dit soort zaken na te denken, want ik ben vrij tot en met nieuwjaarsdag. Dat ik nu grieperig ben, is slecht getimed zo vlak voor Kerst, want mijn kinderen plus aanhang en mijn Lief komen hier Eerste Kerstdag. De boodschappen heb ik al in huis, daar geen kopzorgen en stress over. Ik heb me sowieso voorgenomen niet toe te geven aan wat voor vorm van kerststress dan ook.
De kerstdagen zijn wonder boven wonder goed verdeeld over alle familieleden (of andersom: de familieleden zijn goed verdeeld over de kerstdagen), iedereen is tevree. We hoeven geen derde of vierde Kerstdag in het leven te roepen, het probleem heeft zichzelf opgelost.

Gezellige, stressvrije en gezonde Kerstdagen!

Zwarte peper

2008-12-16T23:09:00.006+01:00

Ik ben verslingerd aan versgemalen zwarte peper. Pittige grove stukjes die kleine prikjes op je tong geven. Nu vond ik zwarte peper altijd al tamelijk lekker, maar mijn verslaving heeft ernstige vormen aangenomen na het eten van een pastasalade met ongeveer vier ingrediënten. Eén van die ingrediënten was peper. Heel veel peper.
Na die salade had ik de smaak van peper goed te pakken. Mijn pepermanie was geboren. Een broodje filet americain zonder peper vind ik nu een flauwe hap, daar hoort veel peper op.
Maar dat draaien aan die molen… Voor ik een behoorlijk laagje peper heb geproduceerd, heb ik lamme handen en zere polsen.
Mijn liefje verraste me met een geweldig gadget: een elektrische pepermolen. Mét licht. (Heel romantisch.) De peperkorrels worden met een druk op de knop in precies de juiste grootte over mijn eten vermalen. Niet alleen over mijn warme maaltijden, ook over mijn broodbeleg. Als dat er zich voor leent natuurlijk, peper over jam doe ik nog net niet. Maar zelfs dat is niet vreemd: peper schijnt de zoete smaak van aardbeien te accentueren. Ik geloof het onmiddellijk. Zodra er weer verse aardbeien zijn ga ik het uitproberen.

Zomerse pastasalade
-pasta
-tomaat
-gare kip
-grof gemalen zwarte peper
Ingrediënten door elkaar husselen en op smaak brengen met zout en mayonaise.

Een voldaan gevoel

2008-12-14T20:18:00.015+01:00

Het oefenen voor Egmond gaat lekker. Niet dat alle trainingen lekker zijn, maar we trainen consequent en we maken vorderingen. Onze gemiddelde snelheid is duidelijk hoger geworden de afgelopen weken.
Zaterdag liepen we een 11 km rondje (iets langer dan de Egmond-kwart marathon). Hoorn-Wognum-Hoorn. Alleen het eerste en het laatste stuk in de bebouwde kom, dus beschut, het grootste gedeelte liepen we door het kale Westfriese landschap. Alhoewel, echt kaal is het niet, eigenlijk is het best een mooi stukje Noord-Holland. Als je er oog voor hebt tijdens het lopen tenminste en als je de A7 weg denkt. We zwaaiden even naar Cor Bakker (die ons niet zag) en liepen om de kerk van Wognum heen terug naar Hoorn. Vette tegenwind. En koud dat het was… Sjonge. Het deed zeer! Anderhalve kilometer voor het einde nog een pittig viaduct. Ik had het gevoel dat ik stil stond. De endorfines hadden geen zin om tevoorschijn te komen. Nog nooit zo blij geweest om thuis te komen. (Thuis is eindpunt, mijn Lief's huis. Ik voel me thuis bij hem.)
Omdat ik dat fijne gevoel van het lopen toch wilde beleven dit weekend, gingen we vandaag, zondag, nog een klein loopje doen. Ik had gedacht dat onze standaard 5 km-route als een lekker kort en relaxed tochtje zou aan voelen, waarbij de endorfines de vrije loop zouden hebben, maar dat viel vies tegen. Weer had ik het gevoel stil te staan, en ik moest me op het tweede deel van de route laten inhalen door mijn Lief. Hij leek vleugels te hebben, terwijl mijn benen als stukken dieplood aan mijn romp hingen.
Ben ik te fanatiek geworden? Wil ik teveel en te snel? Onze tijd van vanmorgen was nog best redelijk, maar het was gigantisch afzien. Ik ging waarschijnlijk te hard van start. Het lekkere gevoel kwam wel, maar pas na afloop. Niet tijdens het lopen in elk geval.
Op 11 januari hoef ik geen toptijd te lopen, het gaat me puur om de overwinning op mezelf.

Ik, Gonda, ga een kwart marathon lopen! (Klinkt verder dan 10 km, maar zelfs dat is best een eind.)

En dan was er vanmiddag nog de boekenclubmeeting. Dit keer in Rotterdam, bij Esther. Een aantal van de boekenclubleden was vandaag verhinderd, maar we waren toch nog met z’n vijven. Gezellig gekletst, (ook over het boek), en heerlijk gegeten. Esther’s spinaziegratin ga ik snel zelf maken.
Het boek wat we volgende keer gaan bespreken is “Zes beetwonden en een tetanusprik” van R. de Nooy. Zelf zou ik dat boek nooit hebben uitgezocht om te lezen, maar andermans keuze kan heel verrassend zijn. Ik ben heel benieuwd.

Terugkijkend op het weekend kan ik niet anders zeggen dan dat het een welbesteed weekend was. Voldaan gevoel, ondanks (of dankzij) de zware inspanning.

Een grote sprong voorwaarts

2008-12-01T20:17:00.010+01:00

Ineens gaat het lopen een stuk lekkerder. Wat een verschil met pakweg een jaar geleden! Nu heb ik soms het gevoel dat ik de hele dag kan blijven rennen. Dat hoef ik niet te proberen natuurlijk, ik voel echt de vermoeidheid wel als ik na een duurloop thuis ben, maar ik heb zo'n plezier in het hardlopen. De eerste kilometers moet ik er even in komen, en daarna bewegen mijn benen vanzelf, is mijn ademhaling onder controle en voel ik geen misselijkheid meer. Ook geen pijntjes of blessures. Gelukkig maar, want we hebben ons ingeschreven voor de kwart marathon van Egmond!
Mijn eerste loop!
Mijn lief heeft al wat wedstrijd- en trimloopervaring, maar voor mij is het de vuurdoop. Vorig jaar stonden we in Egmond als toeschouwer langs het parcours. De sfeer was zo geweldig dat we een belofte deden aan elkaar: het volgend jaar niet als toeschouwer maar als deelnemer daar staan. En we hebben ons aan ons woord gehouden: op 11 januari 2009 lopen we de kwart marathon!
We zijn nu druk aan het trainen, want als je besluit mee te doen wil je ook een beetje goed beslagen ten ijs komen. Winnen hoeft niet, het mee doen is al een grote overwinning. Ik ben hartstikke trots op mijzelf dat het me gelukt is de 10 km te lopen! En dan te bedenken dat ik een jaar geleden nauwelijks 2 minuten aan een stuk kon lopen zonder het gevoel te hebben dat ik dood ging. Alle eer aan mijn lief, die mijn grote motivator was (en is). Maar dat weten jullie, daar heb ik al eens over geschreven. (klik)
Ons volgende doel is de Engelse mijl. En wie weet daarna de halve marathon. (Januari 2010 in Egmond?) Niks is onmogelijk.
Lopen is fijn!

Goliath en de buurvrouwen

2008-11-24T23:30:00.004+01:00

Wat was ik kwaad vanavond. Ik was superkwaad op die mutserige totebellen. De adrenaline gierde door mijn lijf en ik werd ontzettend sterk. Zo sterk dat ik bijna alle tegels die we dit weekend met bloed, zweet en tranen uit de tuin hadden gehaald en naast het huis hadden gestapeld, in mijn eentje verplaatst heb. Ik kende mijn eigen kracht niet.

Twee buurvrouwen aan de deur vanavond: “2000 kg op onze riolering, die tegels moeten daar weg. Nu.”

Ik voelde de spierpijn nog van afgelopen zaterdag. Met hulp van twee sterke mannen had ik de achtertuin kaal gemaakt. Alles er uit, inclusief de tegels. Grote grindtegels van 40 bij 40. Losgewroet uit de achtertuin en opgestapeld op de strook grond langs mijn huis in afwachting van de tuinman die ze er weer netjes in gaat leggen. Ze wegen minstens 1000 kg per stuk. Eerlijk waar. Loodzwaar zijn ze. Mijn rug rammelt er nog van.

Ze zullen wel gelijk hebben, die twee tuthola’s. Dat soort typjes weten het altijd beter. Om te walgen gewoon. U kent ze wel, van die plompe, doenerige typjes, kort haar (een non-coupe en een non-kleur), vage nietszeggende kleding (a-modieus) in kleuren die niet te benoemen zijn, taps toelopende spijkerbroeken uit het jaar nul, opgetrokken tot haast onder de borsten, waardoor de buik een ballonvorm krijgt. Geen make-up, dat spreekt voor zich. Kortom: zo onaantrekkelijk als ’t maar kan. Leeftijdloos en lelijk. Hun huishouden altijd het toonbeeld van georganiseerdheid. Het is het soort vrouw dat tips instuurt naar supermarkt- en buurtkranten. (Hoe je snel een knoflook kunt schillen zonder vieze handen te krijgen, of iets anders totaal onnuttigs.) Ook het type vrouw dat bij instanties en bedrijven gaat klagen als er iets is wat hun leventje verstoort. Actievoerende vrouwen tegen een paar tegels op de riolering. Daar kwam het op neer vanavond.

Met z’n tweeën stonden ze op mijn stoep en wilden even met me praten. Of ik die tegels maar snel wilde verplaatsen. Want dat riool hè, dat zou het wel eens kunnen begeven. Al die 148 tegels (om en nabij) lagen precies op het zwakste stuk riolering. En ik zou me toch een claim kunnen krijgen als daar wat mee zou gebeuren… Ze schetsten al een situatie van borrelende wc’s, pruttelende gootstenen en stront in de gang en dat zou al-le-maal mijn schuld zijn.

Daar sta je dan. Na een werkdag van negen uur nog even alle tegels gaan verplaatsen, net waar je zin in hebt. Wat we in het weekend met z’n drieën gedaan hebben, zou ik nu in mijn eentje moeten doen. Alsof ik uit een laatje een aantal sterke mannen kon trekken die voor me willen sjouwen.
Het kwam er op neer dat ze me geholpen hebben. Dat wel. Ze begrepen dat ik het niet alleen kon. Maar ik was me toch kwaad… Ongelooflijk, wat was ik nijdig op die twee hotemetoten. Tandenknarsend ben ik aan het werk gegaan. Ik werd Goliath en ik versloeg de beide dames.

Abnormaliteiten

2008-11-12T10:55:00.006+01:00

Ik had altijd al een zekere mate van synesthesie. Dat niet alleen, ik ben ook een taaldenker. Nu is er iets vreemds met me aan de hand. Als ik iemand hoor praten, of als ik zelf praat, zie ik de woorden in de lucht voor me, maar dan verkeerT gespelT. En dat gebeurD me steeds vaker. De verkeerde letters zijn GROOT en rood. Bijna altijd zijn het d/t fouten.
Nog even en ik ga zelf fouten maken omdat het er al haast normaal uit ziet op schrift. Gelukkig waarschuwD mijn spellingscontrole me voor blunders.

Tegenvallende tooltjes

2008-11-05T11:28:00.013+01:00

Een jaar geleden stopte ik met roken. Het jubileummoment van 'een jaar rookvrij' heb ik stilletjes voorbij laten gaan, zonder toeters en bellen. Op mijn pc had ik vlak na het stoppen een tooltje geïnstalleerd, de Quit Statistics. Ergens verwachtte ik dat bij het overschrijden van de magische grens van een jaar dat ding zou uitbarsten in confetti, hoerageroep en ander feestgeweld. Als stopper zit je daar eigenlijk op te wachten. Geef ik toe. Net als op de schouderklopjes, de bewonderende uitroepen en de opgestoken duimen van iedereen aan wie je vertelt dat je gestopt bent. Die waardering geeft je moed om door te gaan. Silk Quit zweeg echter in alle talen. Geen vlaggetje, niks.

‘Hoe heb je het gedaan?’
‘Gewoon, cold turkey’. (En dan heel casual blijven kijken, alsof het niks is, maar je weet wel beter. Mijn god, wat heb je je ellendig gevoeld, en nóg soms.)

Dat tooltje is dus gewoon een stom ding. Het snapt er niks van. Dat je naar die magische grens toe leeft, hoeveel kilo’s en wilskracht het kost, hoe moeilijk het afscheid is van die verdomde sigaret.
Afijn. Ik heb het jaar overleefd, nu de rest van mijn leven nog. (Dat klinkt dramatisch.) Maar dan wel net zo slank als ik was. Ook al heb je je eetgedrag niet veranderd, je komt aan. Het schijnt iets met stofwisseling te maken te hebben.
Die ongewenste kilo’s moeten er af. Al voor de derde week volg ik het ‘nietsnoependieet’. (Onder ‘nietsnoepen’ valt ook ‘geenwijndrinken’.) Ik heb er zelfs een tooltje voor aangeschaft: een heuse weegschaal. Als je ergens moeite voor doet, wil je ook het resultaat zien. Dit tooltje doet ook al niet wat ik wil, het geeft al een hele week lang (een hele lange week) dezelfde waarde aan! Toch ga ik stug door, anders gaat het helemaal mis met me in deze tijd van kruidnoten, taai-taai en pepernoten. Pure zelfbescherming.

Warme dekens op het platteland

2008-10-23T18:51:00.009+02:00

Martin Bril over Westervelde, het dorp waar ik voor een belangrijk deel ben opgegroeid.
Het zou best kunnen dat ik hem daar ooit tegen gekomen ben. Ik zal hooguit gedacht hebben: 'die lijkt als twee druppels water op Martin Bril'. De schrijver als anonieme wandelaar op het platteland.

Zijn beschrijving van Westervelde is raak, maar ja, hij is dan ook schrijver.

Zoals hij het voelt, voel ik het ook. Maar eigenlijk ben ik een beetje jaloers. Westervelde is míjn warme deken! Mijnes mijnes mijnes!

Wat een geklooi

2008-10-22T11:09:00.007+02:00

Ik had ineens acuut genoeg van mijn lay-out. Al heel lang. Maar omdat ik die lay-out met veel bloed, zweet en tranen (het was er niet aan af te zien, maar het is echt waar) zelf gefröbeld had, was ik nogal terughoudend om iets nieuws te nemen.
Vandaag heb ik een daad gedaan: zonder veel nadenken op een andere lay-out geklikt. Brr. Doodeng.
Maar goed, hij staat er. Deze blijft niet, dat weet ik nu al, maar ik (en u ook) kunnen alvast aan het idee wennen dat mijn blog er anders uit gaat zien. Niet schrikken als u iedere dag een andere lay-out tegenkomt hier. Ik meld het wel als ik de definitieve vormgeving gevonden heb.

Kerstkankers

2008-10-06T19:42:00.005+02:00

Als je in september al pepernoten en aanverwante zooi mag verkopen, dan mag je in oktober best al even over Kerst kankeren. Ik word he-le-maal gestresst als ik alleen maar aan die verplichte dagen denk.
Hoe moeten we Kerst in vredesnaam regelen dit jaar??
We hebben te maken met een buitengewoon ingewikkelde situatie. Denk even mee:
Zijn kinderen. Mijn kinderen. Partners en (schoon)familie van kinderen. Mijn familie. Zijn familie. Exen. Nieuwe partners van exen. (Schoon)familie van nieuwe partners van exen. Exen van familie van nieuwe partners van exen.
Mijn God.
Voelt u ‘m?
Het is haast onmogelijk om op een behoorlijke manier Kerst te plannen. Het lukt domweg niet binnen de twee toegestane dagen. Vroeger had je slechts te maken met ouders en schoonouders. Ook niet altijd even gemakkelijk te plannen, want de koude kant had ineens óók allerlei soort familie. (Maar die moesten maar genoegen nemen met 2e Kerstdag of eventueel een speciaal daarvoor in het leven geroepen 3e Kerstdag. Ja kom op zeg, het moet niet te gek worden.)
Ik weet echt niet hoe we het dit jaar moeten regelen. Of toch wel. Ik kruip in een hol onder de grond en kom pas op 2 januari 2009 weer naar boven.

Schimmels of vlooien?

2008-10-01T18:16:00.006+02:00

Er zijn boeken die je nooit vergeet. Niet dat je de inhoud ervan direct kunt reproduceren, maar je weet bij het noemen van de titel dat het boek iets met je deed.
Als kind al las ik alles wat los en vast zat. Met karrenvrachten haalden we de boeken uit de bibliotheek. Zelfs als ik bij mijn grootouders logeerde, las ik de boeken die mijn vader en zijn zussen vroeger verslonden. Dat ze enigszins gedateerd waren, deerde me niks. Het waren letters op papier, dus ik las het.
Laatst dacht ik weer aan die tijd. Wij lezend in de vergeelde en muf ruikende boeken van een generatie geleden en Grootvader maar roepen dat we onze ogen niet moesten bederven bij het zwakke licht. Door de staar kon hij slecht zien, hij kon eigenlijk alleen licht en donker onderscheiden. Om hem gerust te stellen deden we op klaarlichte dag dan maar het licht aan. Hij zat altijd met zijn stoel voor het raam, omhoog kijkend naar het licht. Alleen als het een zonnige dag was zeurde hij niet over onze ogen.
Eén boek staat me nog helder voor de geest, althans de titel en het gevoel dat ik had toen ik het boek las. Ik herinner me nog dat ik het een stomme titel vond en ik had eigenlijk niet zo veel zin het te lezen. Grootmoeder drong er op aan dat ik het toch zou lezen, en ik liet me overhalen. Het was een lijvig boek. Gebonden, groot en dikke bladzijden zoals boeken toen hadden. De paperback bestond nog niet. Na een paar bladzijden was ik in de ban van het boek. Ik genoot er mateloos van en las het in een ruk uit. Van de schrijfster had ik nog nooit gehoord, het was mijn eerste kennismaking met haar, maar naderhand heb ik natuurlijk meer van haar gelezen. Heel Nederland kent haar. Ze was een van de bekendste jeugdschrijfsters van de 20ste eeuw.
De titel van het boek begreep ik niet uit mezelf. Grootmoeder moest me dat uit leggen. Pas toen zij mij had uitgelegd hoe de schrijfster het bedoelde, vond ik de titel niet zo heel stom meer. Misschien ben ik daarom dat boek nooit vergeten.
Vorige week kreeg ik onbedwingbare zin dat boek terug te zien, in mijn handen te houden en voelen wat ik toen voelde toen ik het voor het eerst las. Ik googelde wat en vond een antiquariaat dat het boek in zijn bezit had. Nu ligt het boek voor me. (Ongelooflijk dat het zo goedkoop was.) Het boek in mijn bezit te hebben is haast genoeg, maar natuurlijk ga ik het herlezen. Ik ben benieuwd of het hetzelfde met me doet als het 40 jaar geleden deed.

“Schimmels voor de koets of … vlooien voor de koekepan?”, geschreven door Nienke van Hichtum.

Als ik aan het boek ruik, zie ik weer hoe ik daar bij mijn grootouders (onder de lamp) de goedmoedige en brave jeugdliteratuur van mijn vaders generatie las.

Sonja-proof

2008-09-30T20:14:00.003+02:00

Sinds Sonja eierkoeken Sonja-proof* heeft verklaard, zijn ze immens populair. Eierkoekbakkers hebben een gat in de markt ontdekt. De kleffe, naar ammoniak geurende (en smakende) koeken zijn er nu in alle denkbare smaken. Ik kocht onlangs de waldkorn variant. Hoe gevarieerder, hoe minder Sonja-proof, dat realiseer ik me terdege. Wat laten we ons toch lekker voor de gek houden. (Toch was ie best lekker, die waldkorneierkoek.)

*eenvoudig, snel en caloriearm

Déjà vu

2008-09-24T21:20:00.011+02:00

Vanmiddag had ik een Aha erlebnis. Ik dacht echt dat ik er nooit meer in zou trappen. Maar daar zit je dan en over je hoofd heen gebeurt van alles waar je geen vat op heb. Ik niet tenminste.

Het is een prachtige kapperszaak, redelijk nieuw, ik had er gunstige verhalen over gehoord. Het proberen waard, dacht ik onbevangen.
Mijn onbehagen begon toen ik nog zat te wachten. Op een toon die geen tegenspraak duldde riep de kapster tegen een cliënte: ‘Dit is ‘m helemaal!’ De cliënte die voor het eerst een totaalbeeld van haar nieuwe hoofd zag, zweeg ongemakkelijk, en mompelde na pijnlijke seconden dat dit ‘m inderdaad was. Toen wist ik dat dit ‘m niet was.

Het geknip aan mijn haren ging redelijk probleemloos en zonder schokkende gebeurtenissen, al wist ik niet precies wat er zich aan de achterkant van mijn hoofd afspeelde. Dat er lange plukken haar naar beneden dwarrelden, merkte ik natuurlijk wel op. Zodra ik de kans kreeg, voelde ik stiekem met mijn handen aan mijn haar. Schrik! Kort!

Het leerlingetje mocht de verf erin smeren. De manier waarop ze het deed, verraadde dat ze het nog niet vaak gedaan had. Een lok haar met verfklodder miste ternauwernood mijn oog. Ze had het niet door. Bij het uitspoelen van de verf sijpelden dunne straaltjes water langs mijn rug en via mijn oren (ieehhh!!) naar hals en borst. Handdoekje vergeten… Ik zag haar schrikken toen ze de natte stoel zag toen ik op stond. Mij kon je ook uitwringen. (Van ellende.)

Dan de kleur.
Zat er wel een kleur in? Eerlijk gezegd zag ik niet veel verschil. (Ze zou de ontwikkelvloeistof toch niet vergeten zijn?) Ik sprak mezelf manmoedig toe dat het er vast heel anders uit zou zien als het droog was. De kapster gaf het klunzige leerlingetje de opdracht mijn haar te föhnen. Te laat herinnerde ik me dat föhnen bij een kapper iets anders is dan föhnen thuis. Goddank moest ik mijn ogen sluiten om te verhinderen dat het klunsje mijn lenzen uit mijn ogen zou slaan met het snoer van de föhn. Dat was mijn geluk. Ik had het niet aan kunnen zien hoe ik wederom omgetoverd werd tot een lid van het Koninklijk Huis.

Het is ‘m dus niet.

Update 25-09: Op mijn werk zag niemand dat mijn haar geverfd was. Hoe lastig ik dit soort zaken ook vind, ik heb de kapper gebeld en verteld dat ik niet tevreden ben. Vanavond mag ik terugkomen! Ik word er wel wat nerveus van. Wie weet met welke kleur ik vanavond thuis kom...

Een welgemeend advies

2008-09-23T00:20:00.002+02:00

Vanavond hoorde ik de volgende quote: “Voor haar 40ste verjaardag kreeg ze iemand die haar kledingkast opschoonde.”

Goh.

Dat moest ik even laten bezinken…

Als ik het goed begrijp kun je iemand inhuren die je lievelingskledingstukken weggooit. Dat shirtje waar je zo aan gehecht bent, die rok die je droeg op dat ene feestje waar je hém ontmoette, die broek waarin je je zo zelfverzekerd voelde… Al die kledingstukken worden meedogenloos en zonder pardon opzij geschoven alsof het gewoon klédingstukken zijn.
Iemand wordt ervoor betaald om met de botte bijl door je kledingkast te gaan, onder het mom van ‘je bent nu 40 en je moet nu gaan dragen wat bij je leeftijd past’. (Zelf formuleren ze het anders. Ze geven er natuurlijk een positieve draai aan, maar het is wel duidelijk dat sommige zaken niet meer ‘done’ zijn.)
Kijk, als het voor een TV programma is zoals ‘Passion for Fashion’, kun je naderhand je lievelingsshirtjes nog redden uit de zak van Max. Het is maar TV.

Maar dit is for real!

