maandag, mei 25, 2009

Caesarion


Toen ik Tommy Wieringa bij Pauw & Witteman zag, raakte ik net zo in de ban van zijn stem en persoon als een paar jaar geleden van zijn boek Joe Speedboot. Wat een mooie man, wat een hypnotiserende diepe stem en wat een fantastisch schrijver…
Joe Speedboot had me geraakt door de prachtig gecomponeerde zinnen enerzijds en aan de andere kant door het verhaal, het gegeven. Soms heel herkenbaar, soms vreemd absurdistisch. Van begin tot eind boeiend, veel oog voor detail. Ik vond het een ontdekking.
Bij P & W vertelde Tommy Wieringa over zijn nieuwe boek Caesarion. Ik wist niet dat hij een nieuw boek geschreven had, noch dat het slechte recensies had gekregen, ik wist wel dat ik het zou kopen en lezen, no matter what.
Naar de boekhandel gesneld, waar ik haast over het boek struikelde, je kon het niet missen. Vol bombarie in grote stapels geëtaleerd, in tegenstelling tot zijn eerste boek Joe Speedboot, waar hij mee heeft moeten leuren voordat iemand er brood in zag.
Ik kocht het boek en las het binnen een week uit.
Na de eerste moeizame hoofdstukken wilde ik de recensenten gelijk geven. Het taalgebruik is geforceerd en gekunsteld, het lijkt er sterk op dat Wieringa krampachtig probeert mooie taal te maken, als wil hij zijn kunstje uit Joe Speedboot herhalen. Ik kreeg geen sfeerbeelden door, eigenlijk voelde ik niks. Moest hooguit terugbladeren omdat ik de draad kwijtraakte door de gezwollen en opgeblazen zinnen.
Gaandeweg begon het boek me te boeien, iets wat ik wel vaker heb bij boeken waar ik in het begin niet door kan komen. Het blijkt dat het, na even doorzetten, toch meestal wel goed komt tussen een boek en mij.
De verhaallijn zal ondertussen bij de meesten bekend zijn: een jongen ontdekt dat zijn moeder pornoactrice geweest is en daar heeft hij moeite mee. Er komen wat Oedipus-achtige elementen in voor (hij zoekt avontuurtjes met oudere vrouwen), je zou kunnen zeggen dat het een boek is over een moeder-zoonrelatie, maar tevens is het een zoektocht naar een vader, die zijn gezin vlak na de geboorte van zijn zoon verliet.
De hoofdpersonen hoppen van de ene exotische plek op aarde naar de andere. Alexandrië, Los Angelos, een Grieks eiland, Tunesië, Engeland, Nederland... Er wordt vermoeiend veel gereisd.
Ergens halverwege lijkt het of Tommy Wieringa de juiste toon heeft gevonden voor het verhaal. De lezer moet er even in komen, maar de schrijver moest dat ook. Een vrolijk boek is het niet, blij word je er niet echt van, maar ik vond het de moeite van het doorzetten waard.
Tommy Wieringa laat de lezer weer verbazen. Het is een ongewoon boek, net als Joe Speedboot dat was.

10 opmerkingen:

Pascal zei

Ik ben nog met Joe Speedboot bezig. Een prachtig boek. Het lijkt me ook moeilijk om jezelf te evenaren of zelfs nog beter te schrijven dan je vorige boek.

Hette zei

Oh dat wil ik ook nog wel eens lezen. Maar sinds wanneer is Nederland een exotische plek ;-)

John zei

Het lezen van boek dus zoals je je eerste halve marathon loopt. Je moet er even inkomen maar aan het einde resteert voldoening en tevredenheid :)

She zei

Het boek was misschien wel wat voor de boekenclub geweest, maar ben blij dat je het al gelezen hebt ;-). Klinkt alsof ik er teveel moeite voor zal moeten doen! Zag die aflevering van P&W trouwens ook, maar raakte niet geboeid door de schrijver (kon me niet concentreren op wat hij zei).

hanscke zei

Ik ken deze schrijver noch zijn werk niet, maar ik ga het wel proberen. Weer wat voor op mijn lijstje. DJW voor de suggestie

GobboE zei

leuk verslag, al weet ik niet zeker of deze schrijver me heel erg ligt.

carice zei

Wauw! Ik ben dol op ongewone boeken! Wat leuk dat je erover hebt geschreven. Heerlijk cliche maar waar, ik heb nog zoooo'n stapel liggen... maar deze komt er lekker bij bovenop.

*eSThER* zei

Hmm....moet er nog even over denken of ik het ga lezen. Meestal heb ik bij een boek waar ik in het begin niet doorkom niet zoveel doorzettingsvermogen om het uit te gaan lezen ;-). Maar mss in dit geval wel, na het lezen van jouw recensie.

Mireille Vaal zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Mireille Vaal zei

Na het lezen van Joe Speedboot was ik "om". Dat ik de opvolger van deze roman zou kopen, was niet meer dan logisch. Ik móest 'm hebben.
Ook ik had wat moeite met de eerste hoofdstukken. Maar achteraf gezien is het niet zo gek, en klopt dit gevoel bij de betekenis die ik uit het boek haal. De onthechting, nee, beter, het overslaan van een hechtingsfase, de rol van die moeder die maar niet aan haar zoon gehecht blijkt, en die zomaar de kuierlatten neemt om haar leven als pornoster weer op te pakken. Niets "houdt" het echt. Zelfs het huis waarin ze wonen eindigt uiteindelijk in zee.

Het leven begint pas op pagina 366, maar juist die pagina is niet meer genummerd: het gaat maar tot 365. Op pagina 366 gooit hij de urn met de as van zijn moeder leeg. Het fragment kun je hier lezen: http://twitpic.com/c4hv9

Het mooie is dat nu hij alleen is (moeder overleden, vader blijkt een droom aan flarden te zijn), hij pas het gevoel heeft te kunnen starten met zijn leven. Die laatste pagina's zijn ook pas écht geaffecteerd geschreven: "Ik was alleen. En alles begon."

Overbodig te zeggen dat ik ondersteboven ben van dit boek. Laat die volgende Wieringa maar komen!