Je vriendinnen of anderen die je na staan, hebben dit voor je bedacht. Met andere woorden: ‘je bent nu 40, gedraag je er naar! Je kleedt je als een overjarige puber!’

Ik sta open voor kledingadviezen , maar niemand bepaalt de inhoud van mijn kledingkast BUT ME.
Got that?

Twittero ergo sum

2008-09-21T19:16:00.005+02:00

Hij blogt er over, zij doet het, bij hem kun je er naar linken. Mij lijkt het behoorlijk onzinnig, maar ik heb geen recht van spreken voor ik het uitgeprobeerd heb. Ik twijfel. Toch maar doen?

Update: Account aangemaakt. De URL vind je in mijn reactiebox.

Running mates

2008-09-10T21:36:00.012+02:00

Sinds een aantal maanden loop ik hard. Nou ja, echt hard loop ik niet, maar ik weiger te zeggen dat ik jog. Dat klinkt als sjokken, en ik kijk wel uit dat mijn lopen er zo uit gaat zien.
Mijn Lief en ik zijn met hardlopen begonnen om de stoppen-met-roken-kilo’s er af te krijgen. Dat lukt helaas matig, maar we voelen ons er wel fitter bij.
Eigenlijk ben ik geen loper. Volgens mij heb ik geen duursportspieren. Toen ik begon, leken twee minuten een eeuwigheid. Op internet had ik een een beginnersschema gevonden, en daar heb ik me (een beetje) aan gehouden. Het begon simpel: twee minuten hardlopen, twee minuten wandelen en dat een keer of vijf. Ik was kapot van die twee minuutjes. Na een tijdje liep ik niet meer volgens schema, maar bepaalde ik van te voren een route op afstandmeten.nl. Zo doe ik het nog. Ik heb mijn vaste rondje, maar wijk er wel eens van af, of breid hem uit. Na afloop kijk ik dan even hoe lang de gelopen route was.
Tijdens de zomermaanden heb ik meer gefietst dan gelopen. Zelfs dat mondjesmaat, ik ben een mooiweerfietser, maar áls we fietsten was het wel een behoorlijke afstand: tussen de 50 en 80 km. Toch, ondanks het fietsen - je gebruikt immers andere spieren - had ik het gevoel opnieuw te moeten beginnen met lopen en dat mijn conditie waardeloos was. Eind augustus zijn we weer gestart. Het voordeel van lopen met z’n tweeën is dat je elkaar motiveert. Ik loop graag voorop, ik wil mijn eigen tempo bepalen. Als mijn Lief te dichtbij komt, of me in dreigt te halen, weet ik dat mijn tempo instort en dat ik moet versnellen. Als ik me in laat halen, ben ik verloren. Dan zak ik helemaal weg, en laat ik het erbij. Ik heb die ogen in mijn rug nodig om vol te kunnen houden. Het helpt me over mijn dipjes heen.
In je eentje lopen is lang niet zo fijn. Een stemmetje in mijn hoofd begint al vanaf de start te zeuren over mijn geplande route. ‘Zullen we toch maar dat kleine rondje lopen?’ Of: ‘Ik ben zo moe…ik heb vandaag geen goede benen… ik wil even wandelen...’ Heel moeilijk om dat te negeren. Als het echt te erg wordt met dat luie monstertje in me, stel ik me voor dat ik Oprah Winfrey ben. Zij is ooit met hardlopen begonnen om af te vallen, en liep uiteindelijk een marathon. Als je Oprah Winfrey bent, kun je er natuurlijk niet halverwege de brui aan geven. Dan ga je publiekelijk af. Tijdens het lopen verander ik dus in Oprah Winfrey en verbeeld ik me dat ik word toegejuicht door enthousiaste fans die langs mijn route staan. (Ja, te triest voor woorden, maar het helpt me wel om het vol te houden.)
Ik heb grote bewondering voor Oprah Winfrey wat betreft haar discipline. Haar personal trainer besloot dat ze een wedstrijd zou lopen om gemotiveerd te blijven, maar op dat moment was er geen geschikte wedstrijd qua afstand en locatie. Haar trainer schreef haar vervolgens in voor een halve marathon en ze liep hem nog uit ook! Later liep ze nog eens een hele marathon. Wat een sterke vrouw, wat een doorzettingsvermogen. Ik weet hoe zwaar het is.
Ik heb natuurlijk geen persoonlijke trainer, zoals Oprah, maar ik heb mijn Lief die me vol trots omhelst en me een high five geeft als we ons rondje volbracht hebben. Hij weet hoe zwaar ik het heb, en in zijn ogen lees ik respect. Daar doe ik het voor.

Noem het beestje bij zijn naam!

2008-09-04T23:52:00.000+02:00

Vroeger kon je het gewoon over mongolen hebben zonder dat je een doodzonde beging. Iedereen wist wat je bedoelde, en dat waren echt niet de inwoners van Mongolië. We maakten er een verkleinwoordje van om het minder erg te laten lijken. Mongooltjes zijn immers vaak heel schattig. Toen het meer en meer scheldwoord ging worden (‘wat een mongool zeg!’), kon het woord niet meer door de beugel. Een beetje logisch is dat wel. Vooruit dan maar, ze kunnen het krijgen zoals ze het willen.
Alle mongolen eh… personen met het syndroom van Down... vielen onder de noemer ‘geestelijk gehandicapten’. Nog steeds vind ik dat heel keurig gezegd. Maar plots mocht het niet meer gebruikt worden. ‘Verstandelijk gehandicapt’, zo moest het worden. Welke sociomalloot dat bedacht heeft, mag Joost weten. Toen we daar allemaal net aan gewend waren, werd die term ook al taboe. Ik moet altijd nadenken wat het nu ook al weer is, het komt er nog niet spontaan uit. Even heel goed nadenken.
… (krakende hersens)…
Ah, ik heb ‘m. ‘Mensen met een verstandelijke beperking’. (Pfff, ik hoop dat ik hem nu onthoud, je zou bijna zeggen dat ik een soort beperking heb in het naar boven halen van dit soort woorden. Het zit er gewoon niet in bij mij.)
Dat het woord mongool is verbannen, oké. Snap ik helemaal. Maar wat is er mis met geestelijk gehandicapt? Wat voor meerwaarde heeft verstandelijk boven geestelijk? En waarom is gehandicapt vervangen door beperkt? Is het soms zielig om een gehandicapte gehandicapt te noemen? Dat je het bent, is één ding, maar om ook nog eens zo genóemd te worden… Ben je dan zieliger? Is het minder zielig als je slechts beperkt bent? Ik vat het niet helemaal.
Vroeger zei ik over mezelf, ik ben doof. Dat zei ik voor het gemak, want helemaal doof ben ik natuurlijk niet. Ik vond het woord ‘slechthorend’ zo omslachtig, zo truttig. Na verloop van tijd ben ik het wel gaan gebruiken. Het komt er tegenwoordig best vlotjes uit, ik ben er helemaal aan gewend. Nu moet ik weer gaan oefenen om mijn handicap.. eh.. beperking te benoemen. (Godsamme, ik leer het nooit.) ‘Ik heb een auditieve beperking.’ Dat klinkt toch voor geen meter?

Kruidvataanbiedingen en kruidnootjes om van te smullen

2008-09-03T15:42:00.014+02:00

Sinds vandaag ben ik in het bezit van een lijvig naslagwerk over Mozart: “Wolfgang Amadeus Mozart, volledig overzicht van zijn leven en muziek”. Dat klinkt heel deftig en duur, maar het lag gewoon bij het Kruidvat in het koopjesschap tussen de onderbroeken van Anni Rolfi en de anti-aanbakkoekenpannen. Gedrukt op een soort gerecycled krantpapier, maar wel met een mooie prent van Mozart op de cover. Ik had het al eerder zien liggen, maar ja, wat moet je er mee. Het is niet echt een boek wat je even pakt voor het slapen gaan. Toch wilde ik het hebben, gewoon voor de heb. Ik hou van Mozart.
Domme Kruidvatmeisjes (ik weet zeker dat ze niks om Mozart geven) hebben onnadenkend opzichtige kortingsstickers dwars over de kop van Mozart heen zitten plakken. En denk maar niet dat ze makkelijk te verwijderen zijn, die stickers. Ik ben al een tijdje bezig ze weg te krabben. Mijn duimnagel heeft kleine groefjes in het kaft achtergelaten en nóg zijn er stickerresten zichtbaar. Niet alleen zichtbaar, vooral voelbaar. Het is een plakkerige toestand. Je gaat natuurlijk ook niet met stickerverwijderaar aan de slag op een boek. Tenminste, ik niet. Ik zou helemaal geen stickers op een boek plakken. Heiligschennis! Gelukkig heb ik een zak kruidnootjes naast me liggen. Ook een aanbieding van het Kruidvat. Want ja, september hè? Dan mag het weer! Belachelijk etc, vind ik ook, helemaal mee eens, maar on-weer-staan-baar.
Ik ga weer even verder met ontstickeren, tot ik misselijk ben en me schuldig voel over mijn snoepgedrag. Enne… mochten jullie vragen hebben over Mozart, van welke aard dan ook, vraag het vooral. De antwoorden staan allemaal in mijn supernuttige en ontzettend waardevolle naslagwerk. Ook al ga ik hem nooit gebruiken, ik ben toch blij met mijn koopje.

Het pauperparadijs

2008-08-27T11:22:00.014+02:00

Soms ben ik zo onder de indruk van een boek, dat ik het iedereen wil aanraden. Laatst stond ik in een boekhandel, zag daar stapels liggen van ‘Het pauperparadijs’ van Suzanna Jansen, en ik moest me ongelooflijk bedwingen om niet tegen iedereen te roepen ‘Koop dit boek! Lees dit boek!’ Het is een beetje raar om dat tegen wildvreemden te zeggen. Daarom zeg ik het tegen jullie, want ik moet het aan iemand kwijt. Lees Het pauperparadijs!
De schrijfster stuitte bij het uitzoeken van haar familiegeschiedenis op een heel bijzonder stuk Nederlandse geschiedenis. Ik wist er vaag iets van, slechts dat het er was. Niet zo vreemd, want ik ben opgegroeid vlak bij de plek waar het boek zich voornamelijk afspeelt: Veenhuizen. Toen ik jong was, was Veenhuizen een soort gevangenis. Het werd me nooit goed uitgelegd wat het precies voor inrichting was. Er werd altijd wat moeilijk over gedaan. Ik begreep wel dat er niet het normaal soort boeven zat dat je in elk ander Huis van Bewaring zou treffen. Als kind mochten we nooit te diep het bos in gaan, omdat we anders wellicht de gestraften van Veenhuizen zouden kunnen tegenkomen. Natuurlijk snapte ik er niets van. De geheimzinnigheid eromheen maakte het nog enger. Veenhuizen… Daar was iets mee.
Nu ik het boek van Suzanna Jansen gelezen heb, begrijp ik alles. De geheimen van Veenhuizen worden ontrafeld. Ongelooflijk interessant om te lezen. Deze hele geschiedenis speelt zich nog geen anderhalve eeuw geleden af, vlak bij de plek waar ik min of meer ben opgegroeid.
Het pauperparadijs is in de eerste plaats een familiegeschiedenis, maar je kunt het bijna als een document van de strafkolonie van Veenhuizen beschouwen. (Nogmaals: koop het! Lees het!)
Mocht u ooit in Veenhuizen komen, nu een behoorlijk dorp, maar ooit een onherbergzaam gebied in the middle of nowhere waar in een grijs verleden de paupers van Nederland bij elkaar gezet werden, op die plek is nu een museum. Het boek is een prachtige aanvulling op het museum. Of omgekeerd. Ik zou zeggen: lees eerst het boek en bezoek daarna de plek waar zich dat alles afspeelde: de gestichten van Veenhuizen.

Einde zomertijd...

2008-08-22T22:05:00.005+02:00

Nog een paar dagen, en dan moeten we afscheid nemen. Ik zie er nu al tegen op.
Eerst hadden we Jack van Gelder. Ook leuk, daar niet van, maar hij was slechts een voorproefje van wat zou komen.
Eindelijk, eindelijk was het zo ver. De Tour begon. En daar was dan Mart Smeets. Iedere avond weer een feest. Zijn enthousiasme werkte zo verdomde aanstekelijk. Natuurlijk is fietsen leuk, maar het werd nog leuker door Mart Smeets. Weemoedig nam ik afscheid van de Tour en het uurtje Mart Smeets.
Nu, tijdens de Olympische Spelen, bestaat er ’s avonds slechts één televisiezender voor mij: Nederland 1, met Studio Sportzomer. Overdag verheug ik me al op de uitzending van de komende avond met Mart Smeets. Hij praat alle evenementen moeiteloos aan elkaar, heeft diep respect voor sporters en laat dat duidelijk merken, en hij blijft weergaloos enthousiast. Studio Sportzomer is een soort life and cooking. Een gezellig familieprogramma met interessante gasten en bijzondere sidekicks. Ik was overigens wel blij dat Floris Evers eruit ging. Mooi was ie wel (het oog wil ook wat), maar hij had niet veel zinnigs te melden. Hij sprak bovendien totaal onverstaanbaar. Bart Veldkamp doet het beter. Die stelt af en toe tenminste een vraag die er toe doet. De perfecte sidekick zou een mix tussen beide mannen moeten zijn: het uiterlijk van Floris en de expertise van Bart.
Na het komend weekend moeten we afscheid nemen van de Spelen en van Mart Smeets. Dat wordt afkicken. Ik wil eigenlijk gewoon dat Mart Smeets iedere avond een uurtje op TV blijft. Het hele jaar door, zo rond de klok van tien. Het hoeft niet eens over sport te gaan, alhoewel dat natuurlijk wel zijn specialiteit is. Beter wel over sport dan. Maar het gaat primair om Mart Smeets.

Ik zal hem missen.
We hebben een heerlijke zomer gehad samen.

Zomaar wat mijmeringen...

2008-08-13T20:11:00.006+02:00

Dat koken niet echt mijn hobby is, dat weten degenen die me goed kennen. Op zich kan ik natuurlijk best koken. Ik heb godmagwetenhoelang dagelijks voor mijn gezin gekookt. Fantasieloos, mag ik wel zeggen. Tenminste, dat denk ik. Als ik terugkijk naar het verleden, lijkt er een grijze waas over te hangen. Niet alleen wat betreft het eten. Veel zaken zijn vaag. Misschien heb ik het bewust geblokt. Wie zal het zeggen. Wat ik nu vooral weet, is dat we het best goed hadden vroeger. (Of we ook lekker aten, weet ik echt niet meer.)
In mijn herinnering is er een voor en een na. Voor de scheiding en na de scheiding. Vlak na de scheiding is het vooral heel grijs, heel vaag. Het begint nu steeds helderder te worden. Alsof ik weer leef, alsof de pijn wat minder is geworden. Godsamme, wat een kuttijd was het. Drie jaar van pijn en eenzaamheid. In die tijd begon ik te bloggen. Het bloggen was mijn redding, mijn uitlaatklep. Andere bloggers waren mijn vrienden. In mijn directe omgeving had ik niemand. Van de vrienden uit mijn omgeving wilde ik niets meer weten. Ik stootte ze af. Bewust. Ik kon het echt niet aan. Het was allemaal te pijnlijk. Zij kenden mijn verleden, zij herinnerden mij aan wat er niet meer was. Wat was ik ongelukkig in die tijd. Voor de buitenwereld hield ik de schone schijn op. Ik sloot me af, liet niemand zien hoe ik me werkelijk voelde. Zelfs mijn familie toonde ik niet mijn ware gevoel. Het was een kwestie van overleven. Doorgaan en niet om kijken. Bang om in een zoutpilaar te veranderen. Doorgaan, doorgaan, doorgaan.

Nu kan ik vrijwel zonder pijn aan die tijd denken. Een knagend gevoel is wat er rest. Ik mis nog steeds ‘ons’. Ons gezin. We waren ooit een eenheid. Bovendien had ik mijn dochters heel graag een stabiele jeugd willen geven. Ik voel mij schuldig. Zij hebben nog steeds een vader en een moeder, maar die hebben allebei een andere partner. Ik had gewild dat ze een veilig thuis zouden hebben, met ouders die gewoon in een huis wonen en een eenheid vormen. Onze kinderen zijn prachtkids, ik ben vreselijk trots. Met een enorme flexibiliteit hebben ze deze situatie aanvaard. Onvoorstelbaar knap.

Ik dwaal af… Ik wilde het over iets heel anders hebben. Dat komt een andere keer wel. Iets over koken enzo. (Of het komt er niet, zo belangrijk is het nou ook weer niet.)

Morgen wordt mijn oudste dochter 24 jaar. Wellicht dat mijn gedachten daardoor afdwaalden naar vroeger. Ik ben zo trots op haar. Ze is een fantastische jonge vrouw die vol zelfvertrouwen de toekomst tegemoet gaat. Niet dankzij mij. Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb.

Geld moet rollen

2008-08-07T20:29:00.010+02:00

Eigenlijk heeft Anders gelijk: het was wel een heel onpersoonlijk verslag van mijn vakantie. Een tekst die niet zou misstaan in een reisgids of een folder van de VVV. Toen ik het naderhand doorlas, dacht ik ook bij mezelf ‘gatver, wat een slijmtekst’. Ik gooide er nog wel een soort cliffhanger in om het niet al te dodelijk saai te maken, maar het was gewoon onder de maat en ik kwam er ook al niet toe om het vervolg te schrijven. Tot Anders met zijn opmerking kwam.
Het moet er nu maar eens van komen. Ongecensureerd en ongekuist.

We gingen naar Milaan. Het was ruim twee uur rijden, maar we hadden het er voor over. Van te voren hadden we bedacht dat we de auto zouden parkeren bij het startpunt van een metrolijn. Best slim bedacht (om eerlijk te zijn hadden we dat niet zelf bedacht, maar lazen we het in de Trotter), al hadden we gedacht dat daar vast een soort P + R locatie zou zijn. Nee, zoiets kennen de Italianen niet, zodat we toch nog naar een parkeerplek moesten zoeken. In de hoop dat we hem aan het eind van de dag nog zouden kunnen terug vinden, parkeerden we de auto in een achteraf straatje bij het metrostation. We kochten een metroticket (een hele onderneming, aangezien de loketbeambte weigerde Engels te verstaan) en we stapten in de metro naar de Duomo. Toen waren we nog enthousiast en opgewonden door het bezoek aan de wereldstad en vonden we de Italianen nog een vriendelijk volkje. (Behalve die ene loketbeambte dan.) Zo anders dan de Fransen bijvoorbeeld. Fransen kunnen zo bot doen. Nee, dan de Italianen. Beleefd, bereid te helpen, altijd vriendelijk.
In de metro was het druk. We hingen aan zo’n paal in het gangpad. Om ons heen stonden veel vriendelijke, beleefde en behulpzame Italianen. De metro schudde erg, dus bonkte er af en toe een vriendelijke, beleefde en behulpzame Italiaan tegen ons aan. Ik hield mijn tas in een antizakkenrollerhoudgreep, want je weet maar nooit. Mijn ene hand aan de paal, mijn andere hand om mijn tas. Plots viel er wat op mijn voet. Ik keek naar beneden en herkende de portefeuille van mijn Lief.
‘Tjezus man, ze proberen je te rollen!’
Bleek van schrik, maar met een zucht van opluchting, raapte ik zijn portemonnee op en we zeiden tegen elkaar dat we door het oog van de naald gekropen waren. Wat als… Je moet er toch niet aan denken zeg.
Met de bibberaties nog in de benen zegen we neer op een terras met uitzicht op de Duomo. ‘Ach, we zijn maar een keer in Milaan’ vergoelijkten we deze uitspatting voor ons zelf. De Italiaanse ober begreep niet helemaal wat we wilden (gewoon een grote kop koffie en een glas gewoon drinkwater vanwege het warme weer en de dorst, zo moeilijk is dat toch niet) en plots zagen we onszelf achter enorme glazen koffie (een soort sorbetglas op een voet) en een fles peperduur mineraalwater. We slikten even en zeiden manmoedig tegen elkaar ‘ach, het is vakantie’ en we waren bereid alles te betalen. We schrokken niet eens van de rekening. Dat die hoog zou zijn hadden we ingecalculeerd. De rest van de dag zouden we zuinig doen, echt waar. Geen buitensporigheden meer van welke aard dan ook. Met de hand op de knip zogezegd. Ons bin zunig.

Moet ik nog verder vertellen? Die portemonnee hè, waar we de koffie mee zouden betalen hè, en die belachelijk dure fles water die we ongevraagd kregen, die was natuurlijk hartstikke leeg. Dat hadden jullie vast al begrepen.

Piemonte, een prachtige streek

2008-07-23T19:37:00.010+02:00

Ik was nog nooit in Italië geweest. Althans, niet echt. Die drie kilometer die we ooit over de Frans-Italiaanse grens reden, laat ik even buiten beschouwing. Dit jaar dus voor het eerst in la bella Italia. Je hoort iedereen over Toscane en Umbrië, en dat dat de mooiste streken van Italië zouden zijn, maar waar wij zaten was het minstens even mooi. Ik heb daar natuurlijk geen vergelijk van, maar het moet haast wel. Wij gingen naar Piemonte, letterlijk vertaald ‘de voet van de bergen’. En steil was het. Jeminee. Scary. We hadden drie fietsen mee (mijn fiets bleef thuis, omdat ik afdalingen doodeng vind) en ons reisgezelschap heeft aan den lijve ondervonden hoe steil het was. Respect.
Om bij ons huis te komen, moesten we twintig minuten bergop. Twintig minuten van de bewoonde wereld, zogezegd. De ‘bewoonde wereld’ was Acqui Terme, een prachtig Romeins stadje met een warmwaterbron. Indrukwekkend. We gingen daar voornamelijk heen om boodschappen te doen en om uit eten te gaan (pizza!), en iedere keer dat we er kwamen, waren we onder de indruk van de historie en de typisch Italiaanse straatjes en steegjes.
Het huis dat we voor twee weken mochten bewonen was werkelijk fantastisch. Sprookjesachtig mooi. We voelden ons miljonairs.
‘s Ochtends gewekt worden door de zon, en koffie drinken op het zonovergoten balkon… Onwaarschijnlijk heerlijk. Geen directe buren, volledige privacy. Privézwembad. We hielden heel wat rustdagjes, dat snappen jullie. Nee, dat was geen straf daar. Ik had vier boeken mee, maar heb ‘slechts’ één boek uitgelezen. Een Engelstalige roman van 900 bladzijden. Ik had gedacht dat ik veel meer zou lezen, maar het was zo ontspannend en relaxed dat ik domweg niet aan mijn boeken toe kwam.
Van tijd tot tijd waren we actief. We hebben de omgeving te voet verkend. Gewoon vanaf het huis. De berg af, een dal in, en een via een andere berg ‘onze berg’ weer op. Wow, zo mooi.
Natuurlijk gingen we naar Milaan. Wereldstad Milaan. Daar móet je gewoon naar toe. Het historisch centrum is werkelijk prachtig. Net als de Duomo, oftewel de Dom. Helaas mochten we er niet in, omdat ik gekleed was in een outfit die mijn schouders bloot liet. Mijn navel was wel bedekt (ook een eis), maar dat was niet voldoende. Ik was niet zedig genoeg gekleed om naar binnen te mogen. (Oordeel zelf, uiterst rechts op de foto.) Ach, de aanblik van de Duomo was al zo fantastisch, dat ik het niet nodig vond een shawl te kopen die mijn schouders zou bedekken.

Dat Milaan niet alleen blizz en happiness was, vertel ik de volgende keer.

Roze, roze, roze!

2008-04-01T23:09:00.004+02:00

Roze is mijn kleur.
Ik wist dat al langer, maar vond het altijd een beetje kinderachtig om dat toe te geven. Niet alles is natuurlijk roze (dat bedoel ik dit keer eens niet metaforisch), maar veel wel.
Sinds ik afgelopen zomer besloot mijn zoldertrap roze te verven, is het hek van de dam. Het fijne is dat ik helemaal alleen mag bepalen welke kleuren er in mijn huis komen. Ik hoef geen concessies te doen, geen rekening te houden met andere smaken, er is niemand die het met me eens moet zijn of die mee beslist (wat geheid geruzie zou opleveren, aangezien geen volwassen mens zoveel roze in huis wil). Natuurlijk vraag ik wel advies, want ik ben nu eenmaal een moeilijke beslisser. Eigenlijk is dat allemaal spel, dat advies vragen. Ik weet toch hoe ik in elkaar steek? Ik dub en wik en weeg (soms gaan daar weken overheen), om vervolgens bij (hoe verrassend) ROZE uit te komen. Natuurlijk wist ik dat. Er is maar één kleur immers!
De ene keer is het roze iets roder, de andere keer iets paarser, dan weer iets lichter of iets zachter, maar roze blijft het. Ik heb nu een roze trap, roze gordijnen, roze kussens op de bank, roze dekbedovertrekken en veel roze accessoires. Oh ja, en altijd een bos roze of paarse bloemen op tafel. Het komt goed uit dat ik een soort boom in mijn tuin heb die roze bloesems geeft. Perfect voor mij. Geen idee wat het is en hoe het heet, maar het is schattig. Ik heb er al heel wat takjes van afgeknipt voor in de vaas.
Sinds gisteren heb ik ook een roze Google. Het viel me plots op dat je iGoogle kunt opleuken. Wat een mogelijkheden! Ik ben een poosje aan het zoeken geweest welk motief ik zou nemen, en het werd ... (tromgeroffel)... een roze tafereeltje. Tere roze bloesems vullen mijn scherm als ik internet open. Ik zit er soms zomaar even naar te kijken, zonder echt iets te willen googlen. ‘Sweet Memories’ heet het thema, zie ik nu pas. Jeetje zeg, ook al zo mooi. Het maakt me sentimenteel. Roze is de kleur van gevoel en emotie.
Roze it is.

Er zit een luchtje aan

2008-03-26T11:41:00.011+01:00

Wat ik me nou altijd af vraag: als je in een kledingzaak werkt, mag je dan uit de collectie dragen wat je wilt? Zonder het te hoeven kopen? Ik meende ooit zoiets begrepen te hebben van een winkelmeisje uit een van mijn favoriete kledingzaken. Ik herinner me nog dat ik dacht: ‘gatver, te ranzig! en het dan zeker ongewassen terughangen aan de rekken!’
Datzelfde ‘gatver’ dacht ik afgelopen zaterdag, toen ik iets paste wat ontegenzeggelijk gedragen was. Er zaten vlekken op en het stonk. Er hing een zurige, penetrante zweetlucht aan. Niet zomaar van iemand die het gepast had en wat minder op persoonlijke hygiëne lette, zoals de verkoopster suggereerde, maar het was minstens een volle werkdag gedragen. De verkoopster beweerde stellig dat alles wat ze tijdens het werk droegen hun eigendom was. (Jaja, ammekont, dacht ik, maar ik zei het niet hardop.) Op dat moment viel het me op dat elke verkoopster iets aan had wat ook aan de rekken hing. Hoe toevallig. Voor mij was het zonneklaar.
Ik wilde er niets van zeggen - ik zou het jurkje meteen in de wasmachine gooien zodra ik thuis was-, maar deed het toch. Ze schoot in de verdediging en kwam vervolgens met een geurvrij exemplaar in dezelfde maat aandragen. Toch wel iets frisser.

Tweeduizendacht

2008-01-01T02:48:00.000+01:00

Ik weet het, ik log te weinig. Soms (lees: meestal) heb ik het gevoel dat alles al gezegd is. Wat doet mijn mening er toe? Er is altijd wel een gek geweest die het zelfde heeft gedacht en geschreven. Vooral nu, rond de jaarwisseling, schrijft iedereen hetzelfde soort logjes. En zo’n logje ben ik nu ook van plan te schrijven. Een soort terugblik, een beschouwing over de afgelopen periode en daarna de beste wensen voor het nieuwe jaar etc. etc. blablabla.
Misschien kan ik maar beter een gedeelte over slaan. De terugblik? Nee, die is juist interessant. Eigenlijk ging het behoorlijk kut met me, het afgelopen jaar. De afgelopen jaren zelfs. Maar nu, maar nu… Het leven is weer leuk! Ja echt, er is een verschil van dag en nacht met 1 januari 2007. Ik herinner me dat ik toen een belofte aan mezelf deed. 2007 zou een beter jaar worden! Beter dan de voorgaande jaren. Ik had toen het gevoel dat de jaren door mijn vingers glipten, zonder dat ik er iets aan kon doen. Mijn leven bestond uit werken en slapen, en ongelukkig zijn.
Die tijden zijn voorbij. Mijn leven is weer op de rails. Ik zie de lijnen weer. Ik kan weer blij zijn. (Deze terugblik is tevens de beschouwing, dat scheelt lees- en schrijftijd.)
Samenvattend: ik ben gelukkig (dankzij mijn liefje) en ik ben gezonder (ik rook niet meer en ik ben gaan hardlopen en fietsen) dus al mijn wensen en voornemens zijn uitgekomen.
We komen nu aan de beste wensen toe, die horen er nu eenmaal bij. Weer een gedeelte dat ik niet kan overslaan. Ik gun u hetzelfde geluk als ik heb. Echt waar, ik weet zeker dat het een fantastisch jaar wordt.
Morgen, als de kruitwolken zijn opgetrokken, beginnen we aan een nieuw jaar. Een beter jaar. Ook voor u.

Ruzie met de belastingdienst

2007-12-19T17:23:00.000+01:00

Het is toch niet te geloven, maar ik had net ruzie met de belastingdienst. Met de meneer van de belastingtelefoon eigenlijk. Ik had hulp nodig, en uitleg. Nu weet ik nog niets, ik ben alleen erg nijdig. En hij ook. Ik hoop dat hij net als ik een rotmiddag heeft.
Ik had een paar vragen. Een vraag over de zorgtoeslag. Daar heb je recht op als je niet zoveel verdient. Aan de hand van mijn brutojaarsalaris had de belastingdienst mijn zorgtoeslag berekend. Allemaal mooi en aardig, ware het niet dat ik onlangs een groot gedeelte van die toeslag moest terug betalen. Hoe kan dat nou? Zij hadden hem toch berekend? Volgens de meneer van de belastingdienst zou ik een te laag bedrag hebben opgegeven.
Ik was dan ook erg verbaasd toen de zorgtoeslag voor 2008 op mijn deurmat viel. Een hoger bedrag dan het bedrag in 2007! En daar moest ik al van terugbetalen. Ze gebruiken mijn inkomstengegevens wel met terugvorderen, maar niet met berekenen.
Een andere vraag ging over de inkomstenbelasting. Over het voorschot, ofwel de voorlopige teruggaaf. Die wil ik niet meer, als blijkt dat ik bijna alles moet terugbetalen wat ik ooit voorgeschoten heb gekregen. Net zoals de zorgtoeslag maken ze je lekker met wat extra geld maar aan het einde van de rit mag je het weer teruggeven. Ik wil geen voorschotten. Als ik ergens recht op heb, wil ik het na afloop op mijn bankrekening gestort hebben, maar ik heb geen zin meer in leningen. Zo kun je die voorschotten, voorlopige teruggaven of zorgtoeslagen beschouwen. Het is domweg krediet. Ik leen niet. Wat ik niet kan betalen, koop ik niet. Zo simpel is dat. Ik had dus mijn zorgtoeslag stop gezet, in de veronderstelling dat het bedrag waar ik recht op heb aan het eind van het jaar op mijn rekening gestort zou worden. Maar dat blijkt een misvatting. Ik krijg nu niets meer. Ik heb mijn recht op zorgtoeslag door de plee gespoeld. Het blijkt ook dat de wijzigingen die ik bij de belastingaangifte van het afgelopen jaar heb vermeld, niet verwerkt zijn in de voorlopige teruggaaf 2008. Volgens de belastingtelefoon moet je dat zelf doen. Maar dat had ik toch gedaan bij mijn belastingaangifte? Of zijn het twee verschillende instanties? Snapt u het nog? Ik snap er geen bal van.

Afbeelding: "Maaike boos" van Maaike Hartjes

Hexum

2007-12-03T23:17:00.000+01:00

Ik kan me niet herinneren dat er ooit een periode is geweest (of zal zijn) dat ik níet aan het lezen ben. Sinds ik leerde lezen, lees ik.
Ik geef toe, het was niet altijd literatuur. Als puber smulde ik van Leni Saris. Niet alleen Leni Saris, de hele ‘Witte Raven’ serie verslond ik. Ik durf daar gewoon voor uit te komen. Zonder me te schamen. Het was een soort softe, kleffe romantiek, en ik vond het heerlijk me te vereenzelvigen met de hoofdpersonen van die boekjes. Noem het maar rustig zwijmelen. Kwijlen bijna. Ik wilde zijn zoals zij. Ze hadden allemaal iets bijzonders, een speciaal talent, of iets anders geweldigs, iets waardoor ze zich onderscheidden van de rest.

Poe, dat is er uit. Ik was fan van Leni Saris. Ik heb echt gesmuld van haar boekjes.
Later las ik andere boeken. Echte boeken zogezegd. Niet om Leni Saris door het slijk te halen, Leni Saris blijft mijn jeugdheldin. (De meeste Witte Raven pockets heb ik weggedaan, maar onder in mijn kledingkast, heel diep weggestopt, heb ik nog een kratje Leni Saris-boekjes. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen die weg te doen.)

Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde helemaal niet over Leni Saris schrijven. Ik wilde alleen een mooie inleiding bedenken voor dit logje. En nu ben ik vergeten waar ik het over wil hebben en waar ik naar toe wil. Dat krijg je er van.
Oh ja.
Ik weet het weer. Vergeet dat Leni Saris-gedoe maar.

Laatst kwam ik op een heel bijzondere manier aan een nieuw boek. De schrijver van het boek promootte zijn boek via hyves. Aan alle mensen die het boek ‘Joe Speedboot’ als tip op hun hyves hadden, stuurde hij een vriendenuitnodiging. Verder niet. Geen uitleg, niks. Ik kreeg ook zo’n uitnodiging.
Maar who the fuck was David Mulder? Moest ik hem kennen? Zijn krabbels (= hyvesjargon) stonden vol van opmerkingen als: ‘waar ken ik je van’, ‘wie ben je’ etc. Dat vroeg ik me ook af en ook ik stuurde hem een dergelijke krabbel, waar ik overigens geen antwoord op kreeg.
Toen begreep ik het. Al snel zag ik het linkje naar Hexum. Het was een soort guerrilla marketing. David Mulder was een hyves-offensief begonnen om zijn boek Hexum te promoten.

Ik kocht het boek. Zo ben ik dan ook wel weer. Niet dankzij het korte fragment dat op zijn hyves te lezen was, dat stootte me eerder af, eerlijk gezegd. Bijnamen als ‘Knakpik’ en ‘Schaamhartje’ vind ik niet erg origineel of opwindend. Geef mij dan maar liever Leni Saris. Nee, ik geef eerlijk toe dat ik het boek kocht omdat de schrijver zo vastberaden was zijn boek tot een succes te maken en daarmee geen middelen schuwde. Het had iets aandoenlijks.
Ik las het boek, las over knakpik en schaamhartje heen (die goddank geen hoofdrollen in het boek hebben) en was verrast. Verrast door de mooie zinnen, verrast door het verhaal, verrast door de ambiance.
Ik ga geen korte inhoud geven van Hexum. Als u dat wilt weten, dan googlet u maar. Genoeg te vinden over Hexum. Het analyseren van het boek laat ik aan anderen over. Dat is bovendien het moeilijkste wat er is: het schrijven van een boekrecensie. Dit logje is dan ook geen recensie, daar waag ik me niet aan.
Ik hoop slechts dat David Mulder succes heeft met zijn boek. Dat gun ik hem.

Cold Turkey

2007-10-16T21:06:00.000+02:00

Waar zal ik beginnen…. Het is al zolang geleden dat ik gelogd heb, er is zoveel gebeurd, zoveel om over te loggen… Nu hoef ik natuurlijk niet over elke scheet een stukje te schrijven, dat ook weer niet. Dit is geen dagboek. Het is echter wel een lifelog. Ik schrijf over mijn leven, mijn eigen wereldje. Ik ben het dus een beetje aan u verplicht u op de hoogte te houden van mijn wel en wee.
Oké dan.

1. Ik ben verliefd.
2. Ik ben gestopt met roken.

Dat eerste al ongeveer twee maanden. Twee lange, heerlijke maanden.

Dat laatste al twee dagen. Twee lange, moeilijke dagen.

Twee positieve zaken te melden dus (ik heb het even niet over mijn gemoedstoestand en mijn humeur na twee rookloze dagen). Schreef ik niet eind vorig jaar dat 2007 anders zou worden? Dat ik het anders zou gaan doen?
Nou, daar lijkt het op.
Er is veel veranderd. Ten goede.
Als ik me niet zo onrustig voelde door die verdomde sigaret die ik wil, maar niet mag, zou ik helemaal gelukkig zijn. Ik geef toe dat de gedachte aan een smeulende sigaret in een asbak naast me, momenteel heel aanlokkelijk is.
Maar goed, liever tijdelijk wat ontwenningsverschijnselen, dan eeuwig een roker. Die f*cking onrust elke keer weer als je ergens komt waar roken niet kan of mag, is een van de belangrijkste drijfveren om het vol te houden.

Prille liefde en verse ontwenningsverschijnselen… Dat is het wel zo’n beetje, samengevat. U bent weer helemaal op de hoogte.

(Voor degenen die denken dat ik voor hem gestopt ben: u heeft het mis! We zijn samen gestopt.)

This file cannot be deleted

2007-09-15T18:44:00.000+02:00

Herinneringen…. Ze kunnen mooi zijn, maar ook pijnlijk. Zolang dat laatste het geval is, stop ik ze diep weg, en pijnig ik mezelf slechts af en toe door ze naar boven te halen. Ooit zal het helemaal pijnloos zijn.
De laatste scherpe randjes van het verdriet slijten al aardig. Het verleden heeft geleidelijk aan een plaats gekregen. Een cliché-uitdrukking, maar pas nu begrijp ik de betekenis er van.
Opruimen, schoon schip maken en loslaten hoort bij de verwerking van verdriet. Het grofvuil heeft al heel wat oud zeer van me mogen ontvangen, en nu zit ook de prullenbak van mijn computer vol met afval. Documentjes die me een klein prikje in mijn hart gaven. Niet zozeer vanwege de inhoud, maar vooral door de herinnering aan bepaalde periodes uit mijn leven. Zakelijke brieven die ik opgeslagen had, maar ook uittreksels en samenvattingen uit mijn apothekersassistentenopleiding. Dat was een heftige tijd. Niet de opleiding, maar die tijdsspanne. De meest turbulente tijd van mijn leven. Aan sommige gebeurtenissen denk ik niet graag terug, en wil ik nooit meer herinnerd worden.

Er is veel in mijn digitale prullenbak beland tijdens mijn drang tot opschonen, maar weg is het niet. Het is mijn bagage, iets wat ik voor de rest van mijn leven bij me draag. Het staat op de harde schijf zogezegd.
(Tussen twee haakjes, ik stond versteld van mijzelf dat ik zulke intelligente uittreksels geproduceerd had. Jeetje zeg, wat knap! Ik herinner me dat mijn samenvattingen onder mijn klasgenoten circuleerden, iedereen wilde een kopie, zelfs de docente vroeg een kopie toen ze er een onder ogen kreeg.)

Ik kwam ook documentjes tegen die me deden glimlachen. Herinneringen aan mooie gebeurtenissen, aan goede tijden. Ook dat knaagt een beetje. Zag ik het mooie toen niet? Herkende ik het domweg niet? Of moet je eerst door een dal voor je het weet?
Eén documentje wil ik met u delen, ik had het ooit geschreven voor in het clubkrantje van de scouting van mijn dochters. Ik vind het een grappig stukje. Het was een leuke, gezellige tijd.

"Een jaar lang heeft hij trots bij ons op de kast gestaan: het wasbolletje. Een wasbol op een sokkeltje. Het riep steevast vragen op van gasten en bezoekende familieleden: ‘Wat is dat nu weer?!’ En iedereen vond het een geweldig originele vondst, zo’n wasbolletje als wisseltrofee. Ik was erg aan dat ding gehecht geraakt.
Iets minder leuk was de reden waarom dat bolletje bij ons heeft staan pronken. Iedere week kreeg ik namelijk een vuilniszak vol stinkende, vaak naar terpentine ruikende oude lappen. Deze lappen worden op het Landje gebruikt als theedoeken, handdoeken en duizenddingendoekjes. Heel vaak zat het weer erin, maar dat deerde niemand. Na een kookwas, met voorwas en lekker ruikende wasverzachter, zag het er meestal weer toonbaar uit en ging de ‘schone’ was weer richting Landje.
Ondanks al dit gemopper heb ik graag de vuile was voor de Willies gedaan. Ik vond het bijna jammer dat er op een gegeven moment een afwasmachine op het Landje kwam. Dat betekende zeker de helft minder was.
Tijdens de jaarlijkse BBQ werd het tijd om het wasbolletje door te geven. Met pijn in mijn hart heb ik hem nog een laatste aai over zijn bolletje gegeven. Dit jaar mag hij bij de familie*** op de kast pronken. Hopelijk zorgen zij goed voor hem…(en voor de vuile was!).

Dag lief bolletje"

Gebeurtenissen vormen je tot wie je bent. Ik ben wie ik ben, dankzij en ondanks. Vanaf hier gaat het verder. Het wasbolletje is niet meer, vuile was wil ik niet meer, het verleden is voorbij. Ik ga nieuwe, mooie herinneringen maken. Bewust, zodat ik ze later nog herken.
Heel af en toe mag ik best een beetje weemoedig zijn over hoe alles gelopen is. Zoals nu bijvoorbeeld…

de Kat

2007-08-26T23:49:00.000+02:00

Ik ga mijn derde werkweek alweer in, de vakantie ligt voor mijn gevoel ver achter me. Gek dat je dat ‘sleurgevoel’ al na een paar dagen werken weer voelt. Alsof je niet drie zalige weken hebt kunnen doen wat je wilt, zonder werkdruk, zonder het gebruikelijke stramien.
Mijn vakantie was heerlijk, toch zit er een klein smetje op. Kip, een van mijn katten, is op een avond niet thuis gekomen. Na de avond van de 25ste juli heb ik haar niet meer gezien.
Ik heb me natuurlijk suf gezocht. Heb haar als vermist opgegeven bij allerlei instanties en bij het plaatselijke dierenasiel, maar niks. Kip kwam niet terug.
Meteen al had ik een naar, knagend gevoel: die zie ik niet meer terug. Ondanks het feit dat ze een vrijbuiter was en ’s nachts graag de hort op ging, meldde ze zich iedere dag. Ik maak me geen illusies dat ze voor mij kwam, ze kwam puur voor het eten, maar hoe het ook zij, ze kwám. Ze tolereerde me omdat ik haar eten gaf. Ik vermoed dat ze me maar irritant vond. Soms vond ik haar ook irritant, als ze weer eens jammerend bij de achterdeur stond, en liever op jacht ging dan door mij geknuffeld te worden.
Ik hield echt van dat eigenwijze beest. Ze was een soort katertje, een ondeugend jongetje. Haar roze halsbandje was volkomen misplaatst, ik moest daar altijd een beetje om lachen. Een stoere machokat met een roze halsband.
Een paar dagen na de verdwijning van Kip haalde ik de reproductie van het schilderij ‘de Kat’ van Bart van der Leck van de muur van het halletje boven, om daar te gaan verven. Die reproductie had ik ongeveer 25 jaar geleden gekocht in het Kröller Müller-museum op de Hoge Veluwe. Toentertijd had ik niks met katten, maar die kat had iets bijzonders. Hij staarde me met zo’n eigenwijze blik aan, dat ik hem wel móest kopen. Kip was het evenbeeld van ‘de Kat’. Exact.
Op het moment dat ik het schilderij van de muur haalde, en in een opwelling besloot het niet meer terug te plaatsen omdat de tand des tijds te zichtbaar was, realiseerde ik me het toevallige (of het niet-toevallige) van mijn beslissing.
Zou het moment dat ik het schilderij van de muur haalde, het tijdstip zijn dat Kip haar laatste adem uit blies? Echt waar, die gedachte kwam sterk in me op, terwijl ik de nuchterheid zelve ben. Toen ‘de Kat’ tegen de muur op de grond stond, en me aanstaarde zoals alleen Kip me kon aanstaren, wist ik dat ze dood was. Het was een afscheid.
Ik kreeg er Kippenvel van.

Afbeelding: de Kat, Bart van der Leck

Mijn klusvakantie

2007-08-15T21:55:00.000+02:00

Ja, hoe gaat dat nou precies in zijn werk, zo’n klusvakantie. Ik wist het eigenlijk niet precies. Geen idee wat ik zou willen aanpakken ook. Alles zo’n beetje, welbeschouwd.
De eerste week van mijn vakantie schoof ik het idee ‘klusvakantie’ wat voor me uit door eerst de parketvloer opnieuw in de was te zetten. Op zich is dat natuurlijk ook een soort klussen. De hele woonkamer op z’n kop, meubels aan de kant, en boenen maar. Een lekker grofstoffelijk werkje, prima om je gedachten te verzetten en om het werk in de apotheek los te laten. Maar laten we wel zijn, het therapeutische effect van klussen is mooi meegenomen, maar is niet het hoofddoel. In de eerste plaats gaat het om het resultaat. En het resultaat is geweldig. Alsof ik een nieuwe vloer heb!
Maar toen.
Waar te beginnen in mijn verpauperde huis. Ik moest een plan maken.
Ik stelde mijzelf voor als een gast die voor het eerst op bezoek komt in mijn huis. De eerste indruk, daar gaat het om. Ik kwam binnen en keek om me heen. Mijn God…..Die hal!!… Dat viezige tapijt op de trap!!… Die smerige, vettige muren vol ondefinieerbare vlekken van het trapgat!!… Gatver, gatver, gatver. Het was somber, vies, pauper. Hoe kwam het dat ik dat nooit gezien had?! Ik schaamde me voor mezelf.
Mijn plan werd geboren.
Ik zou met de zoldertrap beginnen. Tapijt verwijderen, schuren, gronden en daarna schilderen in een vrolijke kleur. Meteen de muren van de trapopgang naar zolder aanpakken en het halletje boven. Daarna zou ik met de beneden trap beginnen. Zelfde werkwijze. Ook gelijk de hal beneden in de latex. Dan zou ik nog laminaat leggen in het halletje boven. Want ook daar ligt datzelfde viezige tapijt waar ook de trappen mee bedekt zijn. Ik stelde me voor dat dan het einde van mijn vakantie ongeveer zou naderen. De laatste dagen zou ik nog wat relaxen. Dat had ik wel verdiend. Ik dacht echt dat ik dat allemaal wel in tweeëneenhalve week zou redden. Mijn vakantie leek oneindig, mijn enthousiasme was groot.
Ik had het mis.
Niet dat ik niet veel gedaan heb, integendeel. Ik heb keihard gewerkt. De zoldertrap is prachtig geworden (maar wat een pokkewerk!), evenals het halletje boven en de beide trapopgangen. Aan de benedentrap ben ik niet toegekomen. Ik heb me aardig in het werk verkeken.

Het was een behoorlijk prestigieus project voor iemand die gewend was het klussen aan anderen over te laten. Nul komma nul ervaring. De eerste keer dat ik door de Praxis liep had ik een enorme black-out. Ik had geen idee wat ik moest kopen en waar het lag. Mijn God, wat een keuzemogelijkheden. Minstens vijf soorten tapijtlijmverwijderaar. Ongeveer dertig soorten plamuurmessen. Superdekkende latex of dubbeldekkende latex? (Wat in godsnaam is het verschil?!) Viltrollers of schuimrollers? Hoogglans of zijdeglans? Alkyd of acryl? En welke kleuren in vredesnaam?? Ik probeerde cool te kijken, maar de ontreddering droop van me af. Tenslotte laadde ik mijn mandje vol. En nog een keer, en nog een keer.

Van een non-klusser ben ik een beginnend klusser geworden. Ik kan de weg in de Praxis blindelings vinden. Als ik met mijn autootje het parkeerterrein van de Praxis op rij, krijg ik al een klusgevoel. (Nou ja, ahum...) Het volk wat er rond loopt lijkt niet meer van een andere planeet te komen, het zijn bijna soortgenoten geworden. (“Wij, Klussers!”) Nu snap ik waarom motorrijders elkaar groeten op de weg. Datzelfde wij-gevoel.

Het was een goede vakantie. Ik ben er achter gekomen dat ik meer kan dan ik dacht. Ik durf nu ook aan de rest te beginnen, zonder gelijk beren op mijn weg te zien.

Temporarily closed due to vacation

2007-07-23T14:12:00.000+02:00

Het is stil hier, erg stil...
Voorlopig blijft het stil, want vandaag is officieel mijn eerste vakantiedag! Ik heb me voorgenomen mijn tijd NUTTIG te gaan besteden. Nuttig in de zin van huishoudelijke vlijt. Natuurlijk ga ik ook genoeg relaxen en chillen, wees gerust. Het goddeloze gehang achter de computer bewaar ik weer voor de herfst.
Geen verre vakantiereizen dit jaar, gewoon rustig thuis. Daar is vakantie ook voor bedoeld: om uit te rusten. (Oké, oké, ik geef toe: het was ook leuk geweest als ik ergens ver weg kon uitrusten, maar dat zat er helaas niet in dit jaar... Ik moet het doen met wat beelden van de Tour.)
Afgelopen weken waren niet bepaald rustig te noemen op het werk. Sjongejonge. Met een minimale bezetting hebben we een maximaal aantal patiënten te verwerken gekregen. Hap slok weg. Juni en juli zijn topmaanden in de apotheek. (Voor de apotheker wat betreft financiën en voor ons wat betreft frustratie, ergernis en stress...)

Vakantie!
Natuurlijk wens ik u vele verre en mooie reizen toe.
We zien elkaar terug!

Kruidvatbril

2007-07-11T21:49:00.000+02:00

Ik kon het niet langer negeren, ik móest het wel onder ogen zien. Ogen? Zien? Dáár gaat nu precies dit stukje over.
Aanvankelijk leek het niets met mijn ogen te maken te hebben. Het leek alsof mijn armen steeds korter werden. Of dat de lettertjes steeds kleiner werden. Of anders lag het wel aan het licht.
Irritant was het wel. Nooit meer even de ingrediënten van een of ander product kunnen lezen (“GVD, ze maken die *&%$#!lettertjes steeds kleiner!”) of de menukaart in een restaurant kunnen bestuderen (“Grr! Kunnen ze hier niet een behoorlijke lamp aan doen!”)… Ergerlijk en doodvermoeiend.
Brildragers die ouder worden, hebben het relatief makkelijk. Gewoon even de bril omhoog en de vaagste lettertjes worden weer helder. Lenzendragers hebben een groter probleem. Een lens wip je niet zo makkelijk even uit. (Soms gebeurt dat spontaan, maar dan heb je een ander probleem.)
Ik draag lenzen, en ik had een groot probleem. Het kleine-lettertjes-probleem. Het onleesbare-handschrift-probleem. Zelfs mijn eigen handschrift werd onleesbaar. Aantekeningen maken op cursussen werd een onmogelijke opgave. Teruglezen bleek nog lastiger.
Bij mijn collega’s zie ik hetzelfde fenomeen. De een na de ander schaft een leesbrilletje aan. Natuurlijk wordt daar flink om geginnegapt. “Whahaa! Je wordt oud!”
Ik ging er altijd prat op dat ik NOG LANG GEEN leesbril nodig had. Ikke? Oud? Ik blijf altijd 28! Ik ben fit! Ik ben jong! Leesbrillen zijn voor oude dames! Je kent ze wel: van die dames die hun leesbril aan een gouden ketting om hun nek hebben hangen. En dan die bril niet gewoon op hun neus zetten, maar op het puntje van de neus. Je voelt het bij wijze van spreken al jeuken op je eigen neus als je zoiets ziet. Want echt waar: een bril op het puntje van je neus is een heel onaangenaam, kriebelig gevoel. Hoe iemand dat langer dan twee seconden kan volhouden, is mij een raadsel.
Een dame zal ik nooit worden, oud ook niet, maar sinds een paar dagen heb ik wel een Kruidvatbril. Ik ben er best mee in mijn nopjes. Om te zeggen dat er een wereld voor me open gaat, is wat overdreven, maar mijn leeswereldje is absoluut helderder geworden.

Ik heb dus een leesbril.
Het staat nu zwart op wit. Alsof er staat: ik ben oud…

Zo moeder zo dochter

2007-06-26T22:13:00.000+02:00

Ik realiseer me steeds vaker dat ik meer en meer op mijn moeder ga lijken. Dan bedoel ik niet qua uiterlijk. Daarin herken ik steeds minder, nu de jaren voor mijn moeder gaan tellen. Die tijd komt voor mij natuurlijk nog, de tijd dat je gelaatstrekken gaan vervagen, je huid gaat uitzakken en je er dagelijks plooien en rimpels bij krijgt.
Doorleefde gezichten van oudere mensen vind ik over het algemeen prachtig. Maar niet bij mijn moeder. Niet dat ze niet mooi is, je kunt heus de lieve uitstraling nog zien. Gewoon het feit dat ze oud wordt… Dat beangstigt me.
Ik krijg dus steeds meer eigenschappen die ik vroeger bij mijn moeder zo verfoeide. En die me nog ergeren, om het eerlijk toe te geven.
Als we vroeger in de weekends allemaal thuis kwamen (en niet alleen toen, maar zelfs nu nog), zorgde mijn moeder ervoor dat ze alle lievelingskostjes van iedereen in huis had. De maaltijden bestonden uit minstens 48 gerechten. De eettafel stond helemaal volgestouwd. En maar redderen, redderen, redderen om het iedereen naar de zin te maken. Sloven, zou je haast kunnen zeggen. Mijn moeder zag dat anders, die glunderde alleen maar.
‘Ma, doe dat nou niet!’ riepen wij geïrriteerd. ‘Gewoon één pan met boerenkool of God mag weten wat, en wie het niet lust, die eet het maar niet! We komen voor jullie, en niet voor het eten!’
Mijn vader wuifde onze bezwaren zuchtend weg. ‘Laat maar, ze vindt het gewoon leuk.’
Dat kon ik me toen niet voorstellen. Het leek me voor mijn moeder veel gezelliger en makkelijker als ze ontspannen met ons rond de tafel zou zitten, in plaats van dat drukke gedoe met ieders lievelingshapjes. De koelkast barstte haast uit zijn voegen. Tientallen soorten kaasjes, vleeswaren en zuivelproducten (volle melk, halfvolle melk, magere melk, gesteriliseerde melk, gepasteuriseerde melk, chocolademelk, karnemelk, yokidrink in alle denkbare smaken en in volle en halfvolle varianten, roomboter, margarine, halvarine etc. etc.). Voor elk wat wils. Mijn moeder wist precies wie wát lekker vond en zorgde ervoor dat het ons aan niets ontbrak. Natuurlijk kwam het nooit op, en togen we onveranderd huiswaarts met plastic tassen vol overgebleven lekkernijen.
Heel geleidelijk aan zie ik bij mezelf hetzelfde patroon ontstaan. Als mijn kinderen (met aanhang) thuis komen, zorg ik dat ik in huis heb wat zij lekker vinden. Leverworst voor hem, geitenkaas voor haar, gewone cola voor hem, cola-light voor haar, melkhagelslag voor hem, pure hagelslag voor haar, gewone melk voor hem, gesteriliseerde melk voor haar, afbakbroodjes voor hem en haar, salami, ham, yoghurtjes, en ga zo maar door. Het komt niet op, met geen mogelijkheid. Ze komen immers voor mij, en niet voor het eten. Na afloop geef ik ze in plastic tasjes de restanten van de levensmiddelen mee.
Ik geniet er van en ik glunder. Net als mijn moeder.

Queen of the game

2007-06-24T13:03:00.001+02:00

Bestaat er nog steeds discriminatie? Na gisteren moet ik zeggen: ‘JA’!
Ik was bij een jeugdschaaktoernooi, het NK voor 6 tot 8 jarigen. Jongens en meisjes streden gezamenlijk om de eer zich de beste schaakpupil van Nederland te mogen noemen. Een mixed toernooi dus, en logisch. Meisjes zijn niet per definitie slimmer dan jongens. Meisjes kunnen misschien wat beter vooruit denken, kunnen zich beter concentreren, kunnen beter een tactiek uitstippelen en uitvoeren. Misschien hebben meisjes een pré juist omdat ze van het vrouwelijke geslacht zijn, door hun tegenstander te imponeren met hun looks. Alhoewel, op die leeftijd speelt dat waarschijnlijk nog geen rol.
Dat schaken toch als een mannensport gezien wordt (door mannen, hoe kan het ook anders), en dat de spelregels van een toernooi door mannen bedacht moeten zijn, bleek gisteren. Mannen (ik wil niet generaliseren, maar in dit geval kan ik niet anders), blijken toch een superieur gevoel ten opzichte van vrouwen te hebben.
Tijdens de prijsuitreiking bleek er een extra prijs te zijn: die voor de beste vrouwelijke speler van het toernooi. Nu was de beste vrouwelijke speler toevallig óók de nummer 1 van het hele toernooi, zodat het meisje twee gigantische bekers kreeg. Voor de beste mannelijke speler was er niets extra’s.
Wat een arrogantie van de schaakbond! Ze zullen het ongetwijfeld goed bedoeld hebben, maar het blijkt dat de heren schakers hun vrouwelijke tegenstanders niet serieus nemen.
Afschaffen met die onzin! Meisjes zijn goed!

Mijn neefje eindigde (als één na jongste van het toernooi) op de vijfde plaats. De partijen die hij verloor waren tegen meisjes.

Bikini Girl

2007-06-20T22:19:00.000+02:00

Sommige dingen snap ik niet zo goed. Ik was vanmiddag in de stad. Beetje rondslenteren, beetje kijken, niet naar iets in het bijzonder. Even bij de WE naar binnen, naar Vero Moda, de boekhandel, kortom, het gebruikelijke rondje. Er was niet veel nieuws aan kleding, behalve dat alles anders hing. Dat is een truc volgens mij: je denkt dat het nieuw is, maar het is alleen verplaatst. Je kijkt weer met vernieuwde interesse en uit een andere optiek naar dezelfde kledingstukken.
Ook even langs de sportzaak. Sportzaken verkopen tegenwoordig niet alleen sportartikelen, maar hebben vaak ook leuke shirtjes of slippers. En bikini’s! Een bikini kopen moet je niet plannen, dat moet je spontaan doen. Dan hoéft het niet en dan raak je minder gefrustreerd.
Bikini’s dus, in een spontane opwelling.
Ik zag er best wat leukjes tussen hangen, met genoeg stof om het lijf voor mijn probleemzones. Hoe het er daadwerkelijk uitziet, moet je altijd afwachten. Sommige bikini’s zien er nou eenmaal leuker uit aan het haakje dan aan je lichaam.
Pashok in. Geen spiegel te bekennen. Ander pashok in. Wéér geen spiegel. Naar de verkoper gestapt en gevraagd of ze ook pashokken met spiegels hadden. 'Nee, in de winkel hangen genoeg spiegels', aldus de verkoper.
Wat denken ze daar wel! Dat ik in een volle sportzaak in bikini voor de spiegel ga paraderen om te zien of er geen stukken borst uitpuilen, of om te checken of er geen ongewenste vetrolletjes boven het broekje uitpiepen?!
Echt niet. Nooit niet. Never.
Dat soort zaken wil je niet met anderen delen, dat moet je in een hermetisch afgesloten pashok (liefst wel met gedempt licht) en in volledige privacy kunnen onderzoeken. Geen verkopers om je heen die semi-vriendelijk vragen of ze je kunnen helpen, maar die ondertussen denken ‘Jezus, die ziet er niet uit’ en zéker geen andere klanten in de buurt die openlijk en ongegeneerd staren naar al je opbollende vetrandjes en uitpuilende borstpartijen.
Pas als ik vind dat mijn probleemgebieden niet extra geaccentueerd worden, dan pas durf ik me er mee in het openbaar te vertonen. Met openbaar bedoel ik zwembad of strand. Ik zou het Echt-Niet-No-Way in mijn hoofd halen om in bikini in een drukke winkel rond te lopen. En omgekeerd geldt hetzelfde: ik hoef niet zonodig te zien hoe andere vrouwen hun kritische delen en plein public keuren.

Afbeelding: 'Bikini Girl', Herman Brood

Dubbele agenda

2007-06-17T10:20:00.001+02:00

Het lijkt wel of er de laatste tijd alleen maar leuke dingen op me af komen!
Leek het eerst alsof mijn leven stil stond, nu moet ik plannen. Iets wat ik niet meer gewend ben. Een agenda had ik nooit nodig, ik kon toch altijd. Ik heb wel een agenda, maar die was akelig leeg. Ik gebruik hem vooral om dingen niet te vergeten, niet om te checken of ik kan.
Afgelopen week ging het verschrikkelijk mis met dat plannen van mij. Bleek dat ik zomaar twee activiteiten op één dag had staan. Dat was ook wat. Een duur symposium en een dure cursus op één dag. Allebei al betaald ook. (Door mijn werkgever.) Als ik mezelf in tweeën had kunnen splitsen, had ik dat gedaan. Linker Goentah naar Baarn en rechter Goentah naar Zwolle. Bij Utrecht hadden we weer kunnen samenvoegen. Ik ging toch maar in mijn geheel naar Baarn…
Vandaag zou ik me weer willen delen. Mijn ene helft naar Utrecht en mijn andere helft naar Amsterdam. Mijn Amsterdamse helft had zich dan halverwege de avond bij mijn Utrechtse helft kunnen voegen, om maar niets van het boekengeleuter te missen. Ik had pittige discussies verwacht over het boek ‘Echt Sexy’ van Renate Dorrestein. Ik heb het boek zelfs helemaal uitgelezen, wat geen sinecure was. Maar alles voor het goede doel: er een leuke boekenavond over te hebben. Helaas, helaas, sorry, sorry, ik kan er niet bij zijn.
Gisteren hoefde ik mezelf gelukkig niet in tweeën te hakken. Ik kon relaxed naar Den Haag afreizen en kennismaken met twee fantastische en prachtige vrouwen: Teddy en She! Het leek alsof we elkaar al jaren kenden. Zo gaat dat, als je elkaars logs al een tijdje leest. Je bent op de hoogte van de ins en outs. Tot bepaalde grenzen dan, maar waar we niet over loggen, hebben we over gesproken! Ik ga jullie logs nu met nog meer interesse volgen!
Vandaag ‘moet’ ik dus onverwacht naar de opera. Ook leuk, daar niet van. Waarom vallen alle leuke dingen toch steeds samen! Mijn leven lijkt wel een draaimolen de laatste tijd. Pfff.

Fucked-up

2007-06-06T22:56:00.000+02:00

Wat nu weer.
Zet ik de TV aan, krijg ik op bijna alle kanalen een prachtig blauw scherm. Heel animerend, maar niet heus. Wat rondzappend merk ik dat sommige kanalen er nog wel zijn, maar dan op totaal andere plekken. Alleen NET 5 (ik noem het altijd NET 9, omdat die zender bij mij op kanaal 9 zit) zit op zijn oude vertrouwde plekje. Voor de rest is alles fucked-up.
Godver.
Ik herinner me het weer. Laatst lag er een grote oranje envelop op mijn deurmat. ‘Allemaal Digitaal’, stond er met schreeuwende letters op. Ik had eerlijk gezegd niet veel zin me er in te verdiepen, dus het belandde op de stapel nog-te-lezen-post.
We zijn dus digitaal gegaan. Dat betekent dat ik mijn analoge zenders niet meer kan ontvangen.
Als ik het goed begrijp.
Als ik de rest ook goed begrepen heb, kan ik voor € 10,- een ontvanger aanvragen, die mij weer in staat stelt de meeste TV zenders te zien. Bij een snelle blik op het lijstje zie ik dat de BBC en BBC World er niet op staan. Zelfs geen CNN! Shit!
Foetsie.
De brochure doorworstelend kom ik er achter dat ik voor een ‘luttele’ € 13,95 per maand een uitgebreider pakket kan kopen waar die zenders wel bij zitten. Voor nog meer geld per maand kun je nog meer troep krijgen. Zenders waar nog nooit iemand van gehoord heeft, en waar niemand van wil weten. “The Hallmark Channel”, “NostalgieNet”, “Golfers TV”, “Zone Reality”, om er maar een paar te noemen.
Wat moet je er mee.
Ik wil helemaal geen veranderingen, ik haat veranderingen. Ik hoef niet digitaal. Maar ik vrees dat ik er niet onder uit kan. Mij werd niets gevraagd.
Ik ga zo’n kastje bestellen. Tien euro dan maar, om minder te krijgen dan je had. Pure afzetterij.
Dan komt nog het probleem van het installeren. Mijn god. Ook dat nog. Ik mag me nu digitaal noemen, maar ik blijf een verschrikkelijke digibeet.

Koop er maar wat lekkers van

2007-05-31T20:28:00.000+02:00

In onze nieuwe apotheek is het nog erg rustig. Vervelend is dat niet, want zo kun je nog eens wat voorbereiden of iets doen waar je normaal gesproken nauwelijks tijd voor hebt. Ik neem altijd wat ‘werk’ mee van mijn andere apotheek. In die andere apotheek worden we van tijd tot tijd uitgeroosterd om extra werk te kunnen doen, maar heel vaak moeten we dan toch nog ergens bijspringen omdat het druk is. Die extra taken blijven dan liggen.
Vanmorgen had ik tijd om een audit af te nemen. Mijn slachtoffer, een collega, kwam speciaal voor dit doeleinde naar de nieuwe apotheek. Echt ongestoord was het niet, want klanten moesten tussendoor wel geholpen worden. Ik was alleen, de apotheker had een vrije dag.
’s Middags kreeg ik versterking (want handig is het niet om alleen in een apotheek te zitten): een apotheker van een naburige apotheek waar we een cluster mee vormen, kwam me bijstaan. Een klein Chineesje, van ongeveer anderhalve meter lang. (Ok, beetje overdreven, maar hij is zeker niet groter dan ik.) Ik ken hem wel, het is een grappig mannetje. Zo op het eerste gezicht zou je hem niet ouder dan 12 jaar schatten. (Ok, ik overdrijf weer, niet ouder dan 20.) Ik sloeg haast achterover toen ik een tijdje terug hoorde dat hij ouder is dan ik.
Iedereen houdt van dat schattige minimannetje met zijn jongensachtige charme. Vanmiddag had ik hem voor me alleen. Het was bijzonder knus. Nou ja, overdrijven is vandaag mijn vak: hij zat in zijn kantoor en ik in het mijne, maar door de ruit heen riepen we af en toe wat naar elkaar. Ik moest hem wel wat in de gaten houden, want erg handig was hij niet aan de balie. Zo kwam hij met een literfles NaCl aangelopen toen een klant om fysiologisch zout vroeg. “Ze wil gewoon een neusspray”, fluisterde ik hem toe. Het is hem vergeven. Wie kan hem nou weerstaan.
Aan het einde van de middag kwam er per mail een recept binnen wat bezorgd moest worden. Het was voor een oud dametje dat in het appartementencomplex boven de apotheek woont.
“Ga jij of ga ik?” vroeg ik hem. “Ik ga wel”, antwoordde hij enthousiast. Zoef, weg was hij, het lieve minimannetje met zijn minikleertjes en zijn schattige zwarte piekhaartjes.
Vijf minuten later was hij terug, beteuterd kijkend. Met in zijn hand twee vijftigcent muntstukken. Gekregen van het oude dametje, als fooi voor het bezorgen. Hij had haar maar in de waan gelaten en had niet meer verteld dat hij de apotheker was.
Gelukkig kon hij er even hard om lachen als ik. “Ik denk dat ik er maar een ijsje van koop”, grinnikte hij toen we uitgelachen waren.

Cheers!

2007-05-26T17:50:00.000+02:00

Mijn achtertuintje (nou ja, het stukje grond achter mijn huis) moet het hebben van de sporadische momenten dat ik 'de geest' krijg. De ‘Heilige Geest’, zoals mijn vader het altijd noemde als ik wat in mijn kop kreeg. Dat gebeurt niet vaak, maar vanmiddag vond ik mijn overwoekerde plaatsje zo verrekte storend, dat ik gewapend met bezem, handschoenen en snoeischaar als een bezetene te keer ben gegaan.
Natuurlijk is mijn groene container veel te klein voor de berg tuinafval die er nu ligt. Maar ik heb het maar wel mooi gedaan! Zelfs de wilg gesnoeid, voordat die weer zo groot is dat zagen de enige oplossing is. Het lijkt wel of er steeds meer scheuten aan dat kreng komen. Het wordt een soort knotwilg. Een knot-stam dan, want alles ontspruit aan een stammetje van ongeveer een meter hoog. Bij het omzagen van die wilg, een flink aantal jaren geleden alweer, dacht ik dat alle ellende van die boom verleden tijd zou zijn. Forget it. Hij blijft gewoon doorgroeien. Ik zou een paastakkenhandel kunnen beginnen.
Ik ga mezelf nu heel decadent trakteren op een glas wijn. Of twee glazen. Of drie, dat hangt er vanaf hoe het valt op mijn nuchtere maag. Ik heb het verdiend. Vanavond lukt het me niet om te drinken, dan ben ik mijn eigen BOB. Slecht geregeld. Ok, eentje kan ik drinken. Meer niet, ik zou waarschijnlijk zo relaxed gaan rijden dat ik een gevaar op de weg word. Mijn eigen rijkwaliteiten kan ik maar beter niet te erg overschatten.

Cheers!

Vandaag

2007-05-22T22:23:00.000+02:00

Vroeg opstaan, file (2x), cursus, auditing (intern en extern), procedures, werkprocessen, implementeren (dat woord kwam ongeveer iedere twee minuten langs), certificering, kwaliteitshandboek, driegangenlunch (inclusief tonijnsalade die ik heel dapper geproefd heb in het kader van mijn voorgenomen poging om van mijn visfobie af te komen), rollenspellen (wíe heeft dat toch bedacht?), video-opnames (god, wat ben ik lelijk en wat heb ik een rare stem), chocoladekoekjes, koekjes zonder chocolade, chocolade zonder koekjes en een vette huiswerkopdracht voor de vervolgcursus over drie weken.
Zo zag mijn dag er uit en hier speelde zich dat allemaal af:

Hé, dove!

2007-05-17T14:38:00.000+02:00

Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn: een ontmoetingsweekend voor slechthorenden.
Als ik er aan denk krijg ik al lachkriebels.
‘Wat zeg je?’
‘Sorry, ik heb je niet verstaan...’
‘Watte?’
‘.......’
Oh oh oh, wat een spraakverwarring. Wat vreselijk vermoeiend.
Regelmatig krijg ik uitnodigingen voor gezellige weekendjes van de lotgenotenvereniging voor slechthorenden. Nog nooit heb ik de behoefte gevoeld mee te gaan met dit soort uitjes. Eerlijk gezegd lijkt het me verschrikkelijk. Ik wil heel graag bij de gewone wereld horen, en niet bij een clubje slechthorenden. Ik zou het Spaans benauwd krijgen.
Socialiseren en vakantievieren doe je met mensen die je kiest om hoe ze zijn, die je graag mag, waarmee het klikt, die je stimuleren, waar je je lekker bij voelt, etc etc, en niet omdat ze toevallig dezelfde kwaal hebben. Eigenlijk zou ik die kwaal ook nog het liefst vergeten. Iets wat natuurlijk tijdens zo’n weekendje helemaal onmogelijk is.
Op het programma voor het eerstvolgende uitje las ik onder meer: ‘gezellig bijkletsen’ en ‘napraten over de dag’.
Ik schoot gelijk al hartstikke in de lach. Zoiets zie ik meteen voor me. Als een scène uit een film. Een groepje slechthorenden bij elkaar, die elkaar uit alle macht iets proberen te vertellen. En het lukt niet!
Een bijkomende eigenschap van slechthorenden is dat ze vaak erg onduidelijk spreken. Dat maakt het communiceren er niet simpeler op.
Leuke en onzinnige woordgrapjes en adremmigheidjes zullen er ook wel niet bij zijn. Lekkere, luchtige, onzinnige small talk, iets waar ik van hou. Tuurlijk, ik geef toe dat ik het niet altijd kan verstaan, maar daar kan ik mee leven. (Een ander moet mij wel kunnen verstaan. Hihi!)
Kom ik nu over als een grote egoïst? Vast wel. Het zij zo. Ik voel echt veel compassie voor lotgenoten. Als geen ander weet ik hoe het is. Echt, echt waar.
Ooit, nog niet zo lang geleden eigenlijk, had ik een slechthorende vriend. Ik zie hem nu niet meer (dat lag niet aan de gemeenschappelijke handicap, maar aan andere zaken). Hij had als irritante eigenschap dat hij vond dat anderen maar moeite moesten doen om zich voor hem verstaanbaar te maken, maar zelf deed hij dat nauwelijks. Hij stond in het centrum van zijn handicap, en overschreeuwde zichzelf regelmatig zonder dat hij door had dat een ander iets aan het vertellen was, of dat het onderwerp allang op iets anders was overgegaan.
Bovendien was iets als relaxed een filmpje kijken of zo ook verre van relaxed met hem. Als ik iets tussen neus en lippen door opmerkte, onzinnig commentaar bijvoorbeeld, of een grapje, dan zette hij de DVD stop en vroeg om herhaling van wat ik gezegd had. Al het spontane commentaar drukte hij zo volledig de kop in. Hij stopte de DVD ook als hij zelf wat ging zeggen. En nee, hij was niet dover dan ik, mocht u dat soms denken.
Ik weet niet precies waar het verschil in benadering van onze handicaps in lag. Wellicht door het feit dat hij op een school voor slechthorenden heeft gezeten. Ikzelf heb altijd op gewone scholen gezeten. Daar hebben mijn ouders toentertijd heel bewust voor gekozen. Ik ben gewend me aan te passen en scherp te zijn. Het kunnen horen van een ander is helemaal mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik kan me prima redden. Men mag best een beetje rekening met me houden, maar meer ook niet.

Oh ja, op het programma van het dovenweekend staat ook Nordic walking en Afrikaans trommelen. Nog meer redenen om niet te gaan.

Soepje

2007-05-13T12:37:00.000+02:00

“Mam, we komen zondag bij jou eten, hoor!”

God ja, da’s waar ook. Moederdag. Grappig dat ze nu wel op een dag als deze bij me komen, terwijl we er vroeger altijd een beetje aan voorbij gingen. De zelfgefröbelde cadeautjes en de uit het hoofd geleerde gedichtjes vond ik schattig, ik bewaar veel, dus het meeste heb ik nog. Verder hoefde dat moederdaggebeuren voor mij niet zo. We gingen meestal naar een van de oma’s, die waardeerden het tenminste.

“Maak je die lekkere courgettesoep?”

Courgettesoep? Oh jeetje, ja, ik herinner me die soep. Ik had net een staafmixer gekocht, en ik ging kokkerellen. Ik wilde eens een crèmige, gladde soep maken. Welke ingrediënten ik gebruikt heb, weet ik allang niet meer, maar het resultaat was best goed, al zeg ik het zelf. Er gingen in elk geval courgettes in. En een ui, meen ik, en een aardappel, om het een beetje te binden. En volgens mij ook gorgonzola. Of was het nou Boursin?
Gisteren heb ik boodschappen gedaan. Courgettes, Boursin én gorgonzola meegenomen. En voor de zekerheid ook een pakje droge tomatencrèmesoep, voor noodgevallen.
Vanmorgen heb ik het soepje gemaakt. Tot op het laatst wist ik niet wat ik erin zou gooien: de kruidenkaas of de gorgonzola. Het is de gorgonzola geworden. Met het risico dat mijn ‘schoonzonen’ het niet lekker vinden. Geen idee eigenlijk of ze dat lusten.
Het ziet er vreemd uit. Zachtgroene drab. Bij wijze van brunch heb ik er net van geproefd. Het smaakte niet slecht, maar wel anders dan ik me herinnerde. Had ik er toch Boursin in moeten doen?

Lekker of niet lekker, ze komen natuurlijk voor mij, niet voor de soep. Moederdag! Ik ben het feestvarken! Vooruit, we doen gezellig mee met die commerciële onzin.

Pain in the ass

2007-05-09T18:39:00.000+02:00

Loggers maken rare gedachtenkronkels. Van regen tot Franse hurkwc’s. Er valt ook wel enig logisch verband te bespeuren: het spettert allebei. Het eerste op je hoofd, het tweede op je voeten.
Met beide zaken ben ik niet blij. Nu is regen een noodzakelijk kwaad, wat ik wel móet tolereren, maar Franse hurktoiletten probeer ik, als het even kan, te vermijden.
Wie kent niet het gevoel van afschuw als je moe en plakkerig na een lange dag rijden, op een Franse Air halt houdt voor een sanitaire stop, en je, na uren in de rij voor de plee’s te hebben gestaan, tot de ontdekking komt dat het zo’n stinkend gat in de grond is... Mijn vakantieobstipatie begint precies dáár: bij dat gat. Ik kan het niet. Het lukt me niet. Hoe graag ik ook zou willen. Hoe kom je er in godsnaam droog weer uit? Om over de smurrie onder je voetzolen nog maar niet te spreken...
Van alleen de lucht al ga ik over mijn nek. Halverwege de rij voor de wc’s val ik al haast flauw van de geur. Iedere keer als de deur open gaat, komt er een donkerbruine walm uit.
Tienduizend keer liever doe ik het in de berm, met distels, brandnetels of wat dan ook onder me, en in het volledige zicht van de voorbijrazende auto’s op de snelweg.
Nog erger is het, als je eenmaal op de camping bent aangekomen, je tentje hebt opgezet, min of meer gesetteld bent, en dan tot de ontdekking komt dat er alleen maar hurkwc’s in de directe omgeving zijn. Dat overkwam me afgelopen zomer. Er was precies één toilethok met een normaal vormgegeven wc. De ‘Salle Handi’. Ik voelde me behoorlijk gehandicapt door die hurkwc's, dus ik liep meerdere malen per dag het pokke-eind naar de Salle Handi. Het was een bergachtige camping in de Pyreneeën, met veel hoogteverschil, dus zo simpel was het nog niet om daar te komen. ’s Avonds was het aardedonker, en het is me een paar maal overkomen dat ik een lelijke smak maakte op weg naar mijn Salle Handi. Hoe fijn en mooi die camping ook was, ik was blij dat we er weg gingen. De camping erna had minstens acht sterren, en met alleen normale wc’s die schoner waren dan mijn wc thuis. Een verademing.
Wie die hurkwc’s uitgevonden heeft mag Joost weten. Ze mogen hem of haar zo door zo’n hurkplee trekken wat mij betreft.

Hoe denkt u over dit Franse fenomeen? Bent u er net zo blij mee als ik? Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar íemand is die er enthousiast over is.

De balans opmaken

2007-05-06T15:42:00.000+02:00

Ik heb geen weegschaal meer. Ooit had ik er een, een prachtig ding dat tot op de tiende kilo nauwkeurig aangaf wat je woog. Ik raakte totaal geobsedeerd door die getalletjes. Soms was ik blij, maar meestal werd ik er bijzonder depri van.
Als ik me woog, zorgde ik ervoor dat ik naar de wc was geweest, droge haren had, en natuurlijk helemaal naakt was. Het liefst woog ik me ’s ochtends, dat tijdstip gaf altijd een iets positiever resultaat.
Ik kon helemaal in zak en as zitten als er een paar tienden van een kilo bij waren gekomen. Mag het een onsje meer zijn? NEE! Het was dus een haat-liefde verhouding met dat weegapparaat. Meer haat dan liefde.
Goddank zag ik het bespottelijke ervan in, en heb hem de deur uitgedaan. Ik sprak mezelf toe dat ik een gezond gewicht heb en dat je enige maatstaf moet zijn of je lekker in je vel zit. Als je in balans bent, voel je je goed en zie je er goed uit. Bovendien heb ik geen kleinere confectiemaat nodig, dat geeft alleen maar ellende met kleding kopen.
Al jaren heb ik niet meer op een weegschaal gestaan, ik had ook geen idee wat mijn gewicht was. Als er naar gewicht gevraagd werd, noemde ik altijd maar een getal wat er voor mijn gevoel dicht bij kwam.
Afgelopen vrijdag zat ik in de apotheek iets voor te bereiden, in de ruimte waar patiënten (eigenlijk moet ik van ‘cliënten’ spreken) een soort lichamelijk onderzoekje kunnen laten doen. Alles wat een beetje redelijk meetbaar is (van bloedsuiker, bloeddruk, cholesterol tot en met lengte en gewicht), wordt gemeten en na een grondige anamnese en met behulp van een speciaal computerprogramma, wordt bekeken of de cliënten al dan niet risico lopen om hart- en vaataandoeningen te krijgen in de nabije toekomst. Natuurlijk wordt er dan advies gegeven hoe ze die risicofactor kunnen verkleinen, door bijvoorbeeld hun leefstijl aan te passen.
Maar dat even terzijde. In die ruimte stond dus een weegschaal. En plotseling had ik zin om mijn actuele gewicht te weten. Toch wel ietwat nerveus ging ik op de weegschaal staan.
Ik sloeg haast achterover van verbazing. Drie kilo minder dan ik altijd roep! (Ja, hij stond op nul!) Bovendien had ik mijn kleren en schoenen AAN!
Natuurlijk wist ik het wel, maar zelfs de balans gaf aan dat ik in balans ben.
Vanmorgen heb ik heerlijk ontbeten met afbakbroodjes en dik roomboter. Zonder schuldgevoel.

Onbedoelde reclame

2007-05-04T23:15:00.000+02:00

Je mag best trots zijn op je werk. Je mag zelfs een T-shirt dragen met ‘crew’ er op. Maar een afdruk maken op mijn ‘salon’tafel met het logo van je werk, dát gaat net iets te ver...

Mijn jongste dochter. Ze werkt bij de Free Record Shop. Je zou kunnen zeggen dat Hans Breukhoven haar baas is. Niet dat ze hem dagelijks ziet: hij heeft het te druk met zijn familieaffaires.
Hij geeft haar wel een leuke korting op alles wat er bij hem te koop ligt, van cd’s, games, tot en met dvd’s. Iets waar ze dan ook graag gebruik van maakt. Haar zelfverdiende geld gaat grotendeels op aan dit soort artikelen.
Plastic tasjes met het logo van de FRS slingeren hier dus veelvuldig en veelvoudig rond. Eigenlijk ligt er altijd wel zo’n tasje op tafel. Ook toen die tafel nat was. (Snapt u hem al?)
Nu heb ik het logo van de Free Record Shop in spiegelbeeld op mijn ‘salon’tafel staan.
Onuitwisbaar.
Chloor, Cif en andere schoonmaakmiddelen krijgen het niet weggepoetst.
Ach, het was hier toch al een zooitje.

Yeah!

2007-04-30T21:16:00.000+02:00

Meredith's alive!!

Door andermans ogen

2007-04-25T10:37:00.000+02:00

Plots werd ik gedwongen mijn huis en mijn leefomgeving door andermans ogen te zien. Wat een zooitje, wat een troep. Wat werkt er eigenlijk wél hier in huis?
’s Avonds een gezellig CD’tje op zetten: vergeet het maar. De boxen kraken. Het doek van de boxen is gescheurd, dankzij mijn kattenmormels. Provisorisch vastgeplakt met tape, maar het blijft er rafelig uit zien. Zelf weet ik al niet beter, ik stop de CD’tjes in mijn computer en luister muziek via mijn kleine computerboxjes.
Mijn leren bankjes. Vol minuscule haaltjes van de katten.
Douchen? Het duurt minuten voor ik de temperatuur zo heb ingesteld zonder dat ik verbrand of sta te rillen. Na het douchen de kranen dichtdraaien is ook al niet eenvoudig. Dat vereist een speciale techniek die ik mezelf ondertussen eigen heb gemaakt. De barst in de wastafel zie ik niet meer, ik denk allang niet meer dat het een vastgeplakte haar is. Mijn zwarte, plastic ‘badkamermeubel’ ziet er goedkoop en wiebelig uit, en dat is precies wat het is. Een goedkoop kreng. Het is functioneel, maar mooi is anders.
Mijn ooit zo mooie parketvloer. Nu uitgebeten en dof. Hij roept om een nieuwe waslaag.
De muren. Ooit strak en wit, nu grauw met allerlei ondefinieerbare vegen en vlekken.
De badkamerdeur. Althans, wat de badkamerdeur had moeten zijn. Hij ligt er namelijk uit. En hij blijft er uit vallen, ondanks herhaaldelijk terugplaatsen. Ik ben er aan gewend ondertussen, zodat de noodzaak om iemand in te huren die hem weer kan fixen, naar de achtergrond is verdreven.
Mijn achtertuin. Als je het tenminste een tuin kunt noemen, die paar scheefgezakte tegels, de omgewaaide schutting en die verweerde tuinstoelen. Het groen wat er staat groeit ongecontroleerd alle kanten op. Zelf zit ik ongegeneerd tussen de troep, en drink ’s avonds graag een wijntje buiten. Maar gasten ontvangen? Ik wenste dat ik een mooi Japans rotstuintje had, met een leuk zitje en een stel behoorlijke tuinmeubels. Tafelkleedje op tafel, flesje open…
Het is gek, maar je gaat echt wennen aan bepaalde situaties. Het is niet anders, je accepteert het. Je ziet het niet meer.

Ik vroeg aan mijn dochter wat ze van mijn huis vond. Ook haar thuis, dus geheel objectief was ze niet. “Gewoon een gezellig huis waarin geleefd wordt!” Ja, zo zag ik het ook tot nu toe. Ik stoorde me nergens aan, ik voel me veilig tussen al mijn rommel en niet-werkende spullen.
Maar nu. Ik zag ineens alles door de ogen van iemand die de zaken goed voor elkaar heeft. Die gewend is in een harmonieuze en luxe omgeving te leven. Aandacht voor de leefomgeving, als voedsel voor de ziel. Ik bekeek mijn meubels, en zag dat het een samengeraapt zootje was. Niks past bij elkaar, en design is het al helemaal niet.
Het enige wat ik kon doen, was de boel goed schoonmaken. Ik kan niet veranderen dat het shabby oogt, maar het is wél schoon.
En toch geneerde ik me toen ik mijn spullen door andermans ogen zag. Ik voelde schaamte. Ik had het gevoel me te moeten verontschuldigen. Daar begon ik ook mee, tot ik me realiseerde dat ik ben wie ik ben. Inclusief troep en kapotte spullen. Pas toen kon ik me ontspannen.

(Deze zelfreflectie was wel nuttig, want ik wil nu echt aan sommige zaken verandering brengen. Badkamer, tuin! Oh ja, en de boel fris in de verf zetten!)

Ongelukje

2007-04-03T22:29:00.000+02:00

Wachtend in de rij van de kassa besloot ik tot de impulsaankoop. Tijd om uitgebreid te wikken en te wegen wélke smaak ik zou nemen, had ik niet. Ik had acute lekkere trek, en de rij schoot al flink op. Als je wilt dat het langzaam gaat, gaat het kassameisje ineens heel snel bliepen, zul je net zien.

Ik haat snelle beslissingen.

Had ik nou maar die grote, zachte oranje ballen gekozen, die buttercreamballen. Maar nee, ik moest zonodig amandelbonen pakken. Zo lekker vind ik ze eigenlijk helemaal niet, maar ja, de tijd drong.
Bij het afrekenen bedacht ik me nog dat ik wel voorzichtig mocht zijn met kauwen. Eerlijk waar, ik herinner me nog dat ik dat dacht.
Het is de kunst om een amandelboon zo lang in je mond te houden en er op te zuigen, tot bijna alleen de amandel nog over is. Pas dan, op het áller-állerlaatst, mag je kauwen.

Dat is de theorie.

Ik was niet gedisciplineerd genoeg, want ik beet voortijdig.

Krak.

Met mijn tong voelde ik een krater, ergens achterin in mijn bovenkaak. Shit.
‘Had ik maar… had ik maar….’ Achterafgelul natuurlijk. De kies zat al lang en breed ergens in mijn maag, samen met de amandelboon. Ik was zó nijdig op mezelf, zó verschrikkelijk pissed.

Vanmiddag zat ik bij de tandarts. Ik voorzag al allerlei ellende met trekken, kronen, en hoge rekeningen. Maar het moest. Zoiets kun je niet ongestraft laten zitten zonder ongewenste rottingsprocessen uit te lokken.
‘Technisch makkelijk op te lossen’, hoorde ik vaag. Mijn tandarts mompelt altijd van alles als hij bezig is, hij denkt hardop. Ik hoorde hem ook nog iets van ‘verstandskies’ mompelen, maar het fijne ontging me. Ik weet dat mijn ene verstandskies een beetje raar gaat liggen de laatste jaren. Net alsof ie wat weg zakt.

Binnen een uurtje had ik weer een normale kies. De schade viel mee. Hij voelt iets ronder dan eerst, maar dat is alles. Ik heb goddank geen krater meer.
Volgende afspraak is in oktober. Dan maar eens vragen wat hij nou precies met die verstandskies bedoelde...

What's on my mind?

2007-03-29T00:28:00.000+02:00

Grappig dat mensen me gaan missen als ik hier een beetje stilletjes ben.
Of ik er nog ben?
Ja! Ik ben er nog! Very much alive!
Gisteren kreeg ik de sleutel van de nieuwe apotheek. Natuurlijk een blijk van vertrouwen, maar het betekent niets meer of minder dan dat ik geacht word te openen. Ook dat had ik al ingecalculeerd. Als ik de wekker dan toch een kwartier eerder moet zetten, kan ik hem net zo goed een half uur eerder zetten.
Openen doe ik nu ook al op vaste dagen, omdat ik een van de weinigen ben die om acht uur begint. Dat half uurtje alleen rondscharrelen, alles opstarten en wat vroege klanten helpen, vind ik best prettig eerlijk gezegd.
Morgen (mijn eerste werkdag daar) ben ik onverwacht tot een uurtje of tien alleen. Ik verwacht niet dat het druk wordt, dat niet, maar ik realiseerde me dat ik niet eens weet waar de sleutels van de kluis en de opiatenkast liggen. Ik vertrouw er maar op dat ik ze kan vinden. De rest zal wel te vinden zijn, ik heb per slot van rekening helpen inrichten!

We begonnen maandag met een patiëntenbestand van nul. Ondertussen is er flink geflyerd op het schoolplein tegenover de apotheek, en zijn er folders in de wijk verspreid. Ze druppelen binnen, die toekomstige patiënten. Even rondneuzen, doosje paracetamol kopen of iets anders wat je altijd wel kunt gebruiken. Voor de eerste twintig patiënten was er een leuke attentie, een mandje met voorjaarsbloemen, en die zijn weg!
Het negenjarig zoontje van de apotheker kreeg zijn eerste zakenles. Hij kon maar niet begrijpen dat een vreemde iets gratis kreeg waar zijn vader voor had moeten betalen.
“Ja, jongen, soms moet je investeren!”
Investeren dus. Ik denk dat dat mijn voornaamste taak morgen wordt. Het patiëntenbestand moet groter worden dan twintig!

Een nieuwe (bij)baan

2007-03-22T21:43:00.000+01:00

Een nieuwe apotheek inrichten... Over pakweg een jaar moeten we er aan geloven. Dan gaat onze apotheek, die haast uit zijn voegen barst, deel uitmaken van een groot gezondheidscentrum. We hebben nog even de tijd om aan het idee te wennen, ze zijn nog volop aan het bouwen.
Deze week konden we alvast even oefenen: we zijn een andere nieuwe apotheek aan het inrichten! Eigenlijk had ie vandaag open moeten gaan, maar dat hebben we niet gered. Aanstaande maandag wordt de grote dag.
Het is een compleet nieuwe apotheek, gesitueerd in een wijk waar nog geen apotheek was. De eigenaren van deze nieuwe apotheek zijn drie andere apotheken, waaronder de apotheek waar ik werk. Heel slim hebben ze de koppen bij elkaar gestoken. Als zij het niet hadden gedaan, had iemand anders het wel gedaan. Zo gaat dat nou eenmaal.
Het personeel voor de nieuwe apotheek komt voornamelijk uit mijn apotheek. Ook ik ga daar één dag per week werken: de donderdag wordt mijn vaste dag. Vandaag voor het eerst!
We hebben vandaag alle ladenblokken gevuld met medicijnen. Alles op alfabet. Een heidense klus. Daarna zijn we begonnen aan de handverkoopkasten en de zelfzorgkast. Alles op aandoening bij elkaar. Pijn bij pijn, hoest bij hoest, maag bij maag, etc. Ook een enorm titanenwerk.

Ik ben echt kapot. Haast te moe om dit logje te schrijven. We hebben keihard gewerkt vandaag. Toch wilde ik het even met u delen.
Het is een prachtige apotheek geworden! De kleuren zijn (schrik niet): fuchsiaroze en paars wat naar bordeauxrood neigt (in verschillende tinten), gecombineerd met mooi generfd grenenhout.
Ik dacht hetzelfde als u toen ik het hoorde, maar ik ben óm. Het ziet er geweldig uit! Heel fris.

Ik verheug me er waanzinnig op om daar te werken. Je wordt blij van die vrolijke kleuren, de gevel bestaat haast alleen uit ramen (en het is nog een hoekpand ook, dus extra veel raam!). Wat een licht!
Bovendien werken we er voorlopig hooguit met z’n drieën: de apotheker, een assistente en een medewerkster. Iedere dag een andere bezetting, dat wel.
Wat een rust zal dat zijn! Af en toe werd ik best moe van al het gekakel van mijn collega’s. (En zij misschien van mijn gekakel.)
Een klein nadeeltje is dat ik wel een kwartiertje moet fietsen voor ik er ben. Met de auto is voorlopig geen optie, omdat de gemeente de belangrijkste weg naar die wijk aan het reorganiseren is. Filevorming dus. Het verkeer staat de hele dag door vast. Maar dat is tijdelijk. Duurt hooguit een paar maanden. En fietsen is goed voor een mens, toch?

Binnenkort vertel ik er meer over. Nu ga ik relaxen. Mijn god, ik ben móe!

Allemááááál!!!

2007-03-21T12:30:00.000+01:00

Weet je waar ik nou altijd jaloers op ben? Op mensen die nonchalant kunnen meezingen met songteksten. Meezingen met de radio, met een CD, met een liedje op TV, in de kroeg, als het gesprek wat dood valt. Dat staat zo ontzettend stoer. Met een dramatische uitdrukking op je gezicht, alsof jíj de artiest bent, meezingen.
Ik kan dat niet. Om de doodeenvoudige reden dat ik de woorden niet hoor. Een beetje fonetisch meezingen is geen optie, dan is het niet meer stoer, maar domweg stom.
Vroeger, op de middelbare school, heb ik wel eens een songtekst uit mijn hoofd geleerd. Om ook mee te kunnen zingen. Maar net als ik de tekst uit mijn hoofd kende, was het liedje oud nieuws en hoorde je het nergens meer. En vergat ik de woorden weer.
Ook op de sportschool, bij het spinnen, is er een nummer waarbij de instructeur iedereen aanspoort mee te zingen. ‘Allemaal!!!’ Het is kennelijk een nummer dat iedereen kent. Behalve ik. Zelfs na ontelbare spinninglessen weet ik nog niet wat ze nou precies zingen. Dan doe ik maar net alsof ik heel druk aan het spinnen ben, en te buiten adem ben om mee te zingen. Want ergens schaam ik me er voor. Het voelt net alsof ik niet helemaal normaal ben.
Soms vang ik de blik van de spinninginstructeur, en die zegt zoiets als ‘Ja, jij ook! Hup, meezingen!’
Ik zou niets liever doen dan meezingen. Echt waar. Dolgraag zelfs.
Eigenlijk zou ik eens moeten uitleggen aan mensen zoals die sportinstructeur, waarom ik nooit mee zing. Afgezien van het feit dat ik niet kan zingen natuurlijk. Maar als ik de woorden zou kunnen verstaan, zou ik me er niet voor schamen om gigantisch vals mee te blèren. Dan zou ik boven iedereen uit te horen zijn. Als ik die woorden dus maar zou kunnen verstaan. En dat zal nooit gebeuren.
Aan de andere kant voelt het alsof ik me zou verdedigen als ik het zou gaan uitleggen. Dat vind ik nou ook weer niet nodig. Ik ken gewoon geen songteksten en ik zing nooit mee. Punt.

Foto-sessie

2007-03-19T23:44:00.000+01:00

Vorige week werd ik op mijn werk gebeld voor een interview in een nieuwsbrief voor apothekers-assistenten. Of ik een enthousiast verhaal over het cursusaanbod van het KNMP wilde ophangen.
Ja hoor, dat wilde ik wel.
Hoe ze aan mijn naam zijn gekomen is me een raadsel. Ik bedoel, waarom ze nou net míj hebben uitgekozen. Er zijn zoveel apotheken in onze regio, met nog meer assistenten.
Zou het zijn omdat ik altijd zo goed op let? Of omdat ik mijn huiswerk zo braaf maak? Of omdat ik altijd vragen stel? Hoe het ook zij, ze hadden mijn naam onthouden.
Stiekem vond ik het wel een eer.
Het interview ging telefonisch, en binnen een uur werd het concept naar me toe gemaild. Ik mocht zelfs nog dingen toevoegen of verbeteren, wat ik dan ook gedaan heb.
Er moest een foto bij. Aangezien het last-minute werk was, en er een deadline was, hadden ze geen tijd om een fotograaf te sturen. Dus moest de apotheker wat plaatjes schieten. Kop en schouders, dat was de opdracht. Het liefst achter de balie. Aldus geschiedde.
Commercieel als de apotheker is, zette hij het billboard van de gratis apotheekpas pal achter me. Beetje reclame maken kan nooit kwaad, moet hij gedacht hebben.
Ik heb de hele zwik foto's (8 in totaal) naar ze toegemaild. Ze mogen zelf uitkiezen welke ze willen gebruiken.
Natuurlijk ben ik benieuwd naar de gedrukte versie van het interview. Ik heb alleen spijt dat ik mijn kettinkje niet even recht gehangen heb. Een leuk ding, maar na verloop van tijd gaat ie altijd scheef om mijn nek hangen. En dat ik mijn haren niet even 'gedaan' heb (à la Beatrix of zo). En dat ik niet even wat extra lip-gloss op heb gedaan. En dat ik zo zenuwachtig stijfjes keek. En dat ik mijn groene glitteroorknopjes in had (stom!) in plaats van de roze. En, en, en...
Ach, 't is maar een klein artikeltje met een mini-fotootje. Ik moet niet zo zeuren.

Beatrix lookalike

2007-03-14T21:43:00.000+01:00

Het werd weer eens tijd voor de kapper. Omdat ik geen zin had veel geld uit te geven ging ik niet zoals gebruikelijk naar de Kinki Kapper, maar naar een andere kapper, waar een vriendin me enthousiast voor had gemaakt, en waar je zonder afspraak binnen kunt lopen. Dat kwam goed uit, want als ik iets wil, wil ik het meteen.
Er was geen plek op het moment dat ik wilde. Wel een uur later. Vooruit dan maar. Dat uur bracht ik zoek in de boekhandel. Dankzij mijn grote zelfdiscipline kocht ik niets.
Op tijd terug bij de kapper. Altijd een beetje eng, zo’n eerste keer bij een nieuwe kapper. Het zag er goed uit wat ze aan het doen was, zodat ik me allengs wat kon ontspannen. De lokken die op het schort in mijn schoot vielen, waren gelukkig niet te lang.
“Zal ik het nog even mooi föhnen?” vroeg het vriendelijke kapstertje.
“Ja graag!” Ik wilde liever niet de buitenlucht in met een nat hoofd. Dat is vragen om moeilijkheden. Mijn nare hoestje is eindelijk aan het afnemen.
Terwijl ze aan de slag ging, vroeg ik me af of ik het verkeerd begrepen had. Ik dacht serieus alleen aan droogföhnen. Het venijn zat ‘m kennelijk in het woordje ‘mooi’. Een verkapte manier om klanten meer geld te kunnen vragen.
Het was te laat om er nog wat van te zeggen. Met afgrijzen wachtte ik op wat komen zou. Ze schuwde geen middelen. Rollers, borstels, goedjes uit verschillende potjes en busjes kwamen er aan te pas. Ik wilde 'Nee! Ho! Stop!' roepen, maar ik liet het als verstijfd gebeuren.
Mijn hoofd werd steeds afzichtelijker. Een 50+ hoofd. Getoupeerd, bol, stijf van de lak.
Gadverdamme.
Ik kreeg een extreem Beatrix-gevoel. Naar mijn spiegelbeeld kijken durfde ik allang niet meer, en hoopte maar dat het snel voorbij zou zijn.
Het arme kind was zo in de weer, dat ze niets van mijn afgrijzen merkte. Na een halve spuitbus haarspray op me leeggespoten te hebben, liet ze me vol trots mijn hoofd aan alle kanten bekijken.

Godallemachtig. Wat een verschrikking.

Met een krampachtig lachje zei ik dat ik het erg mooi vond, en rekende af. Mijn God, precies even duur als bij de Kinki Kapper. Maar dan met een hoofd vol fixeermiddelen.

Zodra ik buiten stond, uit het zicht van de kapperszaak, ragde ik wild met m’n handen door mijn haar om de boel wat te normaliseren. Bij iedere etalage stond ik stil om m’n spiegelbeeld te inspecteren. Het zag er nog steeds afzichtelijk uit. En ik moest ook nog naar Albert Heijn. Ook dat nog. Ik deed een schietgebedje dat ik geen bekenden tegen zou komen.
Thuisgekomen rende ik met mijn jas nog aan naar boven, naar de badkamerspiegel. Alsof Beatrix in hoogsteigen persoon voor me stond. De borstel ging er nauwelijks doorheen. Daarna al mijn 14 haarstylingsprodukten in mijn haar gekneed, om er weer als mijzelf uit te zien.
Geleidelijk aan werd ik blij. Ik zag warempel dat het goed geknipt was.
Volgende keer ga ik wel met een nat hoofd naar buiten. Ik neem geen risico’s meer.

Second Life

2007-03-13T01:48:00.000+01:00

Een week geleden had ik er nog nooit van gehoord, maar sinds ik er voor het eerst van hoorde, lijkt het of ik er elke dag mee geconfronteerd word.
Artikeltjes in de krant, pauzegesprekjes op mijn werk, logjes van andere loggers: overal heeft men het over ‘Second Life’. Het is een hype.
Ik weet het, ik loop altijd een beetje achter wat betreft dit soort dingen. Van deze hype begrijp ik dus echt geen jota.
Is je echte leven niet al moeilijk genoeg? Ik vraag me serieus af waarom iemand in een virtuele wereld zou willen leven. Waarom niet alle energie in Real Life steken? Wat een totaal nutteloos en triest gedoe, zo’n virtuele wereld.
Je zou kunnen zeggen dat ik ook bezig ben aan mijn Second Life, maar dan gewoon in het echie. Ik kan me nauwelijks meer herinneren hoe mijn First Life eruit zag. Het lijkt een eeuwigheid geleden.
Was ik het die twee kinderen heb gebaard en grootgebracht? Het zijn aardige kinderen geworden (al zeg ik het zelf), dus ergens zullen we wel wat goeds gedaan hebben.
Was ik het die er al een heel huwelijksleven heeft opzitten? Het lijkt allemaal zo ver weg. Zo onwerkelijk.
Was ik echt dezelfde persoon?
Ik kan nog steeds niet goed naar kiekjes van vroeger kijken. Ik zie vakanties, feesten, schoolactiviteiten van de kinderen... er is zoveel gebeurd de afgelopen decennia, en ik was er bij. Dat zie ik op de foto’s. Toch lijkt die vrouw een vreemde voor me. Ze had een heel ander leven. Ik geloof zelfs dat ze gelukkig was. Tenminste, zo ziet ze er uit.
Wat is er toch in godsnaam gebeurd?
Ik dacht dat ik wist wie ik was. Ik dacht zekerheden te hebben. Een toekomst die vast lag.
Een heel nieuw leven opbouwen. Dat is lastig zeg. Zou ik het nog kunnen?

Het is verwarrend. Laat ik er maar niet meer over na denken, ik raak verstrikt in mijn eigen gedachten.
Eén ding weet ik zeker: ik ga niet de virtuele wereld in. Ik heb al een harde kluif aan de echte wereld. Ik speel mijn Second Life for real.

Foto's uit Londen

2007-03-11T12:15:00.000+01:00

Wandelen langs the Thames

Strand Palace Hotel, ons verblijf gedurende drie nachten

London Brigde bij avond

National Gallery aan het Trafalgar Square

Genieten van het uitzicht in the London Eye

Piccadilly Circus

Een kleine sfeerimpressie uit London. Tekst is verder niet nodig.

Te rechtlijnig en te ambitieus?

2007-03-07T22:55:00.000+01:00

Ik ben toch gegaan, vanavond, naar de proefles Tai Chi. Tot het laatste moment twijfelde ik, tot ik niet meer af kon bellen. Toen moest ik wel. Als je íets van mij kunt zeggen, is plichtsgetrouwheid wel het juiste woord. Zomaar niet op komen dagen is niets voor mij.

De lessen Tai Chi worden in een gymnastiekzaaltje gegeven. Een zelfde soort zaal waar ik vroeger drie keer per week mijn dochter naar de trainingen van de turnselectie bracht, en waar ik zelf ook aardig wat uurtjes geturnd heb. Een beetje verlangend werd mijn blik naar het materiaalhok getrokken en ik kreeg spontaan zin om een aanloopje te nemen en een radslag te maken. Niemand anders had kennelijk die behoefte, dus ik heb het maar gelaten.

Een beetje zenuwachtig voor het nieuwe was ik wel. Of ik het wel zou kunnen verstaan, daar zat ik het meest mee in mijn maag. Spiegels hangen daar niet, dus je bent aangewezen op het horen.

De groep werd opgesplitst in twee groepen: de beginner-beginners en de gevorderden-beginners. Zelfs binnen een beginners groep was het niveauverschil nog groot.
Ik was natuurlijk superbeginner-beginner, maar voelde me niet opgelaten, omdat de rest net zo zat te klungelen als ik.

Je moet aan alles tegelijk denken: voeten, benen, armen, handen, bekken, houding… noem maar op. En dan alles nog onthouden ook. Jammer dat de meesten van die fladderige pakken aan hadden, daardoor kon ik de stand van de ledematen niet goed zien. De leraar had ook al zo’n losse satijnen broek aan. Lastig.

Een paar steekwoorden heb ik onthouden: rond en vloeiend. Vooral dat ronde was een belangrijke tip voor mij, ik ben geneigd alles veel te rechtlijnig te doen. Zou daar symboliek in zitten? Ben ik rechtlijnig en star?

De Meester (zo heet dat toch?) riep enthousiaste kreten naar me, waaruit ik kon opmaken dat het goed ging. Hij zei dat ik ambitieus ben. Té ambitieus? Hij zei het niet... maar jemig zeg, dat ie dat nu al door heeft. Eng. Hij vroeg of ik vaker Tai Chi gedaan had.

Ik ben inderdaad te ambitieus, anders had ik niet zoveel waarde gehecht aan zijn oordeel. Je doet het voor jezelf, toch? Niet om uit te blinken en om de beste te zijn. Dat, en dat alles ROND moet zijn, was de belangrijkste les van vanavond.
Volgende week ga ik weer. Weer als superbeginner. Ik ga me inschrijven als lid!

Rammelig

2007-03-07T11:21:00.000+01:00

Na drie dagen binnen zitten (waarvan er twee solitair, zonder ook maar iemand te zien of te spreken) en veertien afleveringen van Grey’s Anatomy, voel ik me nog steeds rammelen.
Vandaag ga ik net doen of ik niet meer ziek ben. Dat had ik mij gisteren voorgenomen. Het moet nu afgelopen zijn met die flauwekul.
Dat ik vannacht mijn bed uitgedreven ben is een goed teken. Mijn koorts is gezakt naar een lichte verhoging.
Ik moet er zo wel op uit: mijn voorraden zijn geslonken tot een droevig minimum. Gelukkig had ik de afgelopen dagen niet veel trek, en nog niet. Ik had nog wel een dagje uit mijn diepvries kunnen eten, ware het niet dat mijn oudste dochter vanmiddag hier komt om voor ‘Jantje Beton’ te collecteren. Een jaarlijkse activiteit van de scouting. Zij verwacht natuurlijk een behoorlijke maaltijd.
Vanavond is ook mijn proefles Tai Chi. Ik wacht nog even af hoe het gaat vandaag, en vanmiddag besluit ik of ik die al dan niet afzeg.
Het is moeilijk om mijn pijnlijke ribbenkast te negeren. Zelfs ademen doet zeer en hoesten probeer ik te vermijden, wat natuurlijk niet lukt.
Ik zal en moet morgen weer aan het werk. Mijn wereldje is veel te klein geworden. Bah, ik heb het helemaal gehad met dat ellendige ziek-zijn.

Kort lontje

2007-03-05T19:51:00.000+01:00

Zo moet het er uit gaan zien in 2008. Voorlopig is het nog een bouwput.

Als ik ziek ben moet je niet met me sollen. Dan ben ik erg humeurig en kan ik buiten proporties reageren. Het beste kan men uit mijn buurt blijven, terwijl ik (heel tegenstrijdig) toch smacht naar iemand tegen wie ik kan klagen hoe beroerd ik me voel. Vooral midden in de nacht, als ik koortsig lig te wachten tot de nacht voorbij is. Het helpt echt als je even iemand wakker mag maken om te vertellen dat je je zo ellendig voelt. Dat deed je als kind toch ook? Je ging naar de slaapkamer van je ouders en liet je troosten. Het werd er echt beter van.

Alles moet ook altijd op míjn manier gedaan worden als ik me niet lekker voel. Tolerantie of begrip kan ik dan slecht opbrengen. Ik moet gewoon iemand hebben om tegen te mopperen.
Oh wee als ik tegengas krijg. Ik kan er echt niks aan doen, maar ik zoek gewoon ruzie als ik ziek ben...

Naast me wordt gebouwd. (Een heel project van senioren- en sociowoningen.) Doorgaans merk ik daar niets van, ik ben op mijn werk. En op mijn enige vrije dag in de week ben ik druk met andere dingen, zodat ik me niet aan de bedrijvigheid en de herrie van hiernaast stoor.
Vanmiddag had ik het helemaal gehad. Hun radio stond zo loeihard dat ik het door alles heen hoorde. Het monotone gedreun van een of andere popzender. En dat de godganse dag.
Ik ben naar buiten gelopen (zonder jas, op pantoffels) en heb gevraagd of de radio alsjeblieft wat zachter mocht. Echt waar, ik bleef heel beleefd. Ik moest wel eerst heel hard roepen, omdat niemand mij hoorde vanwege die radio.
Na vijf minuten begon het weer, het gedreun en gebonk. Iemand anders had zeker het volume weer opgeschroefd. Voor de tweede keer naar buiten, en gezegd dat ik er echt heel, heel erg last van had.
Of het nou kwam omdat het vier uur was, en ze naar huis gingen, of dat ze echt naar me geluisterd hebben, ik weet het niet, maar het bleef stil.
Wat ze van me dachten interesseert me niet echt (een klein beetje maar), dat zal wel niet vleiend zijn. (Ik zag er ook niet uit eerlijk gezegd: vormeloze joggingbroek aan, niet opgemaakt en kleine rode oogjes.)

Verder heb ik een mail naar het bouwbedrijf gestuurd. Een heel keurige mail hoor, ik pas wel op mijn eigen ruiten in te gooien door een verkeerde toon aan te slaan.
Het geluid is niet het enige waar ik me aan stoor. Ze hebben ook het verbindingspad en de brug tussen mijn huis en het bouwterrein afgesloten, en een hekwerk (om de passanten tegen te houden) aan mijn huis bevestigd. Zonder het te vragen of te melden. Zonder enige vorm van communicatie.
Ik ben bereid veel door de vingers te zien, maar niet als ik ziek ben en als mijn lontje wat korter is dan normaal. Bovendien is de helft van het pad van mij.
Er was iets met recht van overpad. Ik mag natuurlijk niemand verhinderen het pad te gebruiken. Maar hebben zij het recht om het pad zomaar af te sluiten? Ik heb zelfs in de wandelgangen opgevangen dat de brug (en dus het pad) helemaal gaat verdwijnen.
Tijd voor opheldering.
Ik hoop voor het bouwbedrijf dat ik snel weer beter ben. Grrr.

De Punica oase

2007-03-04T20:19:00.000+01:00

Een week geleden riep ik het nog voor de grap, en nu ben ik het echt. Jeetje zeg, zo letterlijk bedoelde ik het niet!
Ik ben rillerig (het lijken wel kleine stroomstootjes), heb hoofdpijn, spierpijn en hoestaanvallen die als een mes door mijn longen snijden.
Ik voel me zo slap als een vaatdoek. Het omdraaien van de sleutel in de tuindeur (om de katten binnen te laten) kost me grote krachtinspanningen.
Samengevat: ik doe mee met de rest van Nederland. Griep.

Kent u het verschijnsel dat wanneer je ziek bent, je ontzettend kunt verlangen naar een bepaald voedingsmiddel of drankje? Ik heb nu ongelooflijke zin in Punica sinaasappelsap. Geen gewoon sinaasappelsap, nee, het moet van Punica zijn. Terwijl dat al jaren niet meer te krijgen is in Nederland. Mijn gloeiende, koortsige lichaam roept er om. Die friszure smaak van Punica. God, wat heb ik daar zin in.

Too much to tell

2007-03-01T23:24:00.000+01:00

Zelfs mijn computer herinnert me aan het vierdaagse bezoekje aan Londen: op het bureaublad prijkt de plattegrond van de Underground. Die plattegrond was vier dagen onze bijbel. Aan het eind van ons tripje konden we hem dromen.
Vanuit ons hotel op the Strand hadden we de keuze uit de volgende lijnen: de blauwe Piccadilly line, de zwarte Northern line, de gele Circle line, de groene District line en de bruine Bakerloo line. Vier Underground Stations elk binnen vijf tot tien minuten loopafstand. Meestal vertrokken we vanaf Embankment Station. Van daaruit konden we de meeste kanten op. (En we kwamen langs twee Starbucks!) Maar ook Leicester Square, waar de Piccadilly line en de Northern line elkaar kruisen, was een fijn vertrekpunt.

We hadden een overladen programma. Het dagprogramma begon om half 8: het hotelontbijt. Een feest! Engels én Continental breakfast. De eerste ochtend hebben we heel enthousiast álles geprobeerd. Bijna alles dan: de witte bonen in tomatensaus hebben we gelaten voor wat het was. Mijn ontbijt zag er als volgt uit: een vettig en superzout worstje, champignons, een warme rimpelige tomaat, scrambled eggs op toast, bacon, een pistoletje met gezouten roomboter, een croissantje, een zoet Deens broodje met rozijnen, fruit met yoghurt, grapefruitsap en een kan koffie. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Natuurlijk kon ik niet alles op, en hebben we daarna nog minstens een uur moeten uitbuiken. Dat uitbuiken bleef een vast programmaonderdeel, want iedere ochtend overaten we ons grandioos. De rest van de dag hadden we geen honger.

Kilometers hebben we gelopen. Langs de Thames natuurlijk, gelijk al na aankomst in Londen zondagmiddag. Via het Financial District (Downing Street!) naar the Tate Modern, waar we een paar uur rondgekeken hebben. Helemaal geweldig. Op het moment dat ik een beetje indutte, kwam ik in een prachtig zaaltje met schitterende Impressionisten (Monet!), Picasso’s en Matisse’s. Meteen weer klaarwakker.
Via de Millennium Bridge en de St. Paul’s Cathedral naar Covent Garden, naar de gezellige overdekte markthallen. Gelukkig lag ons hotel op een steenworp afstand, want we stortten haast in van vermoeidheid. Die ochtend waren we om half 6 opgestaan, we hadden er een lange dag op zitten. Wat een genot om lekker te chillen en te badderen in ons eigen domeintje. Languit op bed, drie kussens in de rug en Cold Case op de TV.

Als ik zo uitgebreid door blijf vertellen over wat we allemaal gezien en gedaan hebben, haakt u af. Veel te lang en te langdradig. Ik hou het nu kort. (Probeer ik.)

We moesten en zouden in de London Eye, en dat hebben we gedaan, en we moesten en zouden een West End musical zien, en die hebben we gezien. Het werd ‘We will rock you’, de musical van Queen in het Dominion Theatre aan Tottenham Court Road. Apart publiek, die Engelsen (af en toe leek het of je in een voetbalstadion zat), maar een heel mooie show. Vooral mijn 19-jarige dochter genoot met volle teugen. Ik genoot voornamelijk omdat zij zo genoot.
Verder zijn we in het Science Museum geweest (knopjes waar je op kunt drukken blijven een grote aantrekkingskracht houden) en in het British Museum. Daar kun je wel een hele dag rondhangen, maar we hebben ons bezoek beperkt tot de Grieken, de Romeinen en de Egyptenaren. Tussen alle Aziaten kon ik nog net de steen van Rosette ontwaren. Over Aziaten gesproken: de stad is er mee overspoeld. Waar ze vandaan komen weet niemand, maar ineens zijn ze overal. Dan sta je weer totaal klem.

Het mooiste woord wat we gehoord hebben was ‘whoopsadaisies’. Uitgesproken door een keurig in pak gestoken zakenman met laptop, die net als wij tevergeefs op de liften van het hotel stond te wachten en alle liften onze verdieping voorbij zag schieten. Niet nodig te vertellen dat we de rest van de dagen te pas en te onpas ‘whoopsadaisies!’ riepen.

Ik kan nog wel een A-4tje doorgaan over Londen, over hoe misselijk we werden op de roltrappen van de Underground (de wandtegeltjes staan daar niet horizontaal, maar lopen evenwijdig aan de roltrappen, waardoor je evenwichtsorgaan compleet van slag raakt), over het ‘Mind the gap between the train and the platform’ (mijn dochter zei iedere keer quasi serieus tegen mij als we dat bandje weer hoorden: ‘Do yóu mind the gap? I don’t mind!’) en nog veel, veel meer. Maar dat zou u maar vervelen. We hebben het super gehad, en die boodschap is duidelijk.

Gezonde spanning

2007-02-22T23:55:00.000+01:00

Een paar dagen voor een vakantie, in dit geval mijn tripje naar Londen, ben ik altijd een beetje angstig dat ik niks krijg wat alles bederft.
Een verkoudheidje, een virusje, een buikgriepje, God mag weten wat, zul je net zien dat ik het krijg juist als ik een paar dagen weg ga.
Ik feliciteerde een collega vanmorgen met haar verjaardag door haar drie zoenen te geven. Bij de volgende collega die haar wilde zoenen zei ze ‘ik kan je maar beter niet zoenen, ik ben nogal verkouden’.
Lekker is dat. Had ze ook wel tegen mij mogen zeggen.
En wat te denken van al het gehoest en gesnotter aan de balie. Bij het vragen naar hoestdrankjes, keeltabletten en paracetamol rochelen ze er demonstratief op los om hun malaise kracht bij te zetten. Hand voor de mond ho maar. Ik zie de bacillen letterlijk mijn richting op vliegen.
Net voelde ik aan mijn neus. Die doet zeer. Er gaat zich daar toch geen steenpuist nestelen? Zo’n kloppende ontsteking die je niet ziet, maar des te meer voelt en die alles vergalt. Je kan dan maar aan één ding denken: aan je neus.
Jakkes.
En die paté waarmee ik net een toastje besmeerd heb. Zou die eigenlijk nog wel goed zijn geweest? Hij was al van vorige week. Had ik het nou maar niet gegeten. Ik verbeeld me al dat ik me wat vaag in mijn maag ga voelen.
Ik hoop en duim dat ik fit blijf. Ik wil best even ziek worden, maar niet eerder dan volgende week donderdag.
Ach, het zullen de reiszenuwen wel zijn. Een redelijk onschuldig maar vervelend ziektebeeld. Het lukt me maar niet om daar antistoffen tegen te maken.
Zondag vertrek ik. Vier dagen Londen. Weg met het doemdenken! Ik ga me nu alleen nog maar verheugen!

Nostalgie

2007-02-21T10:45:00.000+01:00

Het was alweer een tijd geleden dat ik voor het laatst op mijn altblokfluit gespeeld had. Dat realiseerde ik me eergisteravond toen ik dat ding weer oppakte. Weer even wennen aan de grepen. Een altblokfluit is in F, terwijl mijn dwarsfluit (en ook de sopraanblokfluit) in C is.
Al twee avonden heb ik heerlijk zitten fluiten. Ik heb al mijn bladmuziek doorgespit en kwam van alles tegen. Wat een herkenning en een nostalgie. De duetjes die ik vroeger met mijn zus speelde van Loeillet de Gant en van Hotteterre bijvoorbeeld, en de sonates van James Hook. Niet al te moeilijk, ik kon het zo weer oppakken.
In mijn hoofd hoorde ik de tweede partij erbij. Ik wist alles nog precies. Tellen hoefde ik nauwelijks. Ik broddelde op de passages waar ik vroeger al op broddelde. Ik schoot in de lach bij passages waar mijn zus en ik vroeger de slappe lach kregen, omdat de twee partijen zo koddig bij elkaar klonken. Ik herinner me dat ene stuk wat we ook op een voorspeelavond gespeeld hebben. Daar zat ook zo’n lach-passage in. Al maten voor de bewuste passage werd ik nerveus door de opkomende lachkriebels. En ik wist dat mijn zus met exact hetzelfde worstelde. Zodra één van ons begon te hikken was het mis. Dan schoten we ten aanschouwen van een volle zaal met ouders en opa’s en oma’s onbedaarlijk in de lach. Wat een ellende. Haast onmogelijk om dan weer serieus door te spelen.
Toen we nog heel jong waren, hebben we een keer ruzie op het podium gekregen. Het was in de Groningse Schouwburg, tijdens een jubileumuitvoering van de Muziekschool. Een volle schouwburgzaal. Twee schattige 6-jarige meisjes, gehuld in roze feestjurkjes, en dan uit frustratie omdat een van hen iets verkeerd deed, een beetje gaan bekvechten... De zaal vond het erg grappig. Wij niet. Mijn ouders hebben dit voorval nog vaak aangehaald. Pas vele jaren later voelden we de schaamte.
Al deze herinneringen kwamen gisteren en eergisteren naar boven. Heerlijk om alles weer te spelen en te herleven. Een glas whisky erbij zou helemaal perfect geweest zijn. Maar helaas. Whisky en fluitspelen, dat is een lekkere combinatie. Naar gelang de whisky vordert, verbeeld ik me dat mijn toon mooier wordt. Mijn vingervlugheid en techniek laten het natuurlijk na een slok of wat afweten... Totdat het helemaal niet meer gaat. Dan moet ik er mee stoppen. Met zowel de whisky als het fluitspelen. Maar dan ben ik wel helemaal gelukkig.
Het wordt tijd om weer eens een fles whisky te kopen!

Tai Chi

2007-02-18T23:50:00.000+01:00

Sinds een paar weken volg ik op mijn sportschool de lessen ‘Bodybalance’ van Les Mills. Normaal gesproken ging ik twee keer per week spinnen. En nog vind ik dat heerlijk om te doen. Ik voel me haast schuldig als ik tam sta te bodybalancen en er wordt in het zaaltje ernaast fanatiek gespind. Dan zou ik liever dáár zijn. Zelfs de instructeur vroeg al aan me of ik het niet leuk meer vond. Jawel dus, ik mis het best. Ik hou van actie en van tot de bodem gaan. Ik doe het nooit op halve kracht. Dat lukt me gewoon niet. Het is een soort geldingsdrang. Ik geef alles wat ik heb.
Nu heb ik echter van verschillende kanten gehoord dat mijn slokdarmklachten heel goed mogelijk van het fanatieke fietsen zouden kunnen komen. Het gebeurt niet zelden dat ik na afloop wat misselijk ben en een vage kramp in mijn maag voel. Gewoon van inspanning. Het is dus eigenlijk uit noodzaak geboren dat ik nu af en toe het veel rustiger Bodybalance doe.
Bodybalance is een combinatie van Tai Chi figuren en wat yoga. En geloof me, na afloop voel je al je spieren. Dat had ik niet verwacht. Ik heb doodordinaire spierpijn van een uurtje yoga!
Ondertussen ben ik die Tai Chi bewegingen zo leuk gaan vinden, dat ik me opgegeven heb voor een proefles Tai Chi. Echte Tai Chi, los van de sportschool en Les Mills. Mooie vloeiende bewegingen maken en je balans zoeken. Het ziet er prachtig en rustgevend uit.
Er zit een hele filosofie achter Tai Chi, het Taoïsme. Ook dat spreekt me aan, en ik wil uitzoeken of ik er wat aan heb. Ik wil niet alleen letterlijk mijn balans vinden.

Blinkend en fris

2007-02-15T23:27:00.000+01:00

Eigenlijk zou ik ieder jaar een deukje in mijn auto moeten laten rijden.
Ik heb hem weer terug, en hoe!
Als nieuw!
Van buiten blinkt hij als een zonnetje en van binnen ruikt hij als nieuw. Glimmend en schoon zoals hij was toen ik hem net had. Zelfs het kleine butsje dat ik er zelf in gemaakt had, toen ik de achterklep iets te fanatiek dichtsloeg op het boodschappenkarretje, is weg.
Het is een godswonder!

Kinderlijke genoegens

2007-02-14T11:31:00.000+01:00

Ik kan soms best kinderachtig doen. In de letterlijke zin van het woord. Sommigen kunnen er om lachen, anderen absoluut niet. Maar jee, altijd maar serieus doen, daar word je ook maar chagrijnig van.
In onze apotheek komen veel bestellingen binnen, verpakt in dozen met daarin een soort vulmateriaal. Kleine foam-achtige brokjes. Nu had ik eens gehoord dat die foambrokjes in water oplosbaar waren. Ik nam de proef op de som.
Ik deed de stop in de gootsteen en stortte er alle foamstukjes in, afkomstig van een bestelling uit Duitsland. Het was veel, je zou er een vuilniszak mee kunnen vullen. Vervolgens draaide ik de kraan open.
En ja hoor, die dingen losten gewoon op! Het zag er niet fris uit (een soort groene smurrie met stukjes die langzaam oplosten als je er in bleef roeren) en het rook ook verre van fris. Maar mijn experiment was geslaagd!
De apotheker was not amused.
“Dadelijk verstopt de hele boel nog, haal dat spul weg.”
Dat deed ik nadat de hele zaak opgelost was. Ik kon gewoon de stop er uit trekken en het mintgroene water spoelde soepel weg.
Mijn opmerking dat dit vuilniszakken bespaarde en dat we het voortaan maar zo moesten doen, resulteerde weer in een boze blik van de apotheker. Hij vond het niet nodig er op te reageren, hij keek alleen maar heel donker.
Nou ja zeg. Ik vond het eigenlijk best grappig.

Opruimen leidt tot een lugubere vondst

2007-02-07T14:10:00.000+01:00

Vanmiddag kreeg ik het op mijn heupen. Ik had al eerder het plan gehad ‘schoon schip’ te maken, dat wil zeggen, alles opruimen en alleen bewaren wat ik wil.
Het hele huis staat vol. Overal kleeft een verhaal aan. Het wordt nu tijd om alles in mijn hoofd op te slaan, en de rest in de vuilnisbak.
Deze zomervakantie wil ik benutten om door het hele huis te gaan, ieder stukje, hoekje, doosje aan een grondige inspectie te onderwerpen en niet te sentimenteel bij alles stil te staan. Korte metten ermee. Wat ik al een paar jaar niet gebruikt heb, zal ik hoogstwaarschijnlijk de komende jaren ook niet nodig hebben. Alhoewel, de wet van Murphy bewijst vaak anders: op het moment dat je het weggedaan hebt, heb je het nodig...

Maar waarom wachten tot de zomervakantie? Het kriebelt te heftig bij me.
Ik ben aan de slag gegaan in de kast in mijn halletje, waar ik van alles placht te bewaren, maar waar ik nooit meer naar kijk.
Ik vond: 4 flessen spiritus, 3 flessen ruitenontdooier, 6 spuitbussen beschermende spray voor schoenen, héél veel lampjes (ik wist wel dat ik ze ergens had…), groene aanslagreiniger, grindtegelreiniger, ongeveer 53 potjes schoensmeer in diverse kleuren, evenveel verharde en uitgedroogde schoenenborsteltjes, batterijen in allerlei soorten en maten en héél véél stof en viezigheid.
Twee vuilniszakken gevuld met troep, de rest netjes schoongemaakt en overzichtelijk ingedeeld.

Daarna ging ik naar mijn trapkast: mijn voorraad- en bewaarkast.

Mijn God.

Dat was pas erg.

(Een paar witregels voor het dramatische effect.)

Ik zal de details besparen, alleen die chocoladeletter (de L, dus ik weet van wie) met als uiterste houdbaarheidsdatum september 2004 is leuk om te vermelden.
En het ‘terugblik’ van de Nieuwjaarsduik uit 2002. Een blik erwtensoep, gesponsord door Unox. Toch maar weggedaan in verband met ontploffingsgevaar.
Natuurlijk veel meer pakjes, sausjes en soepjes met een houdbaarheidsdatum die ver in het verleden ligt.
Als klap op de vuurpijl een pot met gebitselementen, compleet met wortels en andere bloederige bestanddelen. Overgehouden aan een niet-afgemaakte studie tandheelkunde van oudste dochter, en gekregen van diverse tandartsen (om op te oefenen met boren).

Zouden daar die vliegjes vandaan komen??
Ik ga me nu eerst even ontsmetten.
Daarna rij ik langs het grofvuil, het bloederige potje diep weggestopt tussen de verlopen levensmiddelen.

Op huisbezoek

2007-02-06T21:48:00.000+01:00

Dat we af en toe heus wel wat extra’s voor patiënten doen, zal ik vertellen in dit logje.
Vanmiddag ben ik op huisbezoek geweest. Ik heb een dame van 76 jaar thuis bezocht, om haar een overzicht te geven van alle medicijnen die ze gebruikt. Ze was de weg kwijt.
Naast insuline (ze heeft twee soorten, die ze zichzelf op verschillende tijdstippen van de dag moet toedienen) gebruikt ze nog een aantal middelen. Je zou kunnen zeggen de gebruikelijke medicijnen die de gemiddelde ‘bejaarde’ gebruikt. Cholesterolverlagers, hoge bloeddrukmiddelen en hartmedicatie. Niet echt bijzonder, maar wel als je 76 jaar oud bent en door de bomen het bos niet meer ziet.
Ze was in de war door een urineweginfectie. Had een kuurtje, maar was ‘vergeten’ dat af te maken, omdat na een paar dagen de klachten verdwenen waren.
Na overleg met de huisarts hebben we besloten haar medicijnen per week te leveren, via ons ‘baxtersysteem’. De medicijnen komen in zakjes uit onze baxtermachine, en op elk zakje staat de datum, de toedieningstijd en de namen van de medicijnen die er in zitten.
Het was een hele klus het haar uit te leggen. Ik hoop dat het is blijven hangen. Ik heb haar hele voorraad medicijnen mee terug genomen (ze had ook nog oude medicijnen die ze niet meer hoefde te gebruiken), zodat ze alleen de baxterrol heeft, en vergissen haast onmogelijk is.
Restte alleen de insulines nog. Dat kan natuurlijk niet in zakjes verpakt worden. Toen ik er om 14.00 uur kwam, wist ze niet zeker of ze vandaag al gespoten had. Ik adviseerde haar zichzelf dan maar even te testen, maar ze bleek geen naaldjes voor haar prikpennetje te hebben. Dus maar even heen en weer gefietst naar de apotheek (in hagel en sneeuw) om een doos lancetjes te halen.
Haar bloedsuikerwaarde bleek 21,3 te zijn. Het was dus wel duidelijk dat ze nog niet gespoten had. Dat deed ze onder mijn toeziend oog. Ik raadde haar aan over een uur nogmaals een testje te doen, om er zeker van te zijn dat haar bloedsuikerwaarde gedaald was.
Een uurtje later ging de telefoon in de apotheek, het was mw. X voor mij. Half in paniek vertelde ze dat ze rond de 28 zat. (Even voor de duidelijkheid: een normale waarde zit tussen de 4 en de 7.) Toen wist ik het ook niet meer, en heb haar huisarts gebeld, die contact met haar op zou nemen.
Hopelijk komt het weer in orde met haar, en wordt haar waarde weer aanvaardbaar. Ze maakt een potje van het spuiten en ik hoop dat ze iets van thuiszorg kan krijgen om haar daarmee te helpen. Al was het maar om er op toe te zien dat ze de juiste hoeveelheden spuit en dat ze überhaupt spuit.

Met dit verhaal wil ik mezelf niet op de borst slaan, maar wel duidelijk maken dat we echt om het welzijn van onze patiënten geven. Onze zorg houdt niet op bij het afleveren van de medicijnen (die ze overigens wel altijd zelf komt halen!).

Al te goed is buurmans gek

2007-02-02T18:26:00.000+01:00

Vanmiddag hielp een collega van me een vrouw die bij mij in de straat woont. Ik ken haar niet, het gezin woont er nog niet zo lang. Natuurlijk had zij wel allang ontdekt dat ik daar werk.
Ze vroeg aan mijn collega of ik niet voortaan haar medicijnen bij haar thuis kon bezorgen. (Ik werd geadresseerd als ‘die vrouw die bij mij in de straat woont, en die hier ook werkt’.)
Gelukkig antwoordde mijn collega met een ferm ‘nee’. ‘Daar kunnen we niet aan beginnen, mevrouw, daar hebben we de bezorgdienst voor.’ Maar dat was lastig, aldus de patiënte, want dan moest ze op bepaalde tijden thuis zijn om het pakje in ontvangst te nemen.
Ik verbaas me over dit soort brutale vragen. Waar haalt ze het lef vandaan! Denkt ze soms dat ik wel tig keer bij haar wil aanbellen tot ze eindelijk een keer thuis is? Ik ben wel gek, maar niet goed!

Va, vis et deviens

2007-01-28T11:13:00.000+01:00

Gisteravond ben ik naar een film geweest die mij werkelijk tot tranen toe geroerd heeft.
Ik had er weinig verwachtingen van. Een Franse film, over Ethiopische joden (Falasha’s), die na de hongersnood van 1984 naar het Beloofde Land werden gebracht. Operatie Mozes werd deze luchtbrug genoemd.
Wat een onverwacht prachtige film was het.

We zien een vrouw, met in haar armen haar stervende zoon. Luttele uren voor het vliegtuig vertrekt sterft de zoon. Gebroken en zonder kind staat ze in de rij voor het vervoer naar de luchthaven, als een ander jongetje haar hand vast pakt. Ze kijkt achterom, en ziet de moeder van het jongetje haar wanhopig dwingend aankijken: “Neem mijn zoon mee, en laat hem hier niet van de honger omkomen.” Kort daarvoor zagen we de christelijke vrouw afscheid nemen van haar negenjarig zoontje, met de woorden “Va, vis et deviens.” (Ga, leef en word mens.)
In Israël aangekomen sterft zijn ‘nieuwe’ moeder. Voor ze stierf drukte ze hem op het hart deze kans op een beter leven te grijpen, maar zijn echte moeder nooit te vergeten.
Daar staat hij dan. Met een dubbele leugen: hij is niet de zoon van de vrouw waarmee hij kwam, én hij is geen Jood. Hij moet zijn geheim goed bewaren, er zaten veel niet-Joodse ‘bedriegers’ tussen de vluchtelingen, die zonder pardon uitgezet werden.
Door de Israëlische autoriteiten wordt hij Schlomo genoemd, en hij wordt geadopteerd door een Frans-joods echtpaar.
Na grote aanpassingsproblemen, hij mist zijn echte moeder en zijn geboorteland verschrikkelijk, begint hij zich thuis te voelen in het nieuwe land en bij zijn nieuwe ouders. Hij wordt volkomen als Jood opgevoed en voelt zich Jood. Toch drukt zijn geheim zwaar op hem. Hij heeft één vertrouweling, een oude Ethiopische Jood uit hetzelfde kamp in Soedan waar hij ook vandaan komt.
Hij vertrekt naar Parijs om geneeskunde te studeren, en trouwt als hij terug komt met een blanke joodse vrouw die hij al tien jaar kent.
Het gaat allemaal niet zonder slag of stoot. Nog steeds durft hij zijn geheim niet prijs te geven. En nog steeds wordt hij verscheurd door het verlangen naar zijn moeder en zijn moederland.

Wat een verhaal, wat een film, wat een acteurs. Ik ben niet snel lyrisch over een film, maar dit was de mooiste film die ik gezien heb in jaren, misschien wel ooit.
Ik huilde met hem mee, ik huilde met zijn achtergebleven moeder mee, ik huilde met zijn adoptief moeder mee toen ze eindelijk de sleutel had gevonden om hem te bereiken, om hem thuis te laten voelen in dat vreemde land waar hij totaal niets mee had.
Hij is arts en vertrekt naar Ethiopië. Het einde van de film was als gehoopt. Niet het allerontroerendste moment van de film, maar wel hartverscheurend.
Zijn moeder... wat een onbaatzuchtige liefde, wat een lijden.

Gedeukt blik

2007-01-24T23:01:00.000+01:00

Vanmiddag ging mijn bel. Of eerlijk gezegd, er werd op het raam getikt, aangezien mijn bel het niet doet.
Ik zat net de nieuwe catalogus van H & M door te bladeren, tussen de pijnaanvallen door, en me te verbazen over de truttige strikjes en lintjes die de mode van het komend seizoen kennelijk nodig heeft. Alle topjes, truitjes, vestjes, jurkjes en jasjes hebben zo’n truttig satijnen lint. (En voor je het weet loop ik er ook mee rond, hoe stom ik het nu ook vind. Zul je zien. Na verloop van tijd ga ik namelijk aan dat soort dingen wennen.)
Ik deed open en twee bouwvakkers (mag ik dat zo zeggen zonder onbeleefd te zijn?) van het bouwterrein naast me stonden voor de deur.
“Is die zwarte Nissan Micra van u?” Wat nu weer. Staat ie weer in de weg? Moet ik hem wéér weghalen, terwijl ze voor de bouw begon belóófd hadden dat de wijkbewoners geen overlast zouden hebben? Ik stik van de overlast.
“Ja, die is van mij.”
“We hebben hem geraakt.”
Godverdegodverdegodver!! Hadden ze nou maar van te voren gevraagd of ik hem weg wilde halen. Klojo’s! De tranen sprongen in mijn ogen. Ik ben zuinig op dat stomme stuk blik. Het is niet alleen een stukje onafhankelijkheid, maar het is ook mijn eerste grote aankoop geweest na mijn scheiding. Mijn Micra’tje is een soort symbool van zelfstandigheid.
Links achter was hij in aanraking gekomen met hun vehicle, een vorkheftruck. Geschaafd en gedeukt. Mijn mooie, glimmende, maagdelijke Micra’tje, helemaal bezoedeld.
Meteen maar even langs de garage gereden, voor een schadeformulier (als je het nodig hebt, kun je het niet vinden) en voor een schadetaxatie. Minimaal €750.-, volgens de schademan.
Natuurlijk ben ik verzekerd, maar het is een hoop rompslomp en gedoe. Daar zit ik nu helemaal niet op te wachten.
De vorkheftruckchauffeur vulde het schadeformulier in, bij mij aan de eettafel. Hij schreef even belabberd als hij reed. “Bouwterijn” schreef hij bij de situatieschets. Ik zag het, maar heb hem niet verbeterd. Dat is bijna nog genanter dan dat ze bij de verzekering denken dat ik het ingevuld heb.

Trouwens, ik hoop dat de werkman (bouwvakker klinkt toch een beetje oneerbiedig) heeft gezien hoe goed het zicht vanuit mijn woonkamer op hun bouwkeet is, en hoe goed en gedetailleerd ik kan zien hoe ze daar om de haverklap tegenaan pissen... :-)

In de lappenmand

2007-01-23T21:47:00.000+01:00

Ik was al zolang niet bij de dokter geweest dat het me helemaal ontgaan was dat er een grootscheepse verbouwing van de praktijk was geweest. Alles zag er anders uit, toen ik er vanmorgen zat. Zelfs de kop van mijn huisarts kon ik me niet meer voor de geest halen. Ik had hem nog maar één keer gezien, en dat jaren geleden.
Hij bleek best aardig te zijn. Ik herinner me dat ik dat de vorige keer ook vond. Je kunt je beter uitkleden voor een aardig persoon, dan voor iemand die je niet mag.
Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen. “Trek de kleding maar omhoog”, zei hij. “Hoe hoog?”,vroeg ik halverwege het omhoogtrekken. “Hoger”, antwoordde hij met een lach en een verontschuldiging in zijn stem. Ik bedacht me nog dat ik blij was dat ik mijn nieuwe bh aan had.
Na wat druk-, kneed-, klop- en luisterwerk constateerde hij dat er waarschijnlijk een forse ontsteking in mijn slokdarm en misschien ook wel in mijn maag zit.
Maandagmiddag kreeg ik klachten. Een pijnlijk drukkend gevoel ter hoogte van mijn borstbeen, uitstralend naar mijn schouderbladen. Aanvankelijk alleen ongemakkelijk, maar ’s avonds en ’s nachts verdomde pijnlijk. Eten is behoorlijk gevoelig. Niet dat ik geen trek heb, maar de zin om te eten en drinken wordt me ontnomen als ik aan de pijn denk die iedere hap of slok veroorzaakt.
Ik kende het gevoel niet, had het nooit eerder meegemaakt. Meestal dokter ik zelf wat, of laat ik me adviseren door collega’s of apothekers. Maar dit, dit was nieuw.
Slokdarmontsteking dus, als voorlopige diagnose. Met een recept voor maagzuurremmers en maagwandbeschermende middelen verliet ik de praktijk. Over twee weken terug komen.
Nu maar wachten tot de klachten verdwijnen.

Mierzoet

2007-01-21T23:53:00.000+01:00

Ergens begrijp ik niet dat de film waar ik naar keek vanavond op prime time op zondagavond werd uitgezonden, het is toch echt een kinderfilm. Is er soms weer een schoolvakantie waar ik niks van weet? Moeten de kinderen niet op tijd naar bed dan, op zondagavond?
Hoe dan ook, ík heb er van genoten. (Ik ben nooit te beroerd om iets toe te geven.)
Ik had hem al eens gezien, in de bioscoop. Jaren geleden, met mijn twee dochters. Toen vonden we hem ook al leuk. De zoetigheid kleefde haast aan onze tanden toen we de bioscoop verlieten.
Ze waren leuk, toen ze klein waren, de Olson-tweeling. In de serie Full House (die bol stond van flauwigheid) waren zij degenen die die serie nog enigszins te pruimen maakte.
Een film met de Olson-tweeling werd geheid een kaskraker. (Over hoe het met de Olson-tweeling is afgelopen wil ik het hier nu niet hebben, ze hebben een flinke knauw gekregen door hun vroege roem.)
Toch was “It takes two” geen zoetsappig verhaaltje. Ok, ok, wèl. Ik heb er van gesmuld. Mierzoet, heel voorspelbaar en met een happy ending. Tuurlijk. Alle cliché’s werden uit de kast getrokken. Lieftallige klassieke muziekjes op de achtergrond om het zoetsappige te benadrukken. Maar toch was het ook wel een beetje een stoere-meisjes-film. Daar zijn die Amerikaanse filmmakers best in geslaagd.
Ik zat vanavond heerlijk onderuitgezakt op de bank naar al die voorspelbare zoetigheid te kijken. Best lekker eigenlijk.
Je zou haast geloven dat sprookjes bestaan. In films dan.

Ochtendrituelen

2007-01-17T23:19:00.000+01:00

Iedere ochtend sta ik op als mijn wekker 7.14 uur aan geeft. Dat is niet zomaar een tijdstip, nee, dat tijdstip heb ik zorgvuldig berekend.
Mijn alarm staat ingesteld op 6.47 uur. Natuurlijk geef ik gelijk een mep op de wekker, en draai me nog eens om. Het snoozen begint. Het heerlijke, goddelijke SNOOZEN.
Wat kunnen negen minuten ontzettend lang duren. Drie keer negen minuten is helemaal een hemelse oneindigheid. Na die eerste keer druk ik namelijk nog twee keer op de snoozeknop.
Het voelt alsof ik een tweede kans krijg om uit te rusten. Die 27 minuten lijken een eeuwigheid vergeleken bij de uren er voor, die ik in onwetende tijdloosheid doorbreng.
Ik zal u precies vertellen waarom ik mijn wekker niet om 6.48 uur zet, of om 6.50 uur, om er maar een mooi rond getal van te maken. Het is het psychologische effect van de veertien. 7.14 uur doet stukken vroeger aan dan 7.15 uur, of 7.17 uur (als je uit zou gaan van 6.50 uur). Die ene minuut is een wereld van verschil. Het is dan nog geen kwart over zeven, terwijl het bij 7.17 uur al tegen half acht loopt.
En dan, als ik op sta, komt mijn grootste truc: in werkelijkheid is het dan 7.04 uur. Jawel, tien hele minuten vroeger. Ik noem dat mijn ‘telaatkompreventie’.
Het gekke is, dat ik nooit voor de vierde keer snooze omdat ik die tien minuten zou incalculeren. Die tien minuten realiseer ik me pas als ik gedoucht, gekleed en alles wat ik nog meer moet doen om mijzelf toonbaar te maken, beneden kom en het klokje van de magnetron nog geen half acht zie aangeven.
'Lekker op tijd', denk ik dan verheugd. Iedere ochtend weer een verrassing. Nog alle tijd om wakker te worden, te ontbijten, wat nieuws te kijken en twee koppen koffie te drinken.
Precies om 7.58 uur vertrek ik naar mijn werk, wat op twee minuten fietsen ligt.
'Krap', hoor ik u denken. U vergist zich.
Mijn tweede truc: de magnetronklok staat drie hele minuten voor. Het houdt maar niet op met mijn slimmigheidjes.
Ik ben dus iedere ochtend ruimschoots op tijd op mijn werk.

The phenomonal power of the human mind

2007-01-16T21:45:00.000+01:00

I cdnuolt blveiee that I cluod aulaclty uesdnatnrd what I was rdanieg.
The phaonmneal pweor of the hmuan mnid!
Aoccdnrig to a rscheearch at Cmabrigde Uinervstisy, it deosn’t mttaer inwaht oredr the ltteers in a word are, the olny iprmoatnt tihng is that the frist and lsat ltteer be in the rghit pclae. The rset can be a taotl mses and you can sitll raed it wouthit a porbelm.
This is bcuseae the huamn mnid deosnnot raed ervey lteter by istlef, but the word as a wlohe.
Amzanig, huh?
Yaeh...
And I awlyas thuohgt slpeling was ipmorantt...

We zudoen dus egilnjik neit meer mteoen zreuen oevr een lttejrete meer of mdneir. Wat een olpuctnihg! De spleilngctonrloe kan eidneljik uit!
Maar odnrezeok of niet, het bjlfit itrirnat! Ik haat shrjiffouetn!!

Going to London!

2007-01-14T21:01:00.000+01:00

The London Eye, the British Museum, the National Gallery, the Tower of London, the Victoria and Albert Museum, Hyde Park, the Tate Modern, Changing the Guard, Greenwich, St. Paul’s Cathedral, St. Martin-in-the-Fields, Westminster Abbey, Piccadilly Circus, Covent Garden, Oxford Street, Carnaby Street, Trafalgar Square...
Zou je dit allemaal in vier dagen kunnen proppen? Zou er nog meer in kunnen?
Ik ga het proberen!
Vier dagen Londen. Vier dagen kijken, lopen, shoppen, luisteren, proeven, verwonderen, bewonderen en doen. Maar vooral vier dagen genieten!
Het is nog niet zover, ik moet nog anderhalve maand wachten. Tijd genoeg dus om een keuze te maken uit alle attracties en evenementen die er te zien zijn. Hopelijk kan ik ook nog een leuke voorstelling boeken. Ballet, musical, concert, opera… whatever. (Het zal wel een musical worden, aangezien ik met mijn jongste dochter op pad ga.)
Eerst maar eens een goede gids kopen. De voorpret is minstens zo leuk als het verblijf zelf!

Het Strand Palace Hotel (zie foto) ligt aan the Strand in Covent Garden. Een perfecte locatie voor een stedentrip!

London, here we come!

Digitale geneesmiddelen

2007-01-11T11:50:00.000+01:00

Al een paar keer heb ik het spotje op de TV langs zien komen. Ofwel ze voeren een agressieve reclamecampagne, of ik kijk teveel TV... Hoe dan ook, ik stoor me er mateloos aan. Het gaat om reclame voor een internet-apotheek. Nationale-apotheek.nl.
Ik hoor u al zeggen: maar natuurlijk is het logisch dat we in dit digitale tijdperk ook onze medicijnen via internet gaan bestellen!
Toch vind ik dat een zeer kwalijke zaak. Bijna gevaarlijk. Als u wist hoeveel mensen door medicijnvergiftiging of verkeerd medicijngebruik in het ziekenhuis belanden, zou u het met me eens zijn.
Een goede apotheek heeft een goed medicatiebewakingsprogramma. Alle geneesmiddelen die voorgeschreven worden, worden geregistreerd en interacties komen naar boven als er een middel wordt voorgeschreven dat problemen oplevert met de andere medicijnen die men al gebruikt. Met de chronische medicatie dus. Een goede apotheek onderneemt actie bij een interactiemelding. Wij hebben dagelijks contact met specialisten en huisartsen over recepten die ‘niet kunnen’.
Maar wat kun je nou verwachten van een online apotheek! Wanneer je iets wilt bestellen, moet je opgeven of je andere medicijnen gebruikt en welke dat zijn. Je moet een profiel aan maken met daarin je medicatiehistorie. Daar zit de valkuil. Veel mensen weten niet wat ze slikken, of zien er het belang niet van in het te melden.
Bovendien is het persoonlijke contact tussen de apotheek en de patiënt zo belangrijk. Niet voor wat chitchat of smalltalk, maar om te benadrukken hoe belangrijk therapietrouw is, om vragen over bijwerkingen te beantwoorden, om informatie te geven over alles wat van belang is voor veilig en effectief medicijngebruik.
Zo kan ik nog wel tig redenen aanvoeren waarom een internetapotheek een grote stap terug zou zijn.
Medicijnuitgifte moet centraal blijven, anders gaat het overzicht verloren. Het gaat ten koste van de kwaliteit. Ten koste van het welzijn van de patiënt.
Als internetapotheken de markt gaan innemen, gaan er doden vallen. Let op mijn woorden.

Het Bogart-gevoel

2007-01-07T15:46:00.000+01:00

Gisteren was ik even de stad in. Ik had niet een bepaald doel, maar wilde er even uit. Het is overal uitverkoop, en wat is er nu lekkerder dan wat shophoppen.
Ik keek bij V&D naar hoofddeksels. Nog nooit, behalve in mijn vroegste kinderjaren, heb ik een pet, hoed of muts gehad. Ja toch, toen ik een jaar of twintig was had ik een hoed. Zo’n Humphrey Bogart-gleufhoed. Ik droeg hem ook nog en voelde me er geweldig stoer mee. Stoer is eigenlijk niet het juiste woord, ik voelde me er zelfverzekerd door. Niemand had zo’n hoed, het was zeker geen mode, maar ik droeg hem vol trots.Ik had schijt aan wat men er van vond, ík was blij met mijn hoed.
Nu, na vele jaren, ben ik ineens weer dol op hoeden en 'pedden', ik heb besloten dat ik best een hoedenhoofd heb. Alleen nog de juiste vinden.
Bij het passen van allerhande hoofddeksels, sloeg ik door een onhandige manoeuvre met de klep van een pet een lens uit mijn ogen.
Holy Shit! Dat was me nog niet overkomen sinds ik vorig jaar weer lenzen ben gaan dragen.
De jaren dat ik lenzen gedragen heb, van mijn 17e tot mijn 42ste, ben ik natuurlijk heel wat lenzen kwijt geraakt, maar heb ik ook heel wat lenzen op miraculeuze wijze terug gevonden. Het overkwam me regelmatig dat er een lens uit mijn handen floepte in de badkamer, bij het in- of uitzetten. In paniek mobiliseerde ik dan iedereen om te helpen zoeken, want zelf zag ik natuurlijk geen kip, laat staan een minuscule lens. Soms werd ie teruggevonden, soms niet. Het is ongelooflijk waar zo’n ding heen kan springen. Meestal vond ik het ding terug in de andere hoek van de badkamer, of hing hij ergens aan mijn kleding.
Ik herinner me ook nog die keer dat ik met mijn (toen driejarige) dochter bij de vensterbank stond, om haar vader naar zijn werk uit te zwaaien. Ze zwaaide zo enthousiast, dat ze daarbij mijn lens er uit mepte. Maanden later vond ik hem terug in de citroengeranium. Onbruikbaar natuurlijk, maar het was een mooi moment.
Of de keer dat ik met mijn kinderen bij een vriendin in Drenthe op bezoek was, en we een boswandeling gingen maken. Op een open plek in het bos stond een uitkijktoren, gemaakt van boomstammen. De grond eronder bestond uit houtsnippers. Toen ik helemaal bovenop die toren stond, schoot mijn lens er uit. Zomaar.
Wat te doen...
Ik zou niet eens meer terug naar het Westen kunnen rijden met maar één lens. Voor de vorm keken we toch wat rond op de met houtsnippers bezaaide bodem, het was als zoeken naar een speld in een hooiberg, en verrek! Daar lag hij! Wat een opluchting en een mazzel!
Terug naar gisteren, de eerste keer dat het me weer overkwam. Ik vloekte inwendig (en dacht aan het geld wat het me zou kosten om een nieuwe aan te schaffen) en riep iets van ‘Help, m’n lens!’ (Om eerlijk te zijn riep ik ‘Godver, mijn lens!’)
Natuurlijk kwam er niemand helpen zoeken. Ik had net zo goed ter plekke kunnen doodbloeden, dan laten ze je ook aan je lot over.
Ik dus op mijn knieën, daar bij V&D, nadat ik eerst mijn jas gecheckt had op glinsterende dingetjes en de mensen die om me heen liepen verordonneerd had niet te dicht langs me te lopen, uit angst dat ze mijn lens zouden vertrappen.
En verdomd, ik vond hem!
Ik was zo blij dat ik de pet gekocht heb. De pet die eigenlijk de hele ellende veroorzaakt had.
Met hetzelfde zelfverzekerde gevoel wat ik had bij het dragen van mijn Bogart-hoed, en licht in mijn hart om de gevonden lens, liep ik trots met mijn nieuwe pet op terug naar mijn fiets.

Men in Trees

2007-01-05T22:25:00.000+01:00

Waarschijnlijk wordt de maandagavond nu mijn favoriete TV-avondje.
Meteen na Grey’s Anatomy volgt een nieuwe serie: Men in Trees. Ik had me eigenlijk voorgenomen geen nieuwe series meer te gaan volgen (ook geen teleurstellingen meer als ik het eens moet missen), maar na de previews te hebben gezien én gehoord ga ik me er toch minstens één aflevering aan wagen.
Het muziekje op de achtergrond kwam me erg bekend voor. Ik kon er niet precies de vinger op leggen, maar ik wist dat ik het goed kende. Vanavond viel het kwartje. Het is namelijk een nummer uit de Les Mills RPM choreografie van het laatste kwartaal van 2006. (Voor wie hier niets van begrijpt: het gaat over spinnen, je weet wel, indoorfietsen op een stilstaande fiets.)
Zo’n RPM choreografie verandert elke drie maanden. Voordeel van drie maanden dezelfde muziek en dezelfde tempi is dat je weet wat er gaat komen en je je niet helemaal stuk fietst op een zwaar nummer. Je kunt je krachten beter doseren.
Drie maanden lang heb ik me dus op die ‘Men in Trees-song’ purpelpaars van inspanning gefietst. Het was het interval nummer, het zwaarste nummer van de RPM les. Vier tellen zitten, vier tellen staan. En dat tig keer achter elkaar. Dood- en doodvermoeiend. In de nieuwe choreografie van dit eerste kwartaal van 2007 zit ook weer zo’n interval nummer. Staan, zitten, staan, zitten, klimmen (veel weerstand), afdalen (weinig weerstand en racehouding), klimmen, afdalen, und so weiter, tot het zweet van me af op de grond drupt. Ik ben altijd blij als dat nummer achter de rug is.
Maar goed, wat ik dus wil zeggen, de muziek bij de serie Men in Trees is me zo vertrouwd, dat ik daar zelfs die serie voor wil gaan volgen. Ik heb geen idee van wie de muziek is, dat is ook niet zo belangrijk. (Wie het weet mag het zeggen). Wel hoop ik dat ik me kan concentreren op de serie, want in gedachten zit ik dan natuurlijk op de fiets...

Héééél véééél stappen

2007-01-04T20:19:00.000+01:00

Hoeveel stappen zet men eigenlijk op een dag? Ik had geen idee. Ik heb het even gegoogled, want zelfs bij benadering had ik het niet kunnen schatten.
Ik lees (klik) dat wanneer je rond de 10.000 stappen per dag loopt, je HEEL gezond bezig bent en dat je zelfs afvalt. Het is in elk geval gewenst meer dan 6.000 stappen op een dag te zetten.
Dat moest ik natuurlijk uit testen. Het geval wil dat ik sinds gisteren in bezit ben van een grappig gadget: een stappenteller. ‘Pedometer’ staat er op het doosje. Gelukkig wist ik dat het om een stappenteller ging. Ik kom niet vaak 10.000 pedo’s per dag tegen.
Ik kreeg dit geweldig nuttige (met enig sarcasme gesproken) apparaat nadat ik een collega lid had gemaakt van de sportschool. Mijn collega had nog meer voordeeltjes: ze hoefde geen inschrijfgeld te betalen, ze kreeg een mooie stevige sporttas, een bidon, een fittest (die ze niet gaat doen), en ook een pedometer. Als ik had mogen kiezen had ik liever een sporttas gehad, maar helaas. Een gegeven paard... etc. Ik moet het doen met die lullige pedoteller.
Vandaag hebben mijn collega en ik van 8 tot 17.30 uur onze stappen geteld. Mijn score klopt niet helemaal, omdat ik in de koffiepauze het ding uit mijn handen liet vallen, waardoor het open sprong en het batterijtje er uit vloog. De teller stond toen weer op nul.
Om half zes was mijn pedoscore 9.817. Mijn collega had ruim over de 10.000 stappen op haar teller (maar zij had de hare niet laten vallen). En dat alleen op het werk! Wat zijn we toch gezond bezig!
Het was niet eens een ‘loperige’ dag, eigenlijk een heel middelmatige. We spreken van ‘loperig’ als veel patiënten hun geneesmiddelen komen ophalen in de apotheek. Heen en weer lopen van de balie naar de kast om de medicijnen te pakken. Natuurlijk lieten onze andere collega’s ons wel allerhande klusjes doen om onze score op te schroeven, wat we voor deze ene keer gewillig deden. Alles voor een hoge score.
Morgen hang ik mijn pedoteller weer aan mijn broek. Het is wel jammer dat ik morgenochtend een min of meer zittende taak heb. Niet echt goed om het gemiddelde op te voeren. Als ik onder de 6.000 zit, ren ik ’s avonds wel een paar keer de trap op en af.
Ik merk het al, ik ben nu al verslaafd aan mijn pedometer...

Wie niet handig is, moet slim zijn

2007-01-02T23:33:00.000+01:00

Er is hier in huis iets vreemds gaande. Alle lampen scheiden er stuk voor stuk mee uit.
Binnen een week tijd zat ik haast helemaal in het donker: ik had natuurlijk geen enkele reservelamp op voorraad en ik vergat ze steeds te kopen ook.
Het zijn ook niet zomaar de gemakkelijkste lampen die stuk gaan. Nee, het zijn juist die lampen waarbij je op een trap moet klimmen om het peertje te vervangen. Of waarvoor je de schroevendraaier moet gebruiken om bij het peertje te kunnen komen. Het overkwam me zelfs dat de fitting van het kapotte peertje in de armatuur achter bleef...
Ik had natuurlijk ook geen schroevendraaier, laat staan ander gereedschap. Ja toch, ik heb één schroevendraaier, die van de buren. Die ik steeds vergat terug te brengen. Dat durf ik nu al helemaal niet meer, ik schaam me dood. Maar zelfs die ‘geleende’ schroevendraaier kon ik nergens vinden.
Het stomme van lampen is dat ze stuk gaan als je ze nodig hebt, dus als het donker is. Ik ga naar mijn werk als het nog donker is en kom thuis als het weer donker is. Veel gelegenheid om bij daglicht een lamp te vervangen is er niet.
Ik heb een week lang de was gedaan op een donkere zolder. Het was een beetje op de tast, maar er zijn geen ongelukken gebeurd in de zin van een wit kledingstuk bij de donkere was, of andersom. Ik kan alles nog aan zonder voor gek te lopen.
Nu zit ik in het schemerdonker in de woonkamer. Mijn grote staande halogeenlamp met dimmer heeft het ook begeven. Ik draaide hem aan, hoorde een harde PANG, en het bleef donker… Gelukkig is het kaarsjestijd. Voor mij niet alleen voor het knusse, maar vooral pure noodzaak.
Ondertussen ben ik al wezen zoeken naar twee halogeenlampjes voor in mijn belangrijkste bron van licht in de woonkamer. Waar koop je toch dat soort dingen! Albert Heijn had ze niet. C1000 ook niet, evenmin als de Plus. Ik denk dat ik naar de Gamma, Karwei of Praxis had gemoeten, maar ik voel me altijd zo reddeloos verloren tussen die stoere klussers daar, die doelbewust in met verf bespatte kluskleding, compleet met meetlint en bouwtekeningen, rond lopen. Ik voel me daar een sukkel.
Toen wist ik het. Eureka!
Als de asbakken van je auto vol zijn koop je toch ook een nieuwe auto?! Ik heb op Marktplaats een 'nieuwe' lamp gekocht, en morgen ga ik hem halen! In mijn eigen woonplaats nog wel!
Helaas is de advertentie (met foto) al van Marktplaats gehaald, zodat ik hem hier niet kan laten zien. Maar hij is mooi! Twee evenwijdig golvende, verticale zwarte buizen met melkwitte kelkvormige lampen er boven op. Geen fratsen en tierelantijnen. Strak, maar niet industrieel strak.
Nu maar hopen dat alles heel is en werkt!

Tweeduizendzeven

2007-01-01T22:45:00.000+01:00

Als Oudejaarsavond 2006 een maatstaf was hoe 2007 er uit gaat zien, dan kan ik relaxed en gelukkig achterover leunen. Het was een supergezellige avond!
We hebben spelletjes gespeeld. Avondvullend Monopoly met pittige onderhandelingen, waarbij het er af en toe fel aan toe ging. Dat hoort er nu eenmaal bij, maar de twee grootste kemphanen hebben het later meer dan goed gemaakt door elkaar af en toe een vijfhonderdje toe te stoppen als ze in geldnood zaten.
Wijn, bier en hapjes (de oliebollen stonden er slechts voor de sier, die vonden geen aftrek) zorgden voor nog meer feestvreugde. Rond half twaalf was duidelijk wie gewonnen had, zodat de TV kon worden aangezet voor het aftellen. Er ging van alles door me heen, de laatste seconden van het oude jaar (hoe het ooit was, en hoe het nooit meer gaat worden...), maar de stemming was vrolijk en uitgelaten en mijn trieste gevoel was snel weg. Wat is er nou mooier dan met je dochters het nieuwe jaar in te luiden!
Na 12 uur zijn we aan onze tweede spelletjesronde begonnen: Pictionary. Een leuk spel om je duffe hoofd weer wat helder te krijgen. Meligheid overheerste, en het was moeilijk om het gezellige avondje af te sluiten en naar bed te gaan. Om half vier deden we dat toch maar, duizelig van moeheid en Asti.

Ik wil iedereen nogmaals een Gelukkig Nieuwjaar toe wensen, ook al hebben we dat al minstens honderdduizend keer gezegd. Zowel hier in weblogland, als in Real Life. Tenminste, zo lijkt het. Morgen op mijn werk begint ronde numero drie. Smak, smak, smak gelukkig nieuwjaar. Smak, smak, smak gelukkig nieuwjaar. Tot we iedereen gehad hebben. Het is onvermijdelijk, dat gezoen. Vooruit dan maar. Ik heb zelfs de meest vage buren gezoend gisteravond. We lopen elkaar het hele jaar straal voorbij, maar op Nieuwjaarsnacht wordt het een soort orgie op straat. Smak, smak, smak, klef, klef, klef.

Previews van allerlei TV-zenders leerde me dat we in elk geval op de buis veel hebben om naar uit te kijken: Grey’s Anatomy start weer (joepie!!!),Wie is de Mol (jeeee!!!) en bovendien is Judging Amy weer begonnen (hoera!!!).
Nu de rest nog. Dat gaat ook lukken, ik ben klaar voor 2007!

Verwensingen

2006-12-29T22:42:00.000+01:00

Alweer bijna een jaar voorbij. Alweer een jaar ouder, ook dat nog.
De tijd glipt door mijn vingers. Ik sta op, ga naar mijn werk, kom weer thuis, eet wat, val op de bank in slaap, duik dan wat achter de computer en ga vervolgens weer veel te laat naar bed.
Maar wat doe ik nou eigenlijk? Ik heb dit jaar doodgewoon weggegooid, goedbeschouwd.
Toch was het een jaar waarin ik best wat grote beslissingen heb genomen, zoals het kopen van het huis waar ik woon en het opknappen van de buitenkant ervan. Dat was een stap, een hele grote stap. Loslaten. Opnieuw beginnen.
Daar moet ik maar eens vaart mee maken, met dat opnieuw beginnen. Ik wil niet slapend op de bank oud worden. Ik wil nog wat maken van mijn leven.
Jeetje, dat klinkt behoorlijk theatraal. Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet precies. Maar ik wil dat 2007 anders wordt dan 2006. Ik wil wel eens op echte hoogtepunten kunnen terugkijken en kunnen zeggen: 2007 was een top jaar!
2006 was eigenlijk niks bijzonders. Tuurlijk heb ik kleine micro-genotjes beleefd, maar ik wil MACRO-GENOT. Genot op macro niveau. Zelfverzekerd en actief in het leven staan. Niet alleen maar blij zijn als de katten je komen begroeten. Nee, ik wil een all-over gelukkig gevoel hebben. De enige die me daarbij kan helpen is ik zelf.
Goede voornemens zijn fnuikend. Je maakt ze, en vervolgens leef je je leven zoals je gewend was. Voor je het weet kabbelt er weer een jaar voorbij. Van áf, zou ik moeten zeggen. Van je leven af. Wat een deprimerende gedachte.
Dit is geen goed-voornemen-logje, meer een mijmering. Dat heb je wel eens, zo aan het einde van het jaar. Ik ben en blijf een sentimentele (oude) muts.
Ach, ik ben niet heel ontevreden over 2006, het was beter dan 2005, maar ik weet dat 2007 nog beter wordt.

U wens ik hetzelfde toe als ik mezelf wens:

dat 2007 een béter jaar wordt